Lahat ng Kabanata ng UNBREAK MY HEART: Kabanata 141 - Kabanata 150

Sa loob ng private jet, habang unti unting lumalampas sa kalangitan ng Maynila, ramdam ang bigat ng katahimikan na tila sumasabay sa paglipad ng eroplano. Ang ugong ng makina ang tanging tunog na pumupuno sa espasyo, parang paalala na kahit ang mundo ay patuloy na umiikot, ang mga taong sakay nito ay nakabitin sa pagitan ng nakaraan at ng isang katotohanang matagal nang tinatakasan.Si Jane ay nakaupo sa tabi ni Lola Elena. Hindi niya binitawan ang kamay ng matanda kahit saglit, parang takot siyang kapag ginawa niya iyon ay tuluyan na ring maglalaho ang dahilan ng paglalakbay nila. Ramdam sa bawat paghinga niya ang kaba na hindi niya maipaliwanag, ang uri ng kaba na hindi galing sa takot lang kundi sa pag asa na pilit niyang nilalabanan.Si Victor ay nasa harapan, nakatutok sa laptop ngunit malinaw na hindi makapagpokus. Paulit ulit niyang binabasa ang mga dokumento tungkol sa Switzerland, sa chalet, at sa taong matagal nilang hinahanap. Teddy Delos Reyes. Sa bawat pag ulit ng pangala

Sa isang luxury hotel malapit sa Swiss Alps, ang conference room na ginawang temporary command center ay nababalot ng bigat na tila hindi na kayang bitawan ng hangin. Ang malalaking glass windows ay nagpapakita ng tahimik na tanawin sa labas kung saan ang snow ay dahan dahang bumabagsak, payapa at walang kamalay malay sa tensyon na nagaganap sa loob. Ngunit sa loob ng silid na iyon, walang katahimikan na tunay na payapa. Lahat ay mabigat, lahat ay puno ng hindi nasasabi, at lahat ay nakasabit sa isang sandaling babago sa buhay ng bawat isa.Si Jane ay nakaupo sa isang malaking leather chair. Ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa isang tasa ng tsaa na matagal nang lumamig. Hindi niya ito magawang inumin. Hindi niya rin magawang ibaba. Ang bawat paghinga niya ay mabigat, parang may nakadagan sa kanyang dibdib. Sa kanyang isipan, paulit ulit ang mga tanong na walang kasiguraduhan ang sagot.Si Victor ay nakatayo sa harap ng malaking monitor. Naka display ang live feed mula sa

Hindi niya alam kung bakit, pero sa salitang iyon ng anak niya ay may gumising na pakiramdam na matagal na niyang pilit na ibinaon sa pinakailalim ng kanyang isipan. Parang may isang pintuang matagal nang nakasarado ang bahagyang nabuksan, at sa kabila noon ay mga alaala na ayaw na sana niyang balikan.May babae. Umiiyak. Sa van.Paulit ulit na bumabalik ang mga salitang iyon sa kanyang isip. Simple lang para sa isang bata, ngunit para kay Sophia ay may bigat na hindi niya maipaliwanag. Hindi niya alam kung sino ang babaeng iyon. Hindi niya alam kung bakit iyon ang unang tumatak sa isip ng kanyang anak. Ngunit sa kaibuturan ng kanyang dibdib, may kakaibang kirot na parang may babalang hindi niya maintindihan.Dahan dahan siyang humawak sa gilid ng bintana ng chalet habang nakatingin sa malawak na puting tanawin sa labas. Ang snow ay patuloy na bumabagsak nang banayad, ngunit sa kanya ay parang mas mabigat ang hangin kaysa sa dati. Parang may presensya sa paligid na hindi niya nakikita

Hindi na nakatiis si Teddy.Buong araw na niyang pinipigilan ang sarili. Buong araw na niyang pinapanood si Sophia na balisa at tahimik, si Maria Cecilia na masaya pero walang kamalay-malay sa panganib, at ang tiyan ni Sophia na unti-unting lumalaki na parang paalala na may bagong buhay na kailangang protektahan. Sa bawat minuto na lumilipas, parang may kutsilyong dahan-dahang iniikot sa kanyang dibdib. Sapat na ang limang taon na pagtakbo. Sapat na ang takot na dala ng nakaraan. Sapat na ang mga gabing gising siya dahil sa bangungot ni Sophia na paulit-ulit na binabanggit ang pangalang “Jane”.Ngayon, sapat na.Pagkatapos ng hapunan, nang matulog na si Maria Cecilia sa kanyang maliit na kama na may stuffed toys sa paligid, at nang mahimbing na si Sophia pagkatapos ng mahabang yakap at maraming pangako ng “huwag kang matakot, nandito ako”, tahimik na lumabas si Teddy sa chalet. Suot niya ang itim na heavy jacket na may hood, ang mukha ay seryoso at puno ng galit na matagal nang pinipi

Kinabukasan, ang sinag ng araw sa Swiss Alps ay parang maputlang liwanag na sinusubukang basagin ang makapal na ulap ng takot na bumabalot sa chalet. Si Sophia ay maagang nagising muli, ang katawan ay nananakit sa sobrang pag-iisip at kakulangan sa tulog. Nakaupo siya sa gilid ng kama, ang isang kamay ay mahigpit na nakahawak sa kanyang tiyan habang ang isa ay hinahaplos ang ulo ni Maria Cecilia na natutulog pa rin sa tabi niya.Ang maliit na mukha ng bata ay payapa, ang labi ay bahagyang nakabukas, walang alam sa bagyong unti-unting lumalapit sa kanilang tahanan.Sophia: (bulong sa sarili, ang luha ay namumuo) Baby… Mommy is so scared. Paano kung kunin ka nila? Paano kung kunin nila si Ate Cecilia mo? Paano kung…Hindi niya natapos ang salita. Ang hikbi ay biglang sumabog sa kanyang dibdib. Mahigpit niyang niyakap ang anak, parang ayaw nang bumitaw kahit kailan.Sa kusina, si Teddy ay abala na sa pagluluto ng breakfast. Ang mukha niya ay seryoso, ang mga mata ay may dark circles mula