《UNBREAK MY HEART》全部章節：第 161 章 - 第 170 章

Si Maria Cecilia ay umiiyak na rin, yakap-yakap ang ina.Maria Cecilia: (umiiyak) Mommy… bakit po umiiyak lahat? Bakit po masakit po sa kanila? Bakit po sila umiiyak din? Natatakot po ako…Si Sophia ay yumakap sa anak, pagkatapos ay dahan-dahan niyang inabot ang kamay kay Jane. Hindi pa ito yakap. Hindi pa ito ganap na pagtanggap. Pero isang maliit na hakbang.Sophia: (umiiyak) Hindi ko pa kayo kayang yakapin… hindi ko pa kayo kayang tawaging pamilya. Pero… pero gusto ko ring subukan. Gusto ko ring malaman ang lahat. Gusto ko ring bigyan kayo ng pagkakataon. Pero huwag niyo akong saktan ulit. Huwag niyo akong pipilitin. Huwag niyo akong kunin ang anak ko. Dahil kung gagawin niyo ‘yon… hindi ko na kayo kayang harapin pa.Si Jane ay umiyak nang mas malakas pero tumango. Hinawakan niya ang kamay ni Sophia nang mahigpit.Jane: (umiiyak) Salamat, kapatid… salamat. Hindi na namin gagawin ‘yon. Hindi na namin sasaktan ka. Hindi na namin kukunin si Cecilia. Handa kaming maghintay. Handa kamin

Hindi naging mabilis ang pagbabago.Hindi dahil sinabi ni Sophia na susubukan niyang tanggapin sila ay biglang nawala ang lahat ng sakit na matagal niyang kinimkim sa puso.Hindi ganoon kadali ang sugat na limang taon niyang dinala.May mga umaga pa rin na nagigising siya mula sa isang bangungot.Mga panaginip kung saan bumabalik siya sa mga araw na mag isa siya.Mga araw na umiiyak siya habang hawak ang maliit na kamay ni Maria Cecilia, natatakot na baka isang araw ay mawala ang anak niya sa kanya.Mga gabing tinatanong niya ang sarili kung bakit nangyari sa kanya ang lahat.Bakit ang taong pinakamamahal niya ang unang sumira sa kanya.Bakit ang taong akala niya ay kaaway niya ang siya palang kapatid niya.Bakit ang pamilya na matagal niyang hinanap ay dumating kasabay ng pinakamalalim niyang sugat.Minsan, kapag tahimik ang gabi at tulog na ang lahat, nakatingin lang si Sophia sa kisame habang nangingilid ang luha.Dahil kahit gusto niyang magpatawad...May bahagi pa rin ng puso niy

Hindi lahat ng pagsubok ay dumarating upang sirain ang isang tao.Minsan, dumarating ang mga ito upang ipakita kung gaano kalakas ang pagmamahal ng isang pamilya.Kinabukasan matapos ang mga araw na puno ng pagbabago sa buhay ni Sophia, tahimik ang umaga sa chalet.Ang mga unang sinag ng araw ay dumadampi sa puting tanawin ng Swiss Alps. Ang dating lugar na puno ng takot at pangamba ay unti-unti nang napapalitan ng mga bagong alaala.Sa loob ng kusina, nakaupo si Sophia habang hawak ang isang tasa ng mainit na tsaa.Ang isang kamay niya ay nasa tiyan niya.Malaki na ang kanyang tiyan.Malapit na.Halos araw-araw na nilang hinihintay ang pagdating ng kanilang anak ni Teddy.Sa tabi niya, abala si Maria Cecilia sa pagguhit.Maria Cecilia:"Mommy."Sophia:"Ano, baby?"Maria Cecilia:"Kapag lumabas na po si baby, ako po ang unang magpapakita sa kanya ng snow."Napangiti si Sophia.Sophia:"Talaga?"Maria Cecilia:"Opo."Sophia:"Bakit?"Maria Cecilia:"Kasi gusto ko po malaman niya na ma

Lumapit si Teddy.Teddy:"Siya..."Huminto siya.Hindi niya kayang magsinungaling sa bata.Tumingin siya kay Wright.At hinayaan siyang magsalita.Napalunok si Wright.Wright:"Cecilia..."Nangingilid ang luha niya.Wright:"Ako ang..."Hindi niya natapos.Nanginginig ang kanyang boses.Wright:"Ako ang tatay mo."Tahimik.Ang paligid ay parang nawala.Si Maria Cecilia ay tumingin sa kanya.Hindi siya umiwas.Hindi siya natakot.Dahil ang bata ay walang dalang galit ng nakaraan.Maria Cecilia:"Ikaw po?"Tumango si Wright.Wright:"Oo."Maria Cecilia:"Nasaan po kayo dati?"Napayuko si Wright.Ang tanong ng isang bata ang pinakamahirap sagutin.Dahil walang magandang paliwanag sa pagkawala.Wright:"Nagkamali ako."Huminga siya nang malalim.Wright:

Dahil unti-unti...Natagpuan nila ang mga taong akala nila ay tuluyan nang nawala.Ngunit hindi pa tapos ang gabi.Dahil sa likod ng saya at pag-asa na unti-unting bumabalot sa kanila, may mga pusong kailangan pa ring maghilom.Sa loob ng silid ni Sophia, mahimbing na natutulog ang bagong silang na sanggol sa tabi niya.Tahimik ang kwarto.Tanging tunog lamang ng monitor at mahinang paghinga ng sanggol ang maririnig.Nakaupo si Teddy sa tabi ng kama habang hawak ang kamay ni Sophia.Matagal siyang hindi nagsasalita.Parang iniipon niya ang lahat ng emosyon na ilang oras niyang pinigilan.Napansin iyon ni Sophia.Sophia:"Teddy."Dahan-dahang tumingin sa kanya ang lalaki.Teddy:"Oo?"Sophia:"Iniisip mo na naman."Bahagyang ngumiti si Teddy.Teddy:"Alam mo talaga kapag may iniisip ako."Sophia:"Matagal na kitang kilala."Tahimik silang dalawa.Pagkatapos ay yumuko si Teddy at hinalikan ang kamay niya.Teddy:"Akala ko mawawala ka."Nanlambot ang mukha ni Sophia.Teddy:"Noong sinabi