บททั้งหมดของ กับดักรักนายคู่หมั้น: บทที่ 31 - บทที่ 35

นาวินเข้ามาในบ้านพักหลังจากออกไปซื้ออาหารจากร้านดังแถวที่พัก ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาด้านในเขาวางถุงอาหารที่ซื้อมาไว้บนโต๊ะอาหาร ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปห้องนอนของคนโกรธอย่างถือวิสาสะ กับพบว่าตอนนี้คนตัวเล็กได้นอนหลับไปแล้ว อาจจะเป็นเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและคงเหนื่อยจากการร้องไห้เมื่อครู่แน่ ๆ คนตัวสูงสืบเท้าเข้าไปยังเตียงก่อนจะหย่อนสะโพกนั่งลงข้างร่างบอบบางพลางไล่สายตาสำรวจใบหน้าของคนโกรธ ที่เปื้อนไปด้วยรอยคราบน้ำตาตรงแก้มทั้งสองข้าง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเกลี่ยร่องรอยที่แห้งนั้นให้หลุดออก เพียงแค่เห็นคราบน้ำตาแค่นี้เขาก็ยิ่งปวดใจยิ่งนัก พลั้นในใจก็กร่นด่าและโทษตัวเองที่ทำอะไรไม่คิดให้รอบคอบ ขณะนับดาวรู้สึกเหมือนมีอะไรมาไต่บริเวณผิวหน้า แต่ด้วยความเหนื่อยและเพลียทำให้คนที่นอนอยู่ไม่สามารถฝืนเปิดเปลือกตาขึ้นมาได้ จึงทำให้ไม่รู้ว่าอะไรที่ก่อกวนเธอขณะนอนหลับ ร่างบางจึงทำได้เพียงยกมือปัดสิ่งนั้นออกก่อนจะพลิกตัวนอนตะแครงหนีไปอีกทาง คนตัวสูงมองร่างบางที่พลิกตะแครงหนี เขาจึงถือวิสาสะล้มตัวเองนอนลงข้างคนตัวเล็กพลางสอดท่อนแขนเข้าไปยังช่วงท้ายทอยให้คนตัวเล็กใช้หนุนนอนแทนหมอน ก่อนจะวาดท่

ช่วงเช้าของวันใหม่ร่างบอบบางขยับยุกยิกใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันคนตัวสูงก่อนจะรู้สึกก้อนกลม ๆ วิ่งขึ้นมาที่หน้าอกแล้ววิ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอ มือบางตวัดผ้าห่มจากตัววาดขาลงจากเตียงด้วยความไวพลางยกฝ่ามือปิดปาก นับดาวไม่รอช้าวิ่งตรงไปเข้าห้องน้ำก่อนจะโกงคอเอาอาหารและน้ำย่อยออกมาขณะที่นาวินรีบวิ่งเข้าไปหาคนตัวเล็กด้วยอาการร้อนใจและเป็นห่วงหลังจากที่เขารู้สึกตัวตื่นเพราะได้ยินเสียงอาเจียนดังเล็ดลอดออกมา“เป็นอะไร…ดาวเป็นอะไรมากไหม…ไม่ได้การล่ะ…พี่ว่าไปหาหมอดีกว่า”เสียงทุ้มพูดอย่างตื่นตระหนกร้อนรนพลางยกฝ่ามือลูบแผ่นหลังด้วยความเป็นห่วงใบหน้าหวานเสยขึ้นมองคนพูดหลังจากอาเจียนอาหารที่ทานเมื่อคืนออกมาจนหมด“ดาวไม่อยากไป…นอนพักสักหน่อยอาจจะหายก็ได้”เธอบอกก่อนจะล้างปากแล้วเดินไปทิ้งตัวนอนลงเตียง คนเป็นห่วงได้แต่ถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ก่อนจะเดินตามหลังคนขี้ดือมาที่เตียง เวลานี้เขาเป็นห่วงคนตัวเล็กจับใจ แต่ทำไมเธอถึงไม่ห่วงสุขภาพตัวเองเลย“ถ้างั้นก็นอนพักนะ”นาวินบอกพลางดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาห่มให้ก่อนจะยกฝ่ามือทาบทับบนหน้าผากเพื่อเช็คอุณหภูมิของร่างกายด้วยความเป็นห่วง“ตัวก็ไม่ร้อน ถ้างั้นนอนพักผ่อนก่อนนะพี่

การคุยกันระหว่างสองครอบครัวเป็นไปอย่างราบรื่น โดยงานแต่งจะถูกจัดขึ้นอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าที่โรงแรมของว่าที่คุณแม่มือใหม่ และแล้วงานแต่งก็มาถึงงานเช้าเป็นไปตามประเพณีแบบไทยคือตักบาตรเลี้ยงพระ แขกที่มางานในช่วงเช้าก็มีแต่ญาติและเพื่อนสนิททั้งสองฝ่ายเท่านั้นส่วนงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสถูกจัดขึ้นในช่วงเย็นที่ห้องจัดเลี้ยงเวลานี้ด้านในห้องจัดเลี้ยงถูกเนรมิตตกแต่งด้วยดอกไม้หลากหลายสีสัน ตรงกลางห้องมีแก้วแชมเปญวางช้อนเป็นชั้น ถัดไปอีกนิดมีเค้กแต่งงานสีขาวนวลด้านบนสุดมีตุ๊กตาคู่บ่าวสาวประดับอยู่ในขณะที่เจ้าสาวอยู่ในชุดแต่งงานสีขาวแบบเกาะอกกระโปรงยาวฟูฟ่องเหมือนดั่งเจ้าหญิงในเทพนิยายส่วนเจ้าบ่าวนั้นก็ไม่น้อยหน้าที่มาในชุดสูททักซิโด้สีขาวหล่อเหลาดั่งเจ้าชายทั้งคู่ยืนต้อนรับแขกอยู่หน้างาน สร้างความน่ารัก น่าเอ็นดู ดูเหมาะสมอย่างกับกิ่งทองใบหยกในสายตาผู้ที่พบเห็นและแขกที่มาร่วมงาน สายตาคมมองไปยังใบหน้าหวานด้วยความห่วงใยพลางหยิบกระดาษเช็ดชู่ขึ้นมาซับเหงื่อออกจากดวงหน้าหวานก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“เหนื่อยหรือเปล่า…ไปนั่งพักก่อนดีไหม”“เหนื่อยคะแต่ยังพอไหวอยู่”เสียงหวานตอบพร้อมยกยิ้ม