Semua Bab กับดักรักนายคู่หมั้น: Bab 11 - Bab 20

@คอนโดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา เมื่อนาวินขับรถยนต์คันหรูเข้ามาจอดที่ลานจอดรถที่ประจำของคอนโดคนตัวสูงช้อนอุ้มร่างบอบบางของว่าที่คู่หมั้นไว้ในแนบอกก่อนจะสาวเท้าด้วยความเร็วเข้ามาในพื้นที่ของคอนโดของตัวเอง หลังจากนั้นเขาพาคนเมาที่ไม่ได้สติเข้ามาในห้องนอนเขาก่อนแล้วค่อย ๆ วางร่างบอบบางของว่าที่คู่หมั้นอย่างเบามือบนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์ “อืม…ถึงแล้วเหรอ”เสียงยานครางเอ่ยถามเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับความเย็นของผ้าปูและความนุ่มนิ่มของที่นอน “ถึงแล้วหิวน้ำไหมเดี๋ยวพี่เอามาให้”ปลายนิ้วเกลี่ยปรอยผมเส้นเบาบางที่หลงลงมาปิดดวงหน้าหวานก่อนคนตัวสูงจะโน้มลำตัวแนบริมฝีปากประทับจูบลงที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา ขณะนับดาวยกมือปัดสิ่งที่รบกวนตัวเองออกด้วยความรำคาญ “ไม่หิวดาวอยากนอนขอบใจนะซีนาย”เสียงหวานพึมพ่ำขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจที่จะหลุดชื่อของผู้ชายที่สนิทเหมือนดังญาติออกมา แต่ก็ไม่แปลกที่เธอจะเผอพูดชื่อนี้เพราะเขาเป็นผู้ชายที่สนิทและค่อยดูแลเธอตั้งแต่เด็ก ๆ จนตอนนี้โตแล้วผู้ชายคนนี้ก็ตามดูแลเธอไม่ห่าง ขณะที่นาวินเมื่อได้ยินเสียงคู่หมั้นของตัวเองเอ่ยเรียกชื่อผู้ชายคนอื่นใบหน้าหล่อเริ่มแดงก่ำด้วยโกรธจนแทบควันจะอ

สองชายหญิงนอนกอดกายกับอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าบนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์มีเพียงผ้าห่มผืนหนาเท่านั้นที่ปกปิดร่างกายของทั้งสองเอาไว้ นะเวลานี้ใบหน้าหล่อซุกหาความอบอุ่นอยู่บริเวณซอกคอขาวที่มีจุดสีแดงซ้ำประทับกระจายเกือบเต็มซอกคอ ขณะมือเกี่ยวรัดเอวบางคอดกิ่วไว้จนร่างทั้งสองแนบสนิทแทบจะเป็นเนื้อเดียวกันความหนักช่วงเอวเหมือนมีอะไรมากดทับทำให้นับดาวค่อย ๆ รู้สึกตัวและค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ กระพริบตาถี่ ๆ ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นจนเต็มดวง และมองไปยังบริเวณเอวที่เหมือนมีอะไรบางอย่างมาวางจนหายใจไม่ค่อยสะดวกและไม่สบายสายตาคู่สวยจ้องมองท่อนแขนกำยำที่พาดทับช่วงเอวมือเขาเกี่ยวเอวเธอกระชับกอดเอาไว้แน่นเธอมองเขาด้วยความเกลียดชัด’ผู้ชายที่กอดเธออยู่ตอนนี้ช่างไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย ข่มขืนเธอได้แม้กระทั่งตอนที่สติไม่คบร้อยเปอร์เซ็น’นับดาวได้แต่ก่นด่าคนนอนข้างกายตัวเองอยู่ในใจ แต่อยู่ ๆ หยดน้ำใสๆ ก็ไหลซึมออกบริเวณหางตา ในเวลานั้นเธอรีบปาดน้ำตาออกก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาเห็นแล้วเขาจะหาว่าเธอร้องไห้คำครวญให้เขามารับผิดชอบ ใช่เธอไม่อยากให้เขามารับผิดชอบ เธออยากหนีไปจากตรงนี้ เวลานี้ และออกจากห้องของผู้ชายบ้า ๆ

“ก่อเกียรติฉันจะกลับกรุงเทพวันนี้ จองตั๋วเครื่องบินให้หน่อยเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี”นาวินสาวเท้าออกจากห้องประชุมด้วยจิตใจว้าวุ้น เพราะเขาพยายามติดต่อหานับดาว ไม่ว่าจะโทร หรือไลน์หา แต่คนทางนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะติดต่อได้เลย หรือว่าสาวเจ้าอาจจะบล็อกเบอร์โทรของเขาไปแล้วก็เป็นไปได้“แต่พรุ่งนี้เรายังมีนัดคุยเรื่องยาตัวใหม่ที่บริษัทของเราเพิ่งคิดค้นและกำลังเสนอให้มาใช้ทดลองกับทางโรงพยาบาลนะครับ”ก่อเกียรติรีบเอ่ยแย้งขึ้น เพราะการที่เจ้านายมาประชุมในฐานะผู้ถือหุ้น 20% ของโรงพยาบาลในรอบนี้เจ้านายยังมีแพนที่จะนำยาตัวใหม่ที่ดีกว่าตัวเก่ามานำเสนอแต่ราคาอาจจะสูงขึ้นนิดหน่อยให้เจ้าของโรงพยาบาลเอกชนซึ่งเจ้าของโรงพยาบาลก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นของบิดาของเจ้านายเขานั้นเอง“บอกให้จองก็จองเถอะส่วนเรื่องยาตัวใหม่นายก็จัดการแทนฉันไปเลย”นาวินสั่งเสียงเข้มเข้ามั่นใจในฝีมือของเลขาตัวเองจึงยอมทิ้งงานสำคัญให้เลขาจัดการ แต่เมื่อคิดถึงเรื่องคนตัวเล็กก็ถึงกับปวดขมับที่ไม่สามารถติดต่อว่าที่คู่หมั้นของตัวเองได้รู้แบบนี้บังคับให้มาด้วยกันเสียก็ดี“ครับ…ที่บริษัทเกิดปัญหาหรือเปล่าครับ”ก่อเกียรติรับคำสั่งด้วยความสงสัยจะไม่ถามก

นับดาวลืมตาขึ้นตื่นในช่วงเช้า เวลามันเป็นเวลาเท่าไหร่กันนะ ทำไมคนที่รังแกเธอเกือบทั้งคืนถึงไม่ยอมออกจากห้องเธอเสียที มิหนำซ้ำเขายังกอดเธอแน่นจนตัวเธอแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้วมือบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ดวงตาคู่สวยถึงกับเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลา 7 โมงเช้า แย่แล้วสว่างขนาดนี้แล้วทำไมเวลานี้เขาถึงไม่ออกจากห้องไปอีกละเขาต้องออกจากห้องไปซิก็เขาได้สิ่งที่เขาต้องการแล้วทำไมมานอนหลับตาพริ้มทำอย่างกับห้องนี้เป็นห้องของตนเอง แล้วถ้าน้องสาวน้องชายเธอมาเจอเข้าจะให้เธอตอบกับน้อง ๆ ของเธอว่าอย่างไรละ ทำไมเขาชอบทำให้เรื่องวุ่นวายไปหมด ‘คุณทำให้ฉันดูแย่ตาท่านประธาน’ นับดาวได้แต่กร่นดาเขาอยู่ในใจแต่ก็ยังพยายามปลุกคนที่นอนด้านข้างให้รู้สึกตัวโดนเร็วก่อนเรื่องทุกอย่างจะบานปลาย“นี่คุณตื่นได้แล้วนะ… เช้าแล้วรีบออกจากห้องฉันไปก่อนที่จะมีคนเข้ามาเห็น”มือน้อยทั้งเขย่า ทั้งตี ให้ผู้ชายที่รังแกเธอเกือบทั้งคืนตื่น และออกจากห้องก่อนที่ในบ้านจะมาเห็นแล้วเรื่องทุกอย่างจะวุ่นวายไปหมด“อืม…นอนอีกนิดนะ ยังเพลียอยู่เลย”นาวินบอกขณะแขนแกร่งยังคงตะกอนกอดเธอเอาไว้แน่นเหมือนจะกลัวว่าชาตินี้จะไม่ได้กอดเธออีก

ระหว่างมื้ออาหารขณะนับดาวนั่งทานอาหารเงียบ ๆ ตามคำสั่งของคนเอาแต่ใจ โดยมีสายตาของนาวินมองมาที่เธอเป็นระยะ ๆ อยู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว นั้นคือสิ่งที่ค้างคาใจเขามาตลอดนับตั้งแต่คนตัวเล็กผิดนัดการเจอกันในครั้งแรก และเรื่องราวในครั้งนั้นคือสิ่งที่เขาอยากรู้มาโดยตลอด และวันนี้จะว่าเป็นโอกาสดีก็ได้ถ้าเขาได้ถามถึงเหตุผลว่าที่เธอมาทำงานในกรุงเทพที่จริงแล้วเธอต้องการจะหนีเขาที่เป็นคู่หมั้นหรือเปล่า“นับดาวผมขอถามคุณสักประโยคสองประโยคได้ คิดเสียว่าตอนนี้ผมกำลังสัมภาษณ์งานคุณก็ได้”เสียงทุ้มเข้มเอ่ยขึ้นจนนับดาวต้องมองไปตามเสียงคนพูดก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาติให้คนตรงหน้าถามเธอได้“ผมอ่านเอกสารสมัครคุณเห็นในนั้นเขียนว่าบ้านคุณอยู่ภูเก็ตทำไมมาทำงานที่กรุงเทพฯละ”มือบางว่างช้อนลงก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่มเพื่อให้ข้าวที่ทานไปเมื่อครู่ไหลลงคอให้หมด แววตาคู่สวยมองใบหน้าคนตรงหน้าก็แค่คำถามพื้น ๆ ทำไมเธอจะตอบเขาไม่ได้ล่ะ”ก็ไม่มีอะไรอยากทำงานสักปีเพื่อหาประสบการณ์”นาวินพยักหน้าเข้าใจก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ แต่ประโยคนั้นก็ยังพอทำให้นับดาวได้ยินได้อย่างชัดเจน“อืม…ผมก็คิดว่าคุณหนีใครซะอีก”ดว