All Chapters of ทะลุมิติมาในนิยายน้ำเน่าแต่ดันโดนพระเอกตามติด: Chapter 21 - Chapter 30

 วันนี้ครบรอบที่นักแสดงของรายการจะต้องออกจากป่ามาพักผ่อน บรรยากาศจึงคึกคักเต็มไปด้วยความวุ่นวายผมยังคงนั่งทานข้าวอยู่กับพี่กันต์และพวกผู้กำกับ ส่วนพี่ตินนั้นหลังจากเห็นคีย์ออกมาจากในป่าก็พุ่งตัวไปเกาะติด โดยใช้ข้ออ้างว่าผมกับพี่กันต์ขอร้องให้ช่วยดูแลคีย์อย่างเต็มปากเต็มคำผมอยากจะบอกเขาเหลือเกินว่าไอ้ท่าทางประคบประหงมประหนึ่งดูแลคนรักของเขา มันไม่เหมือนท่าทางของคนที่ถูกขอร้องมาเลยสักนิด“ฉันก็สงสัยอยู่เชียว ปกติไอ้หมอนี่มันทำงานกับเจ้าปริมตลอด แต่คราวนี้ดันขอร้องมาทำงานกับฉัน แถมถ่อมาไกลถึงเกาะร้าง ที่แท้ก็มาจีบหนุ่มนี่เอง” ผู้กำกับหรี่ตามองพี่ตินที่ระริกระรี้แบบไม่เก็บอาการเหมือนช่วงแรกเจ้าปริมที่ว่าก็คือผู้กำกับละครเรื่องที่เพิ่งปิดกองไปนั่นแหละ“...” ผมนั่งกลืนข้าวพลางมองนกมองไม้ไปด้วยใครจะไปกล้าบอกกันล่ะว่าสองคนนั้นข้ามขั้นไปมากกว่าคำว่าจีบแล้วผมมองไปทางคีย์ที่ถูกพี่ตินเอาอกเอาใจจนใบหน้าน่ารักขึ้นสีแดงเรื่อ เห็นแบบนั้นก็สบายใจขึ้นมาระดับหนึ่ง“มองอะไรนักหนา” เสียงทุ้มเอ่ย

 รายการเอาชีวิตรอดในป่ามีกำหนดการถ่ายทำอยู่ที่เจ็ดวัน ต่อให้นักแสดงไม่สามารถเดินทะลุป่าไปโผล่ชายหาดอีกฝั่งเองได้ ทางทีมงานก็จะสรรหาวิธีการมาทำให้พวกเขาถึงเส้นชัยได้อยู่ดีซึ่งวันนี้เป็นช่วงเช้าวันที่ห้าของการถ่ายรายการ นักแสดงจะต้องกลับเข้าไปในป่าอีกครั้ง และในวันที่หกช่วงเย็น เดิมทีพวกนักแสดงก็จะต้องกลับมาพักข้างนอก แต่เพราะใกล้ครบกำหนดเจ็ดวันแล้ว และนักแสดงก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะถึงเส้นชัยสักที เพื่อไม่ให้เสียเวลา ครั้งนี้ทางผู้กำกับจึงบอกให้พวกเขาค้างในป่าสองคืนแทนตั้งแต่ที่ ผมบอกให้พี่ตินไปคอยดูแลคีย์ ฝ่ายนั้นก็เอาแต่ตัวติดกับหนุ่มน้อยเป็นตังเม คอยดูแลเอาใจใส่ไม่หยุด นี่ถ้าป้อนข้าวได้ ผมคิดว่าเขาก็คงจะทำแน่ ๆ กลายเป็นว่าผู้ช่วยที่พี่กันต์อุตส่าห์ให้คนไปรับมาดันไม่มีงานทำซะงั้น“มองทำไมนักหนา” พี่กันต์ที่นั่งกินข้าวอยู่ด้านข้างจับหน้าผมให้หันกลับมามองเขา“แล้วพี่จะหึงอะไรนักหนาเนี่ย” ผมเบ้ปากใส่เขา ขนาดนั่งมองคนอื่นสวีตกันยังไม่ได้เลยหรือไงในนิยายต้นฉบับผมยังไม่เห็นว่าเขาจะงี่เง่าขนาดนี้เลยนะ“อยู

 บรรยากาศบนเครื่องบินเงียบสงบ เนื่องจากเมื่อเช้าทุกคนต่างก็วุ่นวายอยู่กับการหนีพายุ พอเครื่องขึ้นก็พากันหลับคอพับทันทีผมเองก็รู้สึกเพลียนิดหน่อย เลยเอียงศีรษะไปทางกระจกแล้วนั่งมองท้องทะเลสีฟ้าจากมุมสูง ในใจครุ่นคิดถึงเหตุการณ์วันนี้ตามต้นฉบับนิยาย ไม่มีเหตุการณ์พายุเกิดขึ้น คีย์ถูกผู้กำกับและนักแสดงคนอื่นกีดกันจนล้มป่วยในวันสุดท้าย และพี่กันต์ก็จะเป็นคนมารับเขากลับในปัจจุบัน ผมมาเปลี่ยนเนื้อเรื่องส่วนที่คีย์ต้องโดนกีดกันและกลั่นแกล้งไปแล้ว ทำให้เขาไม่ต้องฝืนทนถ่ายรายการอีก เดิมทีคีย์ไม่ควรจะป่วยด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายโลกก็ยังเหวี่ยงพายุมาทำให้เขาป่วยอยู่ดีและก็เป็นพี่กันต์ที่เป็นคนไปรับอีกฝ่ายกลับมาจู่ ๆ ผมก็รู้สึกว่าตัวเองก้าวผิด คงไม่ใช่ว่าสุดท้ายตอนจบพี่กันต์กับคีย์ก็ยังลงเอยกันหรอกนะ ส่วนผมเป็นได้แค่ตัวร้ายโง่ ๆ ที่แอบรักเหมือนเดิม เพียงแค่เปลี่ยนจากแอบรักนายเอกมาเป็นพระเอกแทนนี่มันโคตรแย่!ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ผมคงไม่ปล่อยตัวปล่อยใจไปขนาดนี้หรอกในระหว่างที่กำลังเหม่อ มือของผมก็ถูกคนด้านข้างดึงไปกุมไว้หลวม ๆ

 วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน หลังอาบน้ำเสร็จ ทันทีที่เอนตัวลงนอนสติของผมก็วาร์ปไปทันทีแต่เพิ่งจะนอนไปได้ไม่นาน ผมก็ต้องลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย สัมผัสหนัก ๆ จากทางด้านหลัง ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าตัวเองโดน ‘ผี’ อำอีกแล้วแถมยังเป็นผีลามกซะด้วย!ผมละเหลือจะเชื่อจริง ๆ เหนื่อยกันมาทั้งวันก็ยังมีอารมณ์ได้อีกนะ ชื่อพระเอกเซ็กส์จัดนี่ไม่ได้มีไว้แค่ประดับให้ดูเท่จริง ๆกางเกงของผมถูกถกลงไปที่เข่า ต้นขาที่แนบสนิทกันมีส่วนใหญ่โตของคนด้านหลังกำลังผลุบเข้าออก คราบน้ำหล่อลื่นเปียกเลอะต้นขาเป็นวงกว้าง แขนแกร่งตระกองกอดผมไว้ในอ้อมกอด ปลายนิ้วหยาบกร้านขยี้หน้าอกของผมผ่านเสื้อเบา ๆ“ผมง่วงนะ” ผมพูดเสียงขึ้นจมูกด้วยความหงุดหงิดสะโพกเปลือยเปล่าที่โดนเสียดสีจากด้านหลังร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างน่าโมโห ตรงหน้าอกก็ถูกสะกิดจนเสียววาบ ทำเอาเจ้าลูกชายของผมผงกหัวขึ้นมาด้วยอีกคน“เมลนอนไปสิ เดี๋ยวพี่ทำเอง” พี่กันต์กระซิบด้วยเสียงแหบพร่าข้างหู เอวสอบกระแทกจนผมตัวสั่นหัวคลอน“ขนาดนี้แล้วพี่จะให้ผมนอนยังไง&r

 ในเมื่อผู้ใหญ่บอกให้อยู่ ผมจะขัดก็คงไม่ดี ขอแค่มีข้าวให้กินมีเตียงให้นอน จะเป็นบ้านหลังไหนก็ได้ทั้งนั้นนั่นแหละ“คุณเมลจะรับขนมเพิ่มไหมคะ” ฝนสาวใช้ประจำตัวถามขึ้นมาใช่แล้ว ผมมีสาวใช้ประจำตัวด้วยแหละหลังจากที่คุณแม่พี่กันต์บอก (แกมบังคับ) ให้ผมอาศัยอยู่ที่นี่ ท่านก็ยกสาวใช้คนหนึ่งที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับผมให้มาคอยตามดูแลผมเองก็อยากปฏิเสธนะ แต่ก็นั่นแหละ...ถ้าเอาแต่บอกปัด มันก็ดูจะไม่ไว้หน้าท่านไปสักหน่อยผมยกน้ำขึ้นจิบ ขณะทอดสายตามองสวนดอกไม้ภายในคฤหาสน์ ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่เอาแล้วครับ”“วันนี้อากาศดีมากเลย เรามาทานข้าวเที่ยงกันในสวนดีไหมจ๊ะ” แน่นอนว่าประโยคนี้ย่อมต้องเป็นของคุณแม่พี่กันต์อย่างไม่ต้องสงสัย“ก็ดีนะครับ” ผมส่งยิ้มกว้างให้ท่าน รู้สึกว่าชีวิตเอ้อระเหยในตอนนี้มันช่างสบายสุด ๆผมเพิ่งเสร็จสิ้นจากการถ่ายละครมาได้ไม่นาน ถ้าเปลี่ยนเป็นนักแสดงคนอื่นก็อาจจะพักแค่วันสองวันแล้วกลับไปทำงานต่อทันที แต่ชาติก่อนผมทำงานหนักมาพอแล้ว ครั้งนี้เลยไม่อย