ตอนที่ 12 ผมห้ามใจตัวเอง

ทำไมเขาต้องทำดีกับผมด้วย เขาไม่เหมือนในภาพจำที่ผมได้อ่านมา ทำเอาผมไม่รู้จะทำตัวยังไงเลย

“ผมจะนอนแล้วครับ” ผมซุกหน้ากับหมอน พูดเสียงอู้อี้

“โอเค”

ผมได้ยินเสียงเขาเดินไปปิดไฟ จากนั้นก็เปลี่ยนไปเปิดไฟดวงเล็กภายในห้องเพื่อไม่ให้มันมืดเกินไป

เสียงสวบสาบของโซฟาเบดดังขึ้นแผ่วเบา ผมจึงพลิกตัวหันไปมอง ก็เห็นว่าพี่กันต์คลุมผ้าห่มผืนบางหลับตาไปแล้ว

ห้องพักผู้ป่วยที่ผมอยู่เป็นห้อง VIP ที่มีห้องแยกเล็ก ๆ สำหรับให้ญาติหรือคนเฝ้านอนพักผ่อนได้ ส่วนในห้องผู้ป่วยก็มีโซฟาเบดขนาดใหญ่พอให้ผู้ชายตัวโตนอนได้สบาย ๆ เหมือนกัน

ระหว่างที่ผมกำลังมองเขาเงียบ ๆ ทันใดนั้นพี่กันต์ก็ลืมตาพรึบ แล้วหันมาจ้องหน้าผม น้ำเสียงหยอกเย้า “ทำไมไม่นอน หรืออยากให้พี่ไปนอนด้วย”

“อือ เอ๊ย ไม่ใช่” คนกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ พอมีเสียงทักมาก็เลยเผลอตอบไปตามสัญชาตญาณ

ทว่าพี่กันต์เหมือนได้ยินแค่ประโยคแรก เขาผุดลุกขึ้นหอบผ้าห่มกับหมอนเดินมาถึงเตียงอย่างรวดเร็ว

นี่ก็เร็วจริง ไม่ใช่ว่ารออยู่แล้วเหรอ!

“...” ผมกลืนคำไล่ลงคอ ขยับตัวให้อีกฝ่ายปีนขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกัน หัวใจที่สงบลงไปแล้วพลันเต้นกระหน่ำขึ้นมาอีกครั้ง

ให้ตายสิ

อีกฝ่ายล้มตัวลงนอน แล้วคว้าตัวผมเข้าไปกอดจนแผ่นหลังของผมแนบชิดหน้าอกเขา ริมฝีปากกดจูบที่ซอกคอเบา ๆ

“จั๊กจี้” ผมย่นคอ

“ทำไมถึงกลัวผีขนาดนี้ หืม” เขากระซิบข้างหูเสียงพร่า

ไหน ๆ เขาก็รู้แล้วว่าผมกลัวผี ผมเลยเปิดปากเล่าอย่างไม่ปิดบัง

“ตอนเด็กผมไม่สบายต้องนอนอยู่ที่โรงพยาบาล มีพี่สาวคนหนึ่งมาหาบ่อย ๆ ตอนแรกผมคิดว่าพี่สาวมาเยี่ยมญาติที่อยู่ห้องข้าง ๆ แต่วันหนึ่งผมดันบังเอิญเห็นเธอกำลังเดินทะลุประตูเข้ามา”

นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นผีแบบจะจะคาตา

“ตอนเมลป่วย ไม่มีใครคอยเฝ้าเหรอ”

“พี่สาวมากลางดึก ตอนที่ทุกคนหลับไปแล้วน่ะครับ”

“บางทีเธออาจจะแค่อยากมาอยู่เป็นเพื่อนนาย”

“ผมก็คิดแบบนั้น แต่ก็อดกลัวไม่ได้”

นี่เป็นเรื่องในชีวิตก่อน ตอนเด็กผมป่วยบ่อยมาก โรงพยาบาลก็ไม่ต่างอะไรไปจากบ้านหลังที่สอง ด้วยความที่ตอนกลางวันต้องกินยาหลายมื้อ ฤทธิ์ของยาทำให้ผมหลับตอนกลางวัน และไปตาสว่างเอาตอนกลางคืน

ในขณะที่คุณยายที่เป็นคนเฝ้าไข้หลับ ทุกคืนก็จะมีพี่สาวหน้าซีด ๆ คนหนึ่งมานั่งเป็นเพื่อน เธอมาอ่านนิทานให้ผมฟังด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อทุกคืน ด้วยความเป็นเด็กผมเลยไม่ได้เอะใจกับน้ำเสียงเย็นชืดของเธอ กระทั่งผมหลับถึงได้จากไปแบบเงียบ ๆ

มันเป็นแบบนั้นอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งวันหนึ่ง คืนนั้นผมก็ถูกเธอกล่อมหลับไปเหมือนปกติ แต่จู่ ๆ ดันปวดท้องอยากถ่ายหนักขึ้นมา ก็เลยลืมตาและดันเป็นจังหวะเดียวกับที่เห็นว่าพี่สาวเดินทะลุประตูห้องพักผู้ป่วยออกไป

ผมคิดว่าตัวเองตาฝาด แต่คืนต่อมาพี่สาวดันมาหาในสภาพเปื้อนเลือดไปทั้งตัว เธอยังคงมาอ่านนิทานโดยที่ไม่รู้ว่าผมเห็นสภาพของเธอไม่เหมือนเดิมแล้ว

หลังจากนั้นผมก็ไข้ขึ้นจนช็อก แล้วก็กลัวโรงพยาบาลมาจนถึงตอนนี้นี่แหละ

“นอนเถอะ เดี๋ยวพี่อยู่เป็นเพื่อนเอง” พี่กันต์กระชับอ้อมแขนแน่น

ผมหลับตาลงอย่างว่าง่าย แต่ไม่นานก็ต้องลืมตาพรึบ ใบหน้าร้อนผ่าว

“ถ้าพี่ยังเอาไอนั่นมาถูขาผมอยู่ ผมก็นอนไม่หลับหรอกนะ”

ให้ตายเหอะ ก็รู้อยู่หรอกว่าหมอนี่มันเลือดลมพลุ่งพล่านตลอด แต่ก็ไม่คิดว่าจะขนาดนี้ นี่ผมป่วยอยู่นะเว้ย!

“ตัวเมลทั้งนิ่มทั้งหอม พี่ทนไม่ไหว” พี่กันต์กดจูบที่หลังคอไม่หยุด จากนั้นก็เลียไปมา “เมลนอนเถอะ พี่ไม่ทำอะไรหรอก”

บอกว่าไม่ทำอะไร ก็หยุดสิเฮ้ย

เขายังเอามังกรยักษ์มาทิ่มก้นผมไม่หยุด ถูไปถูมานานเข้า ผมก็เริ่มร้อนขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน ถึงจะไม่ได้โดนยา แต่คราวนี้เจ้าลูกชายของผมดันมีปฏิกิริยาตอบสนองซะแล้ว

เวรจริง ๆ ไอ้ร่างกายไม่รักดี!

“ถ้าแค่ข้างนอกก็ไม่เป็นไรครับ” ผมพูดเสียงเบา

“หืม?” พี่กันต์ชะงักไปครู่หนึ่ง “เมลโอเคเหรอ”

ไม่น่าเชื่อว่าสัตว์ป่าอย่างหมอนี่จะถามอะไรแบบนี้ออกมา

“อือ” ผมตอบเบายิ่งกว่าเดิม ถ้าเขายังถามอีกผมจะไม่ให้ทำแล้วนะ

พี่กันต์หัวเราะเสียงพร่า มือหนาสอดเข้ามาในชุดผู้ป่วย ลูบไล้ไปทั่วท้องของผม ไม่นานก็ขยับขึ้นมาสะกิดที่ยอดอกเบา ๆ ฟันคมงับลงบนไหล่ผ่านชุดผู้ป่วย

“อื้อ” ผมสะดุ้ง ขดตัวเล็กน้อย

สะโพกหนาบดเบียดบั้นท้ายผมไปมา สัมผัสได้ถึงความแข็งของสิ่งที่ขดอยู่ในกางเกง ผมเม้มปากข่มกลั้นความอายขยับเอวเข้าใส่เจ้ามังกรยักษ์ช่วยเขาอีกแรง

“เมลนอนเฉย ๆ เถอะ เอาไว้นายหายป่วยเดี๋ยวพี่ให้ขยับเต็มที่เลย”

พี่กันต์เลื่อนมือลงไปช่วงล่าง ดึงกางเกงของผมจนหลุดออกจากสะโพก จากนั้นมือแกร่งก็กอบกุมลูกชายผมเอาไว้ ปลายนิ้วโป้งถูไถส่วนหัวที่กำลังหลั่งน้ำใสไปมา

ผมเม้มปาก เกร็งตัวด้วยความรู้สึกหวิว ๆ

“หนีบขาแน่น ๆ หน่อยนะ”

หลังพูดจบ ผมก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ทั้งอุ่นและเปียกชื้นกำลังสอดเข้ามาตรงสะโพก สัดส่วนของมันใหญ่จนบดเบียดแนบชิดอยู่กับส่วนนั้นของผม

“นุ่มจัง” เขากระซิบข้างหู สะโพกแกร่งขยับเคลื่อนไหวเนิบช้า พร้อมกับขยับมือที่ส่วนหน้าของผมไปด้วย

“อื้ม” ถึงจะไม่ได้สอดใส่ แต่การที่เจ้ามังกรยักษ์ของเขาถูผ่านก้นจนมาชนเข้ากับลูกชายของผม ก็ทำเอาหวิว ๆ จนผมสั่นไปทั้งตัว

คนด้านหลังประทับจูบลงบนติ่งหู ดูดดึงไปมา กระซิบเจือเสียงหัวเราะ

“เมลชอบไหม”

“อืม” พูดกันตามตรง มัน...ก็ดีแหละ

“อืมอะไรครับ” พี่กันต์ขยับมือเร่งจังหวะด้านหน้า พร้อมกับขยับเอวกระแทกกระทั้นไปที่บั้นท้ายของผมจนเกิดเสียงน่าอายดังขึ้นมา

“ชอบ” ถ้าไม่ชอบผมคงไม่ยอมให้เขาทำง่าย ๆ หรอก

ถึงยังไงผมก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งเหมือนกันนะ เรื่องอย่างว่ามันห้ามกันได้ที่ไหน

คำพูดประโยคที่ว่า มีครั้งแรกแล้วย่อมมีครั้งที่สอง ไม่เกินจริงเลยสักนิด!

“เร็วหน่อย” ผมเร่งเร้าเมื่อรู้สึกได้ว่าความเสียวพุ่งถึงขีดสุด มือจิกผ้าปูที่นอนจนแทบขาด ขาหนีบเข้าหากัน ปลายเท้าจิกเกร็ง

มีแวบหนึ่งที่จิตใต้สำนึกมันร่ำร้องว่าอยากได้บางสิ่งสอดใส่เข้ามา ทว่าก็ได้แต่ต้องข่มความคิดนั้นลงไปเงียบ ๆ

พี่กันต์กอดรัดผมแน่นขึ้น มือขยับเคลื่อนไหวตามการร้องขอ สะโพกแกร่งเร่งความเร็วจนร่างกายของผมโยกไปตามแรงกระแทก

ไม่นานเราทั้งคู่ก็ปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน น้ำรักของพี่กันต์เลอะไปทั่วต้นขาด้านในของผม ส่วนของผม เขาก็ใช้มือรับเอาไว้เลยไม่เลอะลงไปบนเตียงของโรงพยาบาล

ผมนอนหอบถี่ หลังจากช่วงอารมณ์กำหนัดผ่านพ้นก็รู้สึกอับอายเหมือนตัวเองเพิ่งทำเรื่องไม่ดีลงไป

“เดี๋ยวพี่พาไปเช็ดตัวนะ” พี่กันต์ขยับลุกขึ้น แล้วอุ้มผมเดินเข้าห้องน้ำ

ครั้งนี้เขาจัดการธุระให้ผมทุกอย่าง ทั้งเช็ดตัวและใส่เสื้อผ้าให้จนเรียบร้อย

ผมนั่งอยู่บนชักโครก มองไปทางพี่กันต์ที่ยืนล้างหน้าอยู่ตรงอ่างเงียบ ๆ

ในนิยายต้นฉบับ กว่าพระเอกจะเริ่มอ่อนโยนกับนายเอกก็ช่วงท้ายเรื่องนู่น แต่ตอนนี้มันเพิ่งช่วงต้นเอง แถมผมก็ไม่ใช่นายเอกด้วย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ

การกระทำของเขามันทำให้ผมสับสนมากทีเดียว

และเพราะความรู้สึกนี้ มันก็ทำให้ผมรู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

จากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ พี่กันต์ไม่ได้กินไวน์ที่นักแสดงปลายแถวเอามาให้ ทำให้เขาไม่โดนยา ระหว่างพี่กันต์กับคีย์เลยไม่มีฉากร้อนแรงเกิดขึ้น แต่คืนนั้นดันกลายเป็นว่าทั้งคู่ต่างก็มีคู่นอนเป็นของตัวเอง

ถ้าเรื่องราวในโลกใบนี้ยังคงอิงตามนิยาย นั่นก็แปลว่า พระเอกนายเอกจะต้องจบกันแบบแฮปปี้เอนดิ้ง...

จู่ ๆ ก็รู้สึกหนักใจขึ้นมา 

“ทำไมทำหน้ามุ่ยแบบนั้น เป็นอะไรหรือเปล่า”

ผมเหม่อจนไม่ทันได้สังเกตเลยว่าพี่กันต์เดินมายืนอยู่ตรงหน้า ผมก้มมองเท้าตัวเองพลางส่ายศีรษะ

“ไม่ได้เป็นอะไรครับ” 

ไม่ใช่แค่พี่กันต์หรอกที่ใจง่าย ผมเองก็เป็นเหมือนกัน ทั้งที่เพิ่งนอนด้วยกันแค่สองครั้ง ทำไมถึงต้องมาคิดมากกับอะไรแบบนี้ด้วย หรือเป็นเพราะชาติก่อนผมเอาแต่ทำงาน ไร้คนข้างกาย พอมีคนมาเอาใจก็เลยอ่อนไหวง่ายงั้นเหรอ!

“มีอะไรก็บอกนะ พี่เป็นห่วง”

“...” ผมชะงัก ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับเขา

นี่ไม่ควรเป็นสิ่งที่พระเอกพูดกับตัวร้ายในช่วงต้นเรื่องนะ

แบบนี้ก็ทำให้ผมคิดมากกว่าเดิมน่ะสิ!