Sa kabilang side ng gate, si Jane ay nanatiling nakaluhod sa snow. Ang malamig na yelo ay tumagos na sa kanyang tuhod, pero mas masakit pa ang konsensya niya. Ang mukha niya ay basa ng luha, ang mga kamay ay nakakuyom sa snow na parang gusto niyang bunutin ang sariling puso.Jane: (umiiyak nang todo, ang boses ay garalgal at puno ng pagsisisi) Kapatid… Sophia… alam ko. Alam ko na sobra akong nagkamali. Lahat ng galit ko… lahat ng sakit na dinanas ko nang limang taon bilang asawa ni Wright sa papel lang… ibinuhos ko sa’yo. Hinabol kita. Pinahirapan kita. Pinadala ko pa ang mga tao sa Singapore para kunin si Cecilia. Lahat ‘yon… dahil akala ko ikaw ang kabit na ninakaw ang lahat sa akin. Dahil akala ko ikaw ang dahilan kung bakit walang anak si Wright sa akin. Pero ngayon… ngayon nalaman ko na ikaw pala ang kapatid ko. Ang nawawalang dugo namin. Ang apo ni Lola na matagal niyang hinahanap. Patawarin mo ako… please… patawarin mo ang ate mo na sobrang nagkamali. Hindi ko na kayang dalhin
Magbasa pa
Mag-log in
