UNBREAK MY HEART의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

Sa Wright Mansion, ang madaling araw ay parang walang katapusan para kay Wright William. Nakaupo siya sa malaking leather sofa sa sala, ang ulo ay nakasandal sa likod ng upuan, ang mga mata ay nakatingin sa kisame na parang may sagot doon sa lahat ng problema niya. Ang dibdib niya ay mabigat na mabigat, parang may bato na nakadagan dito na hindi na niya maalis.Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga salita ni Jane.“...kung pipigilan mo ako… baka isama kita sa plano ko.”“...gusto ko siyang kunin ang anak niya sa harap niya.”“...patayin niyo si Teddy kung kinakailangan.”Wright ay napahawak sa kanyang mukha. Ang luha ay tumulo na naman sa kanyang mga mata nang hindi niya napapansin. Limang taon. Limang taon na niyang sinisikap na ayusin ang lahat. Limang taon na niyang pinagsisihan ang pagtataksil niya kay Sophia. Limang taon na niyang binigyan ng lahat si Jane — ang pagmamahal, ang oras, ang pangako. Pero ngayon, parang lahat ng ginawa niya ay walang saysay.Biglang may marin

Ang eroplano ay dahan-dahang bumaba sa isang private airstrip sa labas ng Bern, Switzerland. Ang lamig ng hangin ay agad na sumalubong nang bumukas ang pinto. Si Teddy ang unang bumaba, ang mga mata ay alerto, ang katawan ay tense habang ini-scan ang paligid. Kahit na ang lugar ay tahimik at puno ng niyebe sa malayo, hindi siya nagpapakampante. Sa likod niya ay si Sophia, mahigpit na yakap si Maria Cecilia na natutulog pa rin sa kanyang mga bisig.“Welcome to Switzerland,” sabi ng isang lalaking naka-suit na naghihintay sa kanila. Si Marcus, ang head of security na inatasan ni Teddy mula pa noong nasa Spain pa sila. “Everything is prepared, Sir. The safe house is ready. May full medical team na naghihintay para kay Ma’am Sophia.”Si Teddy ay tumango lamang. Agad niyang inalalay si Sophia pababa ng hagdan. Ang hangin ay malamig, pero ang init ng yakap nila ay sapat na para mapanatag siya nang bahagya.“Mahal… okay ka ba?” tanong niya kay Sophia habang patuloy silang naglalakad patungo

Ang unang araw ng pamilya ni Teddy sa Switzerland ay nagsimula sa mahinang sinag ng umaga na sumisilip sa malalaking glass windows ng chalet. Ang snow sa labas ay kumikinang sa ilalim ng araw, parang isang puting kumot na bumabalot sa buong valley, ngunit sa loob ni Teddy, ang mundo ay hindi mapakali. Hindi siya nakatulog nang mahimbing. Bawat tunog sa labas ang mahinang ihip ng hangin, ang malayong tunog ng snow na bumabagsak mula sa puno, at bawat tik ng orasan ay nagpapaalala sa kanya na may banta pa rin na nakapalibot sa kanila, kahit libo-libong milya ang layo mula sa galit ni Jane.Nakahiga siya sa malaking kama, ang braso ay nakayakap nang mahigpit kay Sophia na nakasandal pa rin sa kanyang dibdib. Sa gitna nila, si Maria Cecilia ay natutulog nang mahimbing, ang maliit na mukha ay nakabaon sa dibdib ng ina, ang maliit na kamay ay nakahawak sa damit ni Teddy na parang ayaw nang bumitaw. Ang tanawin ay perpekto tahimik, mainit, at puno ng pag-asa. Pero sa dibdib ni Teddy, ang t

Sa Switzerland, ang unang araw sa bagong tahanan ay hindi naging madali para kay Sophia. Habang si Teddy ay abala sa pag-aayos ng seguridad at paulit-ulit na pagtawag sa kanyang mga contact sa Europe, si Sophia ay nakaupo sa malaking couch sa living room, ang kamay ay nakahawak nang mahigpit sa tiyan niya na bahagyang lumalaki. Ang mukha niya ay maputla, parang nawalan ng dugo. Ang mga mata ay puno ng pag-aalala at takot na hindi niya maitago. Ang pagbubuntis niya ay maselan ang doktor sa Spain ay nagbabala na maaaring magkaroon siya ng complications dahil sa sobrang stress at patuloy na takbo.“Teddy…” tawag niya nang mahina, ang boses ay halos nawawala sa hangin.Si Teddy ay agad na lumapit mula sa kanyang makeshift office sa sulok ng sala. Lumuhod siya sa harap ni Sophia, hinawakan ang mga kamay nito nang mahigpit, ang mga mata ay puno ng takot at pagmamahal na halo.“Mahal, ano’ng nararamdaman mo?” tanong niya, ang boses ay nanginginig. “Masakit ba ang tiyan mo? Nahihilo ka ba? M

Ang pribadong jet ni Jane ay dahan-dahang bumaba sa NAIA Terminal 3 nang madaling araw. Ang hangin sa Maynila ay malamig at mabigat, parang sumasabay sa bigat ng kanyang dibdib. Si Jane ay nakaupo sa likod ng sasakyan, ang mukha ay maputla, ang mga mata ay namamaga at pula sa kakaiyak sa buong biyahe. Sa tabi niya, si Victor ay tahimik na nagmamasid, hindi na alam kung ano ang sasabihin.“Jane… siguraduhin mo ang desisyon mo,” sabi ni Victor nang mahina habang ang sasakyan ay tumatakbo patungo sa hospital. “Kapag nakita mo si Eduardo… baka hindi mo na kayanin ang lahat ng plano mo. Baka hindi mo na kayanin ang galit mo.”Si Jane ay tumingin sa labas ng bintana, ang luha ay patuloy na tumutulo sa kanyang mga pisngi. “Hindi ko na kayang isipin na dahil sa galit ko, ang anak ko ang nagdurusa. Hindi ko na kayang isipin na dahil sa akin, siya ang nahihirapan. Victor… paano ko siya haharapin? Paano ko siya yayakapin habang alam kong dahil sa galit ko, siya ang nawawalan ng lakas?”Ang sasak