UNBREAK MY HEART의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

Ang araw pagkatapos ng revelasyon ni Lola Elena ay parang isang mabigat na panaginip na walang katapusan. Ang Wright Mansion, na dating tahimikan ng yelo at galit, ay ngayon ay nababalot ng isang uri ng tahimik na kaguluhan ang uri ng katahimikan bago sumabog ang isang malaking bagyo. Walang tumatawag. Walang nag-uusap nang malakas. Kahit ang mga katulong ay naglalakad nang dahan-dahan, parang takot na masira ang manipis na balat ng katotohanan na biglang bumalot sa kanilang mundo.Si Jane ay hindi nakatulog nang maayos. Buong gabi ay naglakad siya sa kanyang malaking silid, ang mga paa ay parang walang lakas habang ang isip ay punô ng mga larawan na ayaw niyang tanggapin. Sa harap ng malaking salamin, tinitigan niya ang sarili. Ang babaeng dating matapang, malamig, at punô ng galit sa mundo ay ngayon ay parang sirang manika ang mga mata ay namumula at namamaga, ang balat ay maputla, at ang mga kamay ay nanginginig nang hindi mapigilan.“Sophia…” bulong niya sa sarili, ang pangalan ay

Samantala..Sa Switzerland, tahimik ang chalet sa umaga. Ang puting niyebe sa labas ay kumikislap sa liwanag ng araw, at sa loob, ang maliit na tahanan ay puno ng saya at abala sa simpleng paraan nito. Wala pa ring kaalam-alam si Sophia sa nangyari sa Maynila, sa mundo ng kanyang pamilya na ngayo’y umiiyak at nag-aalala sa kanya. Para sa kanya, tahimik at payapa ang buhay nila, puno ng pag-asa at maliit na tagumpay sa bawat araw.Si Teddy ay abala sa kanyang home office. Ang mga mata niya ay nakatutok sa laptop, nakikinig sa video call ng kanyang mga negosyo sa Spain. Paminsan-minsan, sinasagot niya ang mga emails at tumatawag sa iba pang kliyente. Punô ng konsentrasyon ang kanyang mukha, ang bawat galaw ay maingat at mabilis, tulad ng isang bihasang mandirigma sa mundo ng negosyo. Ngunit kahit gaano siya ka-busy, paminsan-minsan ay nakatingin siya kay Sophia, nakangiti nang palihim habang nakikita niya ang asawa niyang masaya at abala sa mga bagay na nagpapasaya sa kanilang maliit na

Samantala, sa pribadong suite ng ospital sa Maynila, ang hangin ay mabigat pa rin kahit ilang oras na ang nakalipas mula nang magising si Lola Elena. Ang liwanag ng hapon ay dahan-dahang sumisilip sa mga kurtina, ngunit ang loob ng silid ay nananatiling madilim, parang nahihigpitan ng bigat ng mga nalaman. Ang bawat sulok ng kwarto ay tila humihinga ng lihim na matagal nang nakatago.Si Jane at si Victor ay bumalik sa ospital nang tahimik. Walang salita sa biyahe. Si Jane ay nakaupo sa likod ng sasakyan, ang mga mata ay namamaga at pula, ang mga kamay ay nakakuyom sa kanyang lap na parang pinipigilan ang sariling pagbagsak. Si Victor ay nagmamaneho, ang mukha ay seryoso, pero ang mga daliri sa manibela ay nanginginig din.Pagpasok nila sa silid, si Lola Elena ay nakaupo sa kama, ang oxygen tube ay nakakabit pa rin sa ilong, pero ang mga mata niya ay maliwanag na puno ng pag-asa nang makita ang dalawang apo.Lola Elena: (mahina pero puno ng pagmamahal) Mga apo ko… bumalik na kayo. Ano’

Kinabukasan, maagang bumalik si Jane sa ospital.Hindi siya natulog nang maayos. Sa loob ng sasakyan, habang binabaybay ang kalsada papuntang pribadong suite kung nasaan si Lola Elena, ang mga mata niya ay nakatitig lamang sa labas ng bintana. Ang bawat ilaw ng kalsada ay parang gunita na dumaraan. Ang bawat anino ay parang paalala ng isang katotohanang hindi niya matakasan.Si Sophia.Ang pangalang iyon ay paulit ulit na umiikot sa kanyang isip na parang sirang plaka. Hindi na ito galit ngayon. Hindi na ito simpleng poot. Isa na itong bagay na mas masakit. Isang bigat na hindi niya maipaliwanag.Ang kapatid niya.Ang babaeng halos sirain niya.Ang babaeng hinabol niya ng galit na hindi niya alam ay mali pala mula pa sa simula.Pagdating niya sa ospital, tahimik ang buong pasilyo. Ang mga ilaw ay malamlam. Ang mga nurse ay tila alam ang bigat ng kwento kaya mas maingat ang kanilang kilos. Parang ang buong gusali ay nakikisama sa lungkot na bumabalot kay Jane.Dahan dahan siyang pumaso

Sa isang tahimik na gabi sa Maynila, ang Wright Mansion ay muling nabuhay sa bigat ng isang katotohanang hindi inaasahan. Matapos ang ilang araw ng katahimikan mula sa paghahanap, muling bumalik si Victor sa pakikipag ugnayan sa private investigator na si Mr Calderon. Hindi niya alam kung bakit, pero may kakaibang pakiramdam siya na parang may bahagi ng kwento na hindi pa tapos.Si Jane naman ay halos hindi pa rin makatulog nang maayos. Kahit pa sinubukan niyang itigil ang paghabol kay Sophia noon, ang pangalan nito ay parang hindi na kayang alisin sa kanyang isipan. Sa bawat paghinga niya, naroon ang bigat ng katotohanan na kapatid niya ito. Kapatid na minsan niyang kinamuhian nang buong puso.Sa harap ng study room, nagtipon silang tatlo. Si Victor, si Jane, at si Lola Elena na ngayon ay mas mahina na ang katawan ngunit mas matalas ang isip kaysa dati. May hawak siyang rosary habang nakatingin sa dalawang apo niya na para bang may hinihintay na mabigat na balita.Dahan dahan pumasok