ตอนที่ 11 ผมเหมือนจะแย่แล้ว

สุดท้ายผมก็ถูกหิ้ว (อุ้ม) กลับมาอย่างไม่เต็มใจ ทว่าทันทีที่ลิฟต์เปิดออกในชั้นห้องพัก คนที่กำลังอุ้มผมอยู่ก็ชะงักกึก ผมเลยต้องหันไปมองด้วยความสงสัย

พี่กันต์ที่อยู่ด้านนอกลิฟต์มีสีหน้ากระวนกระวาย อีกทั้งยังมีความโมโหแฝงอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาเย็นเยียบและดุดันจนผมตัวสั่นขึ้นมา

“พี่กันต์” ผมเอ่ยเรียก

“คุณกันต์” ไค

“นี่กำลังทำอะไรกันอยู่” เจ้าของชื่อเอ่ยถาม ดวงตาคู่คมก้มมองผมที่อยู่ในอ้อมแขนของไค

พี่พยาบาลสาวที่ไม่รู้สถานการณ์รีบฟ้อง “ก็คนไข้น่ะสิคะ วิ่งลงไปถึงข้างล่าง จะหนีออกจากโรงพยาบาลท่าเดียว โชคดีที่ได้คุณไคมาช่วยจับเอาไว้ ไม่งั้นฉันก็คงเอาไม่อยู่”

แน่ใจเหรอพี่สาว ขนาดผมเป็นผู้ชายตัวเบ้อเริ่มยังสู้แรงพี่ไม่ไหวเลยนะ!

“ส่งเขามา” พี่กันต์เดินเข้ามาใกล้ แล้วยื่นแขนรอรับ

ไคทำท่าจะส่งผมไป แต่ผมยังโกรธพี่กันต์อยู่ เลยหันหน้าหนีแล้วล็อกคอของไคเอาไว้แน่น ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมไปเด็ดขาด

“เมล” น้ำเสียงของพี่กันต์ต่ำลงจนน่าขนลุก

ผมสะดุ้งโหยง เงยหน้ามองสีหน้าของพี่พยาบาลกับไคที่ดูซีด ๆ ก่อนจะหันไปมองพี่กันต์แล้วก็ต้องขนหัวลุกเหมือนเจอผีอย่างไรอย่างนั้น

แววตาของอีกฝ่ายเหมือนกำลังจะบอกว่า ถ้าไม่มานายตายแน่

“จะมาไม่มา” พี่กันต์พูดอีกรอบ

“ปล่อยฉันลง” ผมบอกไค เขาเลยวางผมลง แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้เดินออกไปจากลิฟต์ ก็ถูกไอ้คนเฮงซวยอุ้มขึ้นมาเสียก่อน

อะไรเนี่ย เอะอะก็อุ้ม คนพวกนี้เห็นผมเป็นถุงสัมภาระหรือไง!

“ขอบคุณที่พาคู่หมั้นของฉันมาส่ง” พี่กันต์หันไปพูดกับไคเสียงเข้ม ก่อนหมุนตัวเดินพาผมกลับเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย โดยมีพี่พยาบาลสาวเดินตามมาด้วย

เขาทำท่าจะวางผมลงบนเตียง แต่ก็โดนพี่พยาบาลเบรกเอาไว้ก่อน

“เมื่อกี้คนไข้นั่งลงไปบนพื้น แถมวิ่งออกไปเท้าเปล่า โรงพยาบาลเชื้อโรคเยอะ ยังไงก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่าค่ะ”

“ตัวเขายังอุ่นๆอยู่ ถ้าอาบน้ำจะป่วยหนักกว่าเดิมไหม”

“งั้นเช็ดตัวแล้วกันค่ะ” ดูก็รู้ว่าพี่พยาบาลไม่อยากขัดใจไอ้คุณพระเอก พูดจบเธอก็เดินหายออกไปสักพัก ก่อนจะกลับมาพร้อมอุปกรณ์เช็ดตัวและชุดคนไข้ชุดใหม่

“ต้องการให้ช่วยไหมคะ”

“ไม่ต้องครับ เดี๋ยวผมทำเอง” พี่กันต์พูดกับเธอ

“งั้นระหว่างนี้เดี๋ยวฉันไปตามหมอก่อนนะคะ ต้องให้น้ำเกลือใหม่ด้วย” เธอรีบออกไปจากห้องอย่างกับคนหนีผี

ตอนนี้ในห้องเลยเหลือแค่ผมกับไอ้คนเฮงซวย ผมเมินอีกฝ่าย หมุนตัวทำท่าจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ แต่อีกฝ่ายก็คว้าแขวนผมเอาไว้

“จะไปไหน”

“อาบน้ำ”

“มาเช็ดตัว”

“ไม่เช็ด ผมหายแล้ว”

“เมล อย่าดื้อ”

ผมขมวดคิ้วไม่พอใจ “อะไรก็ดื้อ ๆ ๆ ผมบอกพี่ไปแล้วว่าผมกลัวผี พี่ก็ยังทิ้งผมไว้ในห้องมืด ๆ คนเดียว”

ถ้าเกิดผมช็อกตายขึ้นมาจะทำยังไง ชีวิตที่สองนี้ผมยังใช้ไม่คุ้มเลยนะ

“พี่ขอโทษ พี่แค่ลงไปกินข้าวเท่านั้น เห็นว่าเมลกำลังหลับอยู่เลยไม่อยากให้กลิ่นอาหารรบกวน”

ข้อแก้ตัวของเขาค่อนข้างมีเหตุผล แต่ผมก็ยังไม่หายโกรธหรอก

“แล้วทำไมพี่ไม่เปิดไฟในห้องไว้ให้ผมล่ะ”

“พี่ไม่อยากให้แสงแยงตานาย พี่คิดว่าไปแค่สิบนาทีนายคงยังไม่ตื่น” เขาดึงแขนผมไปนั่งที่โซฟา “ครั้งนี้พี่ยอมให้ด่าเลย แต่มาเช็ดตัวก่อนเถอะ”

“ผมจะเช็ดเอง”

“ได้”

ในขณะที่ผมกำลังจะถอดเสื้อคนไข้ ก็เห็นว่าพี่กันต์กำลังจ้องมองมาทางนี้ ผมเลยขึงตาใส่เขา

“พี่หันไปทางอื่นเลย”

“อืม”

น่าแปลกที่เขากลับว่าง่าย หันไปทางอื่นโดยไม่ได้พูดอะไรอีก

ผมรีบเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดใหม่ จากนั้นก็เอ่ยบอก “ผมเช็ดเสร็จแล้ว”

พี่กันต์ขยับเข้ามาใกล้ ยกมือข้างที่ผมกระชากน้ำเกลือขึ้นมาดู เลือดตรงบริเวณนั้นถูกผมเช็ดออกไปหมดแล้ว เหลือก็แต่รอยแดง ๆ ของเนื้อที่ถูกเข็มเจาะเท่านั้น

“เจ็บไหม”

“นิดหน่อย”

“คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีก”

“คราวหลังพี่ก็อย่าทิ้งผมไว้แบบนี้อีก” ผมย้อนเขา

“ไม่ทิ้งแล้ว”

“หึ คนโกหก”

“พี่พูดคำไหนคำนั้น” พี่กันต์เอ่ยเสียงหนักแน่น ผมเลยเบ้ปากให้เขาไปทีหนึ่ง

พี่กันต์โยกศีรษะผมเบา ๆ ก่อนจะช้อนตัวผมอุ้มอีกครั้ง

“ทำอะไรครับ ผมเดินเองได้ ไม่ได้ป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงสักหน่อย”

“ไปล้างเท้า เมื่อกี้วิ่งเท้าเปล่าไม่ใช่หรือไง”

เขาพาผมเดินเข้าไปในห้องน้ำ วางลงบนชักโครก จากนั้นก็ย่อตัวลงพร้อมกับยกเท้าของผมขึ้นมาล้าง!

“พี่กันต์ เดี๋ยวผมล้างเอง มันสกปรกนะ” จะบ้าเหรอ ผมเป็นแค่ตัวร้าย จะกล้าดีถึงขั้นให้พระเอกล้างเท้าให้ได้ไง

“เงียบเถอะ” เขาทำเสียงดุ ๆ ใช้มือล้างเท้าให้ผมด้วยท่าทางจริงจัง

ปลายนิ้วสากถูไปทั่วฝ่าเท้า ไม่เว้นแม้กระทั่งซอกนิ้ว ผมเม้มปากแน่น ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมา พลางขยับเท้าหนีมือเขาเป็นระยะ ให้ตายเหอะ มันจั๊กจี้นะ!

พอล้างเท้าเสร็จ เขาก็ไม่ยอมให้ผมเดินเองอีก แต่กลับอุ้มไปส่งที่เตียงราวกับผมเป็นคนทุพพลภาพอย่างไรอย่างนั้น จังหวะเดียวกันนั้นเองประตูห้องพักผู้ป่วยก็เปิดออก พร้อมกับหมอและพี่พยาบาลสาวเดินเข็นรถเข็นตามหลังมา

ผมโดนคุณหมอดุยกใหญ่ แล้วก็โดนเจาะมือให้น้ำเกลืออีกรอบ กระทั่งกินอาหารรอบเย็นและยาเรียบร้อย พี่พยาบาลถึงได้จากไป

เนื่องจากเพิ่งตื่นได้ไม่นาน ตอนนี้ผมก็เลยตาสว่างสุด ๆ พี่กันต์เดินไปเปิดโทรทัศน์ให้ แล้วแยกตัวไปนั่งทำงานอยู่ตรงโซฟาเงียบ ๆ

ผมนอนดูละครสลับกับมองไปทางคนตัวสูง

คนคนนี้หน้าตาหล่อเหลา สูงยาวเข่าดี หุ่นเพอร์เฟกต์เวลาทำงานก็จริงจัง ไม่ใช่คนเหลาะแหละที่ใช้เงินของพ่อแม่ไปวัน ๆ ดูไปแล้วก็เหมาะสมกับบทพระเอกจริง ๆ ติดอยู่แค่อย่างเดียว ก็คือนิสัยที่ค่อนข้างน่าโมโหนี่แหละ

หรือไม่ก็คงมีแค่ผมที่หัวร้อนอยู่คนเดียว

“จะดูหนังหรือจะดูพี่ ถ้ามองมากกว่านี้จะเก็บค่ามองแล้วนะ” อีกฝ่ายพูดโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาจากโน้ตบุ๊ก

นั่นไง แล้วจะไม่ให้ผมโมโหไอ้บ้านี่ได้ไง!

“คนอย่างพี่มีอะไรน่ามองกัน” ผมหันหน้าไปดูโทรทัศน์ต่อ

“แต่คนไม่น่ามองอย่างพี่ก็ทำให้เมลหันมามองได้เกือบสิบครั้งเลยนะ” พี่กันต์เดินมาข้างเตียง ชะโงกใบหน้ามาบังจอโทรทัศน์ รอยยิ้มตรงมุมปากดูร้ายกาจ

ผมเบิกตากว้าง แก้มร้อนผ่าวที่ถูกจับได้

นี่เขาไม่ได้ทำงานอยู่หรือไง ทำไมถึงขั้นนับจำนวนครั้งด้วยเนี่ย

“พี่อย่ามามั่วนะ ผมมองแค่สองรอบเอง”

“แน่ใจ?”

“พี่อย่ามาหลงตัวเองได้ไหม” ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่ยอมรับเด็ดขาด

“ก็ได้พี่คงหลงตัวเองจริง ๆ นั่นแหละ” เขายักไหล่อย่างยอมแพ้ จากนั้นก็หมุนตัวจะเดินออกไปจากห้องพักผู้ป่วย

ผมลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียง “นั่นพี่จะไปไหน”

“เสื้อผ้าของพี่อยู่ห้องพักญาติผู้ป่วยด้านข้างนี่เอง พี่จะไปอาบน้ำเดี๋ยวมานะ”

“ผมไปด้วย” เพิ่งบอกไปหยก ๆ ว่าจะไม่ทิ้งกัน ตอนนี้เขาจะปล่อยให้ผมอยู่คนเดียวอีกแล้วเนี่ยนะ

“นี่นายกลัวถึงขั้นไหนเนี่ย”

ผมไม่ตอบเขา ทำท่าจะปีนลงจากเตียง แต่ก็โดนพี่กันต์เดินเข้ามาดันลงไปนอนเสียก่อน

“เดี๋ยวพี่มาอาบห้องนี้แล้วกัน ขอไปเอาเสื้อผ้าหนึ่งนาที”

“หนึ่งนาทีแน่นะ”

“อืม รอได้ไหมครับ”

ผมกลั้นใจพูด “ได้ครับ”

“เก่งมาก” พี่กันต์ลูบหัวผมสองครั้ง แล้วหมุนตัวเดินออกไปจากห้องด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ

เห็นแบบนี้ผมก็เริ่มรู้สึกผิดที่ทำตัวงี่เง่าเหมือนเด็ก แต่ให้ทำไงอะ คนมันกลัวนี่หว่า

พี่กันต์ไปแค่หนึ่งนาทีอย่างที่บอก เขาหอบกระเป๋าเสื้อผ้าใบน้อยติดมือมาด้วย คาดว่าคงให้คนที่บ้านเอามาให้ก่อนหน้านี้

พี่กันต์ก้มหน้ารื้อเสื้อผ้าในกระเป๋า “เดี๋ยวพี่เปิดประตูห้องน้ำไว้นะ อยู่ได้ใช่ไหม”

“ไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ครับ” ความรู้สึกผิดตีขึ้นมาอีกรอบที่ทำให้คนอื่นต้องลำบากไปด้วย “แค่ได้ยินเสียงก็โอเคแล้วครับ”

เขาพยักหน้า หอบเสื้อผ้าเดินไปอาบน้ำ ไม่นานก็ออกมาอย่างรวดเร็ว ดูก็รู้ว่าคงรีบเพราะไม่อยากปล่อยผมเอาไว้คนเดียว

การที่เขาทำแบบนี้ มันทำให้ความขุ่นเคืองทั้งหมดของผมหายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

เขาไม่เหมือนพระเอกสุดเย็นชาที่ผมเคยอ่านจากในนิยายเลย คนที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้มีแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ใส่ใจความรู้สึกของคนอื่นเท่านั้น

ตึกตึก ตึกตึก

ผมยกมือขึ้นกุมหน้าอกตัวเอง รับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของมันอย่างชัดเจน ผมหลุบตาลง เม้มปาก ก่อนจะพลิกตัวหันหลังให้อีกฝ่าย

“ง่วงแล้วเหรอ” พี่กันต์ปิดโทรทัศน์ เดินมาแตะมือลงบนหน้าผากของผมเบา ๆ “ไม่ร้อนแล้ว พรุ่งนี้ก็กลับได้”