บททั้งหมดของ ตรวนรักพญามาร: บทที่ 21 - บทที่ 30

พายุนั่งมองสองสามีภรรยาทะเลาะกันอย่างเงียบๆ ด้วยความที่เป็นคนนอกจึงไม่คิดอยากจะยุ่ง แต่ตอนนี้มันไม่ไหวแล้ว เขาทนไม่ได้จริงๆ ที่จะทนเห็นคนที่ตนรักโดนสามีทำรุนแรงขนาดนี้ รู้ทั้งรู้ว่าตนนั้นไม่มีสิทธิ์ แต่เป็นใครจะไปทนไหวเล่า เห็นรัตนาเป็นแบบนี้แล้ว เขายิ่งเจ็บ เจ็บจนอยากจะแย่งหญิงสาวมาเป็นของตน แต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะถึงทำไปเขารู้ดีว่ายังไงสุดท้ายรัตนาก็เลือกพอลอยู่ดี แต่ตอนนี้ขอยื่นมือเข้าไปช่วยในฐานะเพื่อนก็ยังดี“ปล่อยต่อนะพี่พอล” พายุรีบลุกขึ้นมาจับไหล่ของพอลทันที เขาไม่ชอบให้ใครมาทำรุนแรงกับคนที่ตนรักเช่นนี้เลยด้านพอลเองยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่เมื่อพายุเป็นห่วงภรรยาตนออกนอกหน้าอย่างนี้ “ไม่ต้องมายุ่ง คนนอกไม่เกี่ยว แล้วก็ออกไปจากบ้านนี้ได้แล้ว บ้านนี้ไม่ต้อนรับชู้อย่างนาย อีกอย่างอย่าคิดว่าเป็นคนดีแล้วจะแย่งเมียกับลูกฉันไปได้นะ ไอ้ไก่อ่อนเอ้ย!...” พอลหันมาต่อว่าพายุด้วยความโกรธ เมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อก่อนหน้านี้พายุรีบชักมือกลับมาทันที เมื่ออี

พอลใช้เวลาชื่นชมกับทรวงงามทั้งสองอย่างชอบใจ ไม่ว่าจะครอบครองสลับกับบีบเคล้นความอวบอิ่มของสองเต้า และเขาก็ไม่ลืมขบเม้มฝากรอยรักเอาไว้ เพื่อแสดงให้เห็นว่าเวลานี้ เขาได้เป็นเจ้าของรัตนาอีกครั้งแล้ว ใช้เวลาสำเริงสำราญกับทรวงอวบเสร็จก็ลากไล้ลิ้นหนาเวียนวนรอบเต้า ก่อนจะไปยังลำคอระหง เขาซุกไซ้หาความหอมหวานของหญิงสาว ขบเม้มลำคอ เลื่อนไปยังติ่งหูของสาวเจ้าและขบเม้มเบาๆ เพื่อให้อีกฝ่ายเสียวซ่าน และรู้สึกตื่นเต้นกับสัมผัสตนไล่วนลิ้นไปมาตามซอกคอ ติ่งหู วนมาเรื่อยๆ จนมาถึงใบหน้างาม เขาก็พรมจูบไปทั่วใบหน้า ก่อนจะเลื่อนปากหนามาปิดปากอิ่มของรัตนา เสียงที่ครวญครางก่อนหน้านี้ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ ชายหนุ่มดูดดื่มกับปากอิ่มของหญิงสาว ซอกซอนปลายลิ้นร้อนของตนเข้าไปในโพรงปากของอีกฝ่ายเพื่อควานหาความหวาน ตอนแรกหญิงสาวพยายามเอาลิ้นหนีลิ้นร้ายของพอล แต่ก็จำยอมเมื่อทำยังไงก็หนีไม่พ้น ลิ้นของเขาและเธอเกี่ยวกระหวัดกันอย่างสุดซึ้งข้างในโพรงปากของหญิงสาว“หวานมากน้องต่อ หวานล้ำจนพี่หลงเลย อื้อ...” ผละออกมาชมคนที่หวานไปทั้งตั

บ้านหลังใหญ่ที่มีผู้คนอาศัยเพียงแค่ไม่กี่คน กำลังคิดหาคำตอบมาตอบหลานสาวช่างถาม ก็ตั้งแต่พากลับมาอยู่บ้านด้วย หนูน้อยก็เอาแต่ถามนั่นถามนี่ ถามจนคุณตาอย่างเขาเผลอหลับไป พอเช้าวันนี้ก็ไม่ยอมทานข้าว ร้องจะหาแต่แม่กับพายุ ไม่รู้จะติดแม่และพายุอะไรหนักหนา เฮ้อ...“พอลี่กินข้าวก่อนนะ กินเสร็จมี๊เตร่าก็จะมาถึงบ้านพอดี”รักชาติโทรตามลูกสาวแต่เช้าแล้ว จนสายป่านนี้ก็ยังไม่มา สงสัยงานนี้เขาจะมีหลานเพิ่มอีกคนแล้วแน่ ก็ดูจากเมื่อวานแล้วคงจัดหนักจัดเต็มกันน่าดู...หึๆ“ม่าย...เอา...พอลี่จะรอมี๊เตร่าก่อน แล้วคุณตาโทรตามลุงเคมาไหมคะ...” หนูน้อยสะบัดหน้ามองไปทางอื่นทันทีเมื่อพูดจบ“กินก่อนนะ ตากลัวว่าพอลี่ของตาจะไม่สบาย ส่วนลุงเคตาโทรไปแล้ว ลุงเขาบอกว่าวันนี้ติดธุระจ้า” ‘ใครเขาจะโทรไปตามเคมากันเล่า มีหวังตามมาพอลลูกเขยเขาก็เป็นหมาหัวเน่าน่ะสิ’ เอ่ยกับตัวเองในใจ“ลุงเคติดตุระ

“ลูกจะทำยังไงต่อ ไม่สงสารตาพอลเหรอลูก และไม่สงสารหลานพ่อเหรอ”รักชาติยืนมองลูกสาวอยู่นานแล้ว ตั้งแต่เข้ามาในห้องเขาก็เห็นลูกสาวยืนอยู่ริมหน้าต่าง แต่ไม่รู้ว่ายืนมองอะไรรัตนานั้นยืนอยู่ตรงนี้อยู่ก่อนแล้ว จนได้ยินเสียงของลูกสาวและสามีเดินอุ้มกันมานั่งยังม้านั่ง เธอจึงมายืนแอบดู พอลกับพอลี่จะพูดคุยอะไรกัน และมันก็ดังพอที่คนอยู่บนห้องจะได้ยิน ได้ยินทุกคำพูด ทุกบทสนทนาของสองพ่อลูก ยิ่งเห็นภาพของพอลกับพอลี่วันนี้ เธอก็ยิ่งเสียใจและเจ็บปวด เจ็บที่ปิดบังเรื่องนี้กับลูกตัวเอง คงถึงเวลาแล้วสินะ ที่พอลี่จะมีพ่ออย่างเด็กคนอื่นเขา“คุยพ่อว่าต่อควรทำยังไงคะ” หันมาถามผู้เป็นพ่อที่ยืนอยู่ข้างหลัง“แล้วแต่ลูกเถอะ เรื่องนี้พ่อให้ต่อตัดสินใจเอง”เคารพการตัดสินใจของลูกสาวทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องอะไร เขาก็ไม่เคยขัด“ลูกจะบอกพอลี่ว่าพี่พอลเป็นพ่อของพอลี่ค่ะ&rdqu

วันนี้พอลตื่นแต่เช้า เพื่อมาเอาใจลูกสาวก่อนไปเรียน อยากทำหน้าที่พ่อเหมือนอย่างคนอื่นบ้าง ถึงแม้ว่าตอนนี้หนูน้อยยังไม่ยอมรับเป็นพ่อ ได้เป็นลุงก็ยังดี หลังจากกลับมาจากบ้านของพ่อตาวันนั้น พอลี่ก็ยอมพูดคุยกับเขามากขึ้น แต่คุยถึงเรื่องพ่อทีไรก็ปฏิเสธเช่นเคยเหมือนที่ผ่านมา อีกอย่างตอนนี้พอลี่ก็ได้แยกไปนอนห้องข้างๆ แล้ว ส่วนตัวเขานั้นก็นอนห้องเดียวกับรัตนา หญิงสาวยอมให้เขานอนด้วย ยอมให้กอดให้รัก ซึ่งเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร หากเป็นเพราะยอมให้อภัยเขาแล้วคงไม่ใช่ แต่จะด้วยอะไรก็ตาม ในเมื่อเวลานี้เขามีความสุขที่สุดที่ได้อยู่กับหญิงสาว“มี๊เตร่าขา...พอลี่คิดเถิง...ลุงเคค่า...” เมื่อดื่มนมในแก้วหมดก็หันมาบอกผู้เป็นแม่ที่นั่งมองอยู่ด้านข้างทันทีด้านพอลที่นั่งอยู่หัวโต๊ะแทบจะร้องออกมาทันทีว่าไปคิดถึงคนอื่นทำไม เขานั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคน ทำไมไม่บอกว่าคิดถึงเขาบ้าง ลูกหนอ...ลูก...“พอลี่ไม่คิดถึงลุงพอล ไม่รักลุงพอลเหรอคะ”