UNBREAK MY HEART의 모든 챕터: 챕터 121 - 챕터 130

Si Maria Cecilia ay yumakap nang mahigpit sa magulang niya. “Daddy, Mommy… huwag po kayong matakot. Nandito naman po ako. Gusto ko po tayong maging masaya. Gusto ko po siyang makita ang baby. Gusto ko po tayong maglaro sa snow. Huwag po kayong umiiyak. Love you po.”Si Sophia ay umiiyak nang todo, hinahalikan ang anak nang paulit-ulit. “Love you too, baby. Love you so much. Mommy is just scared. Scared na baka may mangyari sa’yo. Scared na baka may mangyari sa baby natin. Pero Daddy is here. Daddy will protect us.”Si Teddy ay yumakap sa kanilang dalawa, ang luha ay tumulo sa kanyang mga mata. “Sama-sama tayo. Daddy will protect all of you. Walang mangyayaring masama sa inyo habang ako nabubuhay. Pangako ko ‘yan. Kahit ano’ng mangyari. Kahit kailangan kong harapin si Jane mismo… gagawin ko. Hindi ko kayo pababayaan. Hindi ko kayang mawala kayo.”Ang araw ay patuloy na sumisikat sa labas, ang snow ay p

Sa loob ng malaking chalet sa Switzerland, marahang sumasayaw ang apoy sa fireplace, nagbibigay ng init sa malamig na umaga. Sa labas ng malalaking bintana ay makikita ang walang tigil na pagbagsak ng niyebe, tila isang payapang tanawin na kabaligtaran ng unos na bumabagabag sa mga pusong nasa loob ng bahay.Nakaupo si Sophia sa malaking couch sa living room. Mahigpit niyang hawak ang kanyang tiyan na bahagyang nakaumbok na. Maputla ang kanyang mukha at bakas sa kanyang mga mata ang matinding pag-aalala at pagod. Ang pagbubuntis niya ay maselan. Nagbabala na ang doktor nila sa Spain na maaaring magkaroon siya ng komplikasyon dahil sa sobrang stress at pagod na dulot ng kanilang patuloy na pagtakas.Napapikit siya nang mariin.Takot.Iyon lamang ang nangingibabaw sa kanyang puso.Napatingin siya nang marinig ang mga yabag ni Teddy mula sa kusina. May dala itong dalawang tasa ng mainit na tsaa. Umupo ito sa tabi niya at agad siyang tiningnan nang may pag-aalala.Teddy: Mahal, kumusta an

Sa pribadong VIP room ng isang prestigious hospital sa Maynila, mabigat ang hangin. Halos halimuyak ng antiseptic, ngunit mas mabigat ang katahimikan na may kasamang tahimik na pag-iyak. Nakaupo si Jane sa gilid ng hospital bed, ang mga mata’y pula at namumugto, hawak nang mahigpit ang maliit na kamay ni Eduardo. Ang kanyang anak ay natutulog pa rin, ang maliit na mukha ay namumula pa rin sa lagnat, at ang bawat hinga ay mabigat at putol-putol. Sa paligid nila, ang mga machines ay patuloy na nagbubuga ng nakakakilabot na tunog — beep… beep… beep — tila ritmo ng pusong laban sa oras, laban sa kamatayan.Dalawang araw na ang nakalipas mula nang umuwi sila mula sa Bravia, Spain. Dalawang araw na rin na si Jane ay halos hindi na umaalis sa tabi ni Eduardo. Ang paglalakbay nila patungong Spain ay biglang naputol nang magkasakit ang anak niya. Hindi nila naabutan si Sophia at Teddy. Wala na sila sa villa. Parang bigla na lang nawala sa mundo. At sa halip na ituloy ang paghihiganti, si Jane

Kinabukasan, sa malaking silid ng pribadong suite sa isang eksklusibong hospital sa Maynila, ang hangin ay mabigat na parang punô ng mga lihim na matagal nang nakabaon. Ang mga kurtina ay bahagyang nakabukas, at ang liwanag ng umaga ay dahan-dahang sumisilip sa loob, naglalarawan ng katahimikan ngunit puno ng tensyon. Sa tabi ng kama, si Lola Elena, ang matandang may sakit, ay nakaupo, may oxygen tube sa ilong, ang kanyang katawan ay tila ba pinipilit panatilihin ang lakas sa bawat paghinga. Ang mga mata niya ay punô ng luha na matagal nang gustong kumawala, at ang bawat titig niya sa dalawang apo niya ay may halong pangungulila at determinasyon.Si Victor at si Jane ay nakaupo sa tabi niya, parehong punô ng gulat at pagkalito. Ang kanilang mga mata ay naka-fix kay Lola Elena, sinusubukang maintindihan ang biglang sinabi ng matanda. Si Jane, na matagal nang nakasanayan ang pagiging matatag sa harap ng mga pagsubok, ay biglang tumayo nang mabilis. Ang katawan niya ay nanginginig nang t

Sa pribadong suite ng ospital sa Maynila, ang hangin ay mabigat pa rin kahit ilang oras na ang nakalipas mula nang magising si Lola Elena. Ang liwanag ng hapon ay dahan-dahang sumisilip sa mga kurtina, ngunit ang loob ng silid ay nananatiling madilim, parang nahihigpitan ng bigat ng mga nalaman. Ang bawat sulok ng kwarto ay tila humihinga ng lihim na matagal nang nakatago, lihim na ngayon ay bumagsak sa kanilang mga balikat.Si Jane ay nakaupo sa gilid ng kama, ang mga mata ay pula at mamamaga sa walang tigil na pag-iyak. Sa bawat paghinga niya, ramdam mo ang sakit na pinipilit niyang itago, ngunit ngayon, wala nang takas. Ang galit at pangungulila ng limang taon ay sumabog, at ngayon ay sinasabayan ng bagong sakit na mas malalim at mas mabigat.Si Victor ay nakatayo sa tabi ng bintana, ang mga kamay ay nakakuyom sa likod niya habang sinusubukang pigilan ang sariling emosyon. Nakatingin siya sa malabo at naglalakihang ilaw ng hapon na bumabalot sa lungsod, pilit nag-iisip ng paraan pa