Все главы ทะลุมิติมาในนิยายน้ำเน่าแต่ดันโดนพระเอกตามติด: Глава 11 - Глава 20

สุดท้ายผมก็ถูกหิ้ว (อุ้ม) กลับมาอย่างไม่เต็มใจ ทว่าทันทีที่ลิฟต์เปิดออกในชั้นห้องพัก คนที่กำลังอุ้มผมอยู่ก็ชะงักกึก ผมเลยต้องหันไปมองด้วยความสงสัยพี่กันต์ที่อยู่ด้านนอกลิฟต์มีสีหน้ากระวนกระวาย อีกทั้งยังมีความโมโหแฝงอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาเย็นเยียบและดุดันจนผมตัวสั่นขึ้นมา“พี่กันต์” ผมเอ่ยเรียก“คุณกันต์” ไค“นี่กำลังทำอะไรกันอยู่” เจ้าของชื่อเอ่ยถาม ดวงตาคู่คมก้มมองผมที่อยู่ในอ้อมแขนของไคพี่พยาบาลสาวที่ไม่รู้สถานการณ์รีบฟ้อง “ก็คนไข้น่ะสิคะ วิ่งลงไปถึงข้างล่าง จะหนีออกจากโรงพยาบาลท่าเดียว โชคดีที่ได้คุณไคมาช่วยจับเอาไว้ ไม่งั้นฉันก็คงเอาไม่อยู่”แน่ใจเหรอพี่สาว ขนาดผมเป็นผู้ชายตัวเบ้อเริ่มยังสู้แรงพี่ไม่ไหวเลยนะ!“ส่งเขามา” พี่กันต์เดินเข้ามาใกล้ แล้วยื่นแขนรอรับไคทำท่าจะส่งผมไป แต่ผมยังโกรธพี่กันต์อยู่ เลยหันหน้าหนีแล้วล็อกคอของไคเอาไว้แน่น ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมไปเด็ดขาด“เมล” น้ำเสียงของพี่กันต์ต่ำลงจนน่าขนลุกผมสะดุ้งโหยง เงยหน้ามองสีหน้าของพี่พยาบาลกับไคที่ดูซีด ๆ ก่อนจะหันไปมองพี่กันต์แล้วก็ต้องขนหัวลุกเหมือนเจอผีอย่างไรอย่างนั้นแววตาของอีกฝ่ายเหมือนกำลังจะบอกว่า ถ้าไม่มานายตายแน

 ในขณะที่ผมกำลังคิดมากกับการเอาใจใส่ที่เกินพอดีของพี่กันต์ อีกฝ่ายก็กระตุกมุมปากเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนที่ไม่นานมันจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว และคำพูดประโยคถัดมาก็ทำเอาผมชะงักกึก“เพราะถ้าไม่บอก พี่ก็ไม่รู้ว่าเมลต้องการอะไร เดี๋ยวไม่พอใจแล้วจะมาหาเรื่องด่าพี่อีก”“พี่จะบอกว่าผมเป็นคนปากไม่ดีใช่ไหม”“แล้วไม่ใช่เหรอ”“...” ก็รู้ตัวแหละว่าตัวเองปากหมา แต่พอโดนว่าตรง ๆ แล้วเจ็บจี๊ดเลยแฮะอารมณ์โรแมนติกหลังเสร็จกิจพลันหายวับไปกับตาพี่กันต์ช้อนตัวผมอุ้มกลับไปที่เตียง เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาให้ถึงคอ ก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากโดยไม่ได้ล่วงล้ำเข้ามา“มีเรื่องอะไรก็บอก หรืออยากรู้อะไรก็ถาม เข้าใจไหม”เขาล้มตัวลงนอนด้านข้าง ดึงผมเข้าไปกอด ไม่นานก็มีเสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังขึ้นบ่งบอกว่าหลับสนิทไปแล้ว ทิ้งผมให้นอนมองเพดานห้องอย่างคิดไม่ตก วันถัดมา อาการของผมดีขึ้นจนสามารถกลับบ้านได้ พี่กันต์จึงพาผมตรงดิ่งกลับบ้านของเขาทันทีไม่สิ เรียกว่าบ้านก็จะเป็

 ผมโดนพี่กันต์ลากกลับไปแบบไม่พูดไม่จา พอหันกลับไปมองก็เห็นว่าหนุ่มน้อยกำลังนั่งทำแผลให้ตัวเองด้วยท่าทางเศร้าซึม ส่วนพี่ตินก็เอาแต่ยืนชะเง้อคอมองคีย์เหมือนตัวมาร์มอต เอาแต่มองแต่ไม่ยอมเข้าไปหาคนที่สนใจสักทีทีมงานหนุ่มคนนี้ไม่นับว่าหน้าตาดีมาก แต่ก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ ส่วนสูงพอ ๆ กับพี่กันต์น่าจะร้อยเก้าสิบกว่า รูปร่างเองก็สมส่วน ผิวสีน้ำผึ้ง ถึงจะไม่เคยคุยกันแต่แค่มองผ่าน ๆ ก็เห็นได้ถึงแววตาอ่อนโยนและห่วงใย จัดว่าอยู่ในกลุ่มคนที่นิสัยโอเค เป็นคนละประเภทกับพี่กันต์ที่เดี๋ยวผีเข้าผีออกดูท่า...ผมคงต้องช่วยอะไรพวกเขาหน่อยสินะ“พี่กลับไปที่เต็นท์ก่อนเลยนะครับ พอดีผมมีธุระอีกนิดหน่อย” ผมหยุดเดินแล้วดึงแขนตัวเองออกมาจากมือใหญ่ แต่ก็ถูกเขาจับเอาไว้แน่น“มีธุระอะไรเยอะแยะนัก ถ้าพี่รู้ว่าเมลจะธุระเยอะแบบนี้ พี่ไม่พามาแต่แรกหรอก” พี่กันต์ทำหน้าหงุดหงิด“แป๊บเดียวจริง ๆ ครับ ขอแค่สิบนาที ไม่สิ ห้านาทีก็ได้”“ไม่ได้” พี่กันต์พูดเสียงแข็ง “เมลมีคู่หมั้นแล้วนะ จะไปเจ๊าะแจ๊ะกับผู้ชายคนอื่น

 หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น...ผมกับเขาสลับกันไปอาบน้ำ แล้วกลับมานอนข้างกันในเต็นท์หลังน้อยเงียบ ๆตอนนี้เริ่มดึกแล้ว แต่ด้านนอกยังคงมีเสียงคนพูดคุยกันอยู่เป็นระยะ เสียงฝีเท้าของทีมงานเดินย่ำไปมาทว่าผมกลับไม่รู้สึกรำคาญเลยสักนิด“เมล” จู่ ๆ พี่กันต์ก็เรียกเสียงเบา“ครับ?”“กอดได้ไหม... หมายถึงนอนกอดเฉย ๆ น่ะ”“...”“ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”ให้ตายเหอะ คนคนนี้ช่างมีวิธีทำให้คนอื่นใจอ่อนเก่งจริง ๆ และใช่ ตอนนี้ผมก็ใจอ่อนอีกแล้ว!ผมไม่ตอบอีกฝ่าย แต่พลิกตัวมุดเข้าไปในอกของเขาเงียบ ๆ แขนตวัดไปที่เอว แล้วซุกศีรษะซบลงไปบนแผงอกแกร่งปวดหัวกับตัวเองจริง ๆ“ขอบคุณครับ” พี่กันต์หัวเราะในลำคอ ก้มลงจูบศีรษะผมทีหนึ่งการกระทำของเขาทำให้หัวใจดวงน้อยของผมทำงานหนักมากจริง ๆไม่น่าเชื่อว่าคนคนนี้จะเป็นพระเอกเซ็กส์จัด ไม่มีความโรแมนติกที่ผมเคยอ่านในนิยายคนนั้น เพราะแม้แต่ตอนที่แต่งงานกับนายเอก พระเอกก็ยังคงความดิบเถื่อนเสมอต้นเ

 หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทางใครทางมัน พวกผู้กำกับและทีมงานบางส่วนยังคงไปนั่งเฝ้าหน้าจอตามปกติรายการนี้ไม่ใช่การถ่ายทอดสด หลังจากถ่ายเสร็จแล้วพวกเขาจะต้องนำไปตัดต่ออีกครั้ง และเพื่อความลื่นไหลก็ยังต้องกำกับการกระทำของนักแสดงบ้างเป็นระยะผมกับพี่กันต์ที่เป็นคนนอกจึงกลับไปที่เต็นท์ เมื่ออาบน้ำเปลี่ยนชุดเรียบร้อยก็พากันมุดเข้าไปนอนซุกในที่นอนกันอย่างสบายใจเฉิบผมรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่ไม่โดนยัดเข้ามาในรายการนี้ด้วย อากาศยามค่ำบนเกาะร้างค่อนข้างเย็น สายลมพัดมาพร้อมกับกลิ่นของเกลือทะเล ไม่จำเป็นต้องมีห้องแอร์ เพียงแค่พัดลมตัวเล็ก ๆ สักตัวก็ทำให้ผมเคลิ้มหลับได้อย่างง่ายดายทว่าในช่วงระหว่างกึ่งหลับกึ่งตื่น จู่ ๆ ผมก็รู้สึกร้อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“ฮื่อ” ผมขยับตัวไปมา คิ้วขมวดอย่างหงุดหงิด แต่ความร้อนนั้นก็ยังคงตามเกาะติดอย่างน่ารำคาญ เดี๋ยวบนเดี๋ยวล่างจนผมต้องลืมตาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ทันใดนั้นผมก็ได้รู้ต้นเหตุของความร้อน นั่นก็เพราะมีมือผีกำลังล้วงเสื้อผมอยู่นั่นเอง!แผ่นหลังของผ