บ้านแม่เบสหลังจากที่อิงฟ้าออกจากโรงพยาบาลเธอก็มาอยู่ที่บ้านแม่ผมส่วนผมก็กลับมานอนบ้านเกือบทุกวันเพราะอะไรคงไม่ต้องบอกก็รู้เนอะผมเดินหาอิงฟ้าทั่วบ้านนี่พึ่งจะสิบโมงเช้าเธอหายไปไหนะ“คุณเบสหาอะไรหรือคะ?”ป้าแม่บ้านถามผม“เห็นอิงฟ้าไหมครับป้าจัน”“อ่อเธอนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ศาลาริมน้ำน่ะค่ะ”พอผมได้ยินแบบนั้นเดินจะไปหาอิงฟ้าทันทีผมมองคนตัวเล็กที่ปูเสื่อนอนอ่านหนังสืออย่างอารมณ์ดี“อิงฟ้า”“อ๊ะพี่เบส!”อิงฟ้าทำหน้าตกใจเมื่อผมแอบย่องไปจี้เอวจนคนตัวเล็กสะดุ้งโหย่ง“แดดร้อนจะตายทำไมไม่ไปอ่านในบ้านครับ”ผมนอนลงที่ว่างข้างๆ“ตรงนี้สงบแถมลมเย็นดีอิงฟ้าชอบ”คนตัวเล็กระบายยิ้มออกมาอย่างน่ารักผมมองรอยยิ้มสดใสพลันหัวใจผมก็เต้นถี่รัวถ้าผมไม่ทำร้ายเธอในวันนั้นวันนี้ผมคงได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้ของอิงฟ้าทุกวันแล้วล่ะ“พี่เบสมองอะไรคะ?”สติผมกลับมาทันทีเมื่อมือเล็กแสนนุ่มมาสัมผัสที่ใบหน้าผม“ป่าว..อยากกินผลไม้ไหมพี่ไปเอามาให้”
اقرأ المزيد