Semua Bab มู่หรงเหว่ยว่าน ลิขิตหวนรัก: Bab 11 - Bab 20

ลมหนาวพัดผ่านตลาดเมืองจิง นครหลวงแคว้นโจว ท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่นเด็กขอทานน้อยชายหญิง ถือภาพวาดของบุรุษสองคนมายังที่ว่าการนครจิง“ท่านน้า ท่านน้าเคยเห็นพี่ชายสองคนในรูปนี้หรือไม่?” เด็กผู้ชายตัวน้อยเอ่ยปากถามเจ้าหน้าที่ของที่ว่าการที่เฝ้าอยู่หน้าประตู ด้วยน้ำเสียงใสซื่อ“นี่หนูน้อย เจ้าไปได้รูปภาพนี้มาจากที่ใด ลบหลู่เบื้องสูงมีโทษหนักนะ อย่ามาล้อเล่นแถวนี้” เจ้าหน้าที่ที่เฝ้าหน้าประตูที่ว่าการเห็นรูปภาพของรัชทายาทซือหม่าไป๋และองค์ชายหกมู่เต๋อต้วนข่ายแห่งแคว้นหยวนแล้วถึงกับตกตะลึง“ท่านน้า มีพี่สาวท่านหนึ่งให้ข้านำจดหมายมามอบให้แก่พี่ชายสองท่านในรูปนี้ พี่สาวยังบอกอีกว่านางมีเบาะแส คนที่พี่ชายทั้งสองในรูปนี้กำลังตามหาอยู่” เด็กหญิงตัวน้อยค่อยๆ พูด ดวงตาสุกใสเป็นประกายอย่างจริงใจ“หนูน้อยทั้งสอง อย่ามาล้อเล่นอยู่ตรงนี้ อาจจะเป็นแผนร้ายของพวกก่อการร้ายที่ต้องการลอบทำร้ายรัชทายาทกับองค์ชายหกแห่งแคว้นหยวนก็ได้ พวกเจ้ารีบไปให้พ้นเลย” เจ้าหน้าที่หน้าประตูที่ว่าการ ขับไล่เด็กน้อยสองคนให้ออกไปจากหน้าประตู และโยนภาพวาดลงบนพื้นให้เด็กน้อย ทันใดนั้นภาพวาดของบุรุษสองคนนั้นลอยขึ้นจากพื้นตามลมขึ

จ้าวม่านโบกมือหนึ่งที เสี่ยวหงบ่าวสาวรับใช้รู้ใจเป็นอย่างยิ่ง ไปนำน้ำหนึ่งถ้วยมาสาดเข้าไปที่หน้าของจ้าวจิงอวี่ ที่ยังคงสลบอยู่ในหีบใบใหญ่ตรงหน้านี้ เสี่ยวหงโยนถ้วยน้ำลงบนพื้นให้แตกเพื่อให้เกิดเสียงดัง คนที่อยู่ในหีบจะได้ตื่นขึ้นมา มู่หรงเหว่ยว่านค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความคิดที่เลือนราง ความทรงจำสุดท้ายที่นางจำได้คือตั้งแต่นางเข้านอนตอนกลางคืนก็เพิ่งมาตื่นเอาตอนนี้ เมื่อดวงตาของนางค่อยๆ ปรับคุ้นเคยกับแสงแล้ว มู่หรงเหว่ยว่านมองเห็นจ้าวม่าน ยืนอยู่ตรงหน้า“จ้าวม่าน เจ้าควรจะเดินทางไปแคว้นหยวนแล้วมิใช่หรือ เหตุใด....” มู่หรงเหว่ยว่านพยายามจะลุกขึ้น แต่ข้อมือและข้อเท้าของนางถูกมัดไว้ด้วยเชือกอย่างแน่นหนา มู่หรงเหว่ยว่านพยายามประติดประต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน นางคงพลาดท่าให้กับแผนร้ายของจูอิงเป็นแน่แท้ จูอิงต้องให้คนวางยาสลบนางและนำนางมาใส่ไว้ในหีบที่จัดเตรียมเป็นสินเดิมให้กับจ้าวม่าน จูอิงเจ้านี่ช่างเป็นงูพิษจริงๆ ในขณะที่มู่หรงเหว่ยว่านกำลังครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้น เสี่ยวหงก็เข้ามากระชากคอเสื้อของมู่หรงเหว่ยว่านดึงให้ออกมาจากหีบ และผลักมู่หรงเหว่ยว่านลงกับพื้นอย่างไม่ปร

ณ วังหลวง เมืองจิงอัน แคว้นฉิน ซูกงกงเดินซอยเท้าเข้ามายังสวนดอกไม้ที่มีฮองเฮาเฉิงซูหลิงกำลังเพลิดเพลินกับการจิบชา และชมความงามของดอกไม้อยู่ “กระหม่อมถวายพระพรฮองเฮา ขอพระองค์พระชนมายุยืนหมื่นปี หมื่นหมื่นปี พะย่ะคะ” ฮองเฮาเหลือบตามองซูกงกง พร้อมเอ่ย “ไม่ต้องมากพิธี เรื่องที่ข้าให้ไปทำมีความคืบหน้าเช่นใดบ้าง” ฮองเฮาเฉิงซูหลิงตรัสด้วยเสียงต่ำแต่กังวาน พร้อมทั้งยกถ้วยชาขึ้นจิบ“กราบทูลฮองเฮา เหรินไซอี้มู่หยาเจ้าสำนักใต้พิภพเหรินไซ ตอบรับคำเชิญของพระองค์แล้วพะย่ะคะ อีกสามวันจะเดินทางมาถึงแคว้นฉิน ท่านจอมพลเฉิงอันส่งสายลับออกไปสืบหาร่องรอยของเหรินไซอี้มู่หยาถึงหนึ่งพันนาย จึงรู้ว่าสำนักใต้พิภพเหรินไซอยู่ที่ใด” ซูกงกงรายงานอย่างกระตือรือร้น“เช่นนั้นก็ดี ทั่วทั้งใต้หล้านี้คงมีเพียงแม่มดอี้มู่หยาเจ้าสำนัก เหรินไซ อดีตศิษย์ทรยศของหุบเขาคุนหลุนเท่านั้นที่สามารถกำจัดคำสาปแช่งนภาสลักโลหิตของมู่หรงเหว่ยว่านได้” ฮองเฮาเฉิงซูหลิงน้ำเสียงเย็นชา มุมปากยิ้มเยาะ ประกายตามีความมุ่งมั่น ความหวังที่นางจะให้กำเนิดรัชทายาทแคว้นฉินได้ใกล้เข้ามาแล้วแสงแดดยามบ่ายสาดส่องรอดใบไม้ตกสู่ร่างของหญิงสาวที่กำลั

แสงตะเกียงและแสงเทียนวับแวม เมื่ออี้มู่หยาก้าวผ่านประตูเข้ามายังห้องพักของตนในเรือนรับรองของตำหนักเทียนหวาง อี้มู่หยานั่งลงบนเก้าอี้ ก้มหน้า ถอนหายใจยาว “ข้าหวังเหลือเกินว่านั่นจะเป็นเพียงฝันร้ายตื่นหนึ่ง คิดไม่ถึงว่า....” เสียงพึมพำอันแผ่วเบาแฝงไว้ด้วยความเย็นชาระคนเศร้าของอี้มู่หยาคล้ายกับกำลังพูดกับตนเองนางค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินไปเปิดหน้าต่าง ลมพัดโชยเบาๆ อี้มู่หยามองขึ้นไปบนท้องฟ้า จ้องเขม็ง จากนั้นยกมือขึ้นใช้นิ้ววาดฉวัดเฉวียนไปมา เพียงอึดใจต่อมาบนท้องฟ้าปรากฏสายพลังสีเทาแยกออกลักษณะคล้ายเป็นมังกรสองสาย และสายพลังสีแดงลักษณะคล้ายหงส์เพลิงหนึ่งสาย “แคว้นโจวกับแคว้นหยวนเช่นนั้นรึ..ดีข้ารอคอยที่จะได้พบกับพวกเจ้า” อี้มู่หยาพึมพำออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบา จากนั้นโบกมือขึ้นไปบนท้องฟ้าหนึ่งครั้ง สายพลังทุกสายหายวับไปทันที ดวงตาของอี้มู่หยาหรี่เล็กประกายคมดุดัน แน่วแน่ดั่งเสือดาวจ้องตะครุบเหยื่อ “ถึงเวลาแล้วซินะ...”ลมเย็นพัดโชยเบาๆ วูบผ่านมู่หรงเหว่ยว่านไปอย่างรวดเร็ว มู่หรงเหว่ยว่านเงียบงันเนิ่นนานเหลือบมองหน้าต่างที่ปิดสนิท น่าแปลกยิ่งนักสายลมนี้มาจากที่ใด

มู่หรงเหว่ยว่านนั่งนิ่งตัวตรงอยู่บนรถม้า มองผ่านม่านไข่มุกเห็นกำแพงเมืองหลวงตั้งตะหง่านอยู่เบื้องหลังอันที่จริงวัดจูเฉิงที่นางกำลังเดินทางไปนั้น อยู่ห่างไกลจากเมืองหลวง วัดตั้งอยู่ในเขตของเมืองชิงซานเมืองหน้าด่านชายแดนระหว่างแคว้นโจวและแคว้นหยวน เห็นได้ชัดว่ารัชทายาทซือหม่าไป๋จงใจจัดการเลือกวัดนี้เพื่อพานางไปคุนหลุนได้สะดวก มู่หรงเหว่ยว่านมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากเมื่อคิดย้อนถึงคำของจ้าวจิ้งถิงที่เล่าให้นางฟังก่อนออกเดินทางว่ารัชทายาทซือหม่าไป๋มีรับสั่งให้อัญเชิญพระธาตุจากชมพูทวีปมาประดิษฐานไว้ที่วัดจูเฉิงเพื่อเป็นสิริมงคลและยังอนุญาตให้ชาวแคว้นหยวนที่มีจิตศรัทธาต้องการเข้ามานมัสการพระธาตุได้อีกด้วยมู่หรงเหว่ยว่านนึกชื่นชมความรอบคอบของรัชทายาทซือหม่าไป๋มิได้ ทั่วทั้งแคว้นโจวผู้ที่ทำเช่นนี้ได้นอกจากฮ่องเต้แล้วก็มีเพียงองค์รัชทายาทเท่านั้น “วัดจูเฉิงต้องใช้เวลาเดินทางถึงสองวันเต็มๆ เลยนะเจ้าคะคุณหนู ดีที่มีทหารคุ้มกันเดินทางมากับเรา มิเช่นนั้นหากเกิดอะไรขึ้นระหว่างทางคงแย่ทีเดียว” “เจ้ากลัวสิ่งใดเช่นนั้นหรือ?” มู่หรงเหว่ยว่านทำสายตาหยอกล้อเสี่ย