Semua Bab ท่านอ๋องเป็นของข้า: Bab 31 - Bab 40

จินวั่งซูเดินตบด้ามพัดในมือวนเวียนอยู่หน้าหลันเซ่อ ใบหน้าเคร่งขรึมจริงจัง “ข้าขอบอกเจ้าเลยนะหลันเซ่อ อยู่ดีๆ เจ้าก็ไปกับองค์หญิงเช่นนั้น เรียกได้ว่า อกตัญญูโดยแท้” เขาชี้มือไปจวิ้นอ๋องที่นั่งอยู่เก้าอี้ “เจ้าดูพ่อของเจ้า เสียใจจนแทบไม่กินไม่นอน นับตั้งแต่เจ้าจากไป” หลันเซ่อทำหน้าสลด ทำก้มหน้าลงสำนึกผิด “พ่อเองก็ไม่อยากจะว่าเจ้า แต่จู่ๆ เจ้าก็ตามองค์หญิงไปแบบนั้น เป็นใครก็ย่อมเสียใจเป็นธรรมดา” จวิ้นอ๋องได้ที รีบลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ “หากพ่อหาวิธีเข้าวังหลวงไม่ได้ เจ้าคิดไหมว่าจะใครกันจะช่วยเจ้าออกจากกรงได้ ” หลันเซ่อเงยหน้า ผงกหัวอีกสองครั้ง คล้ายจะขอบคุณท่านพ่อจวิ้นอ๋องของมัน “ในเมื่อเจ้าสำนึกผิดแล้ว พ่อก็ไม่อยากจะกล่าวโทษเจ้า นับแต่นี้ องค์หญิงจะเป็นแม่ของเจ้า ต่อไปดูแลแม่ให้ดี แล้วก็อย่าลืมมารับใช้พ่อ หากพ่อต้องการความช่วยเหลือ” จวิ้นอ๋องเชยคางของหลันเซ่อขึ้น “หากเจ้าทำได้ดี อาหารเม็ดสูตรพิเศษวันนี้ พ่อจะฝากแม่เจ้าเอาไปให้ทุกวัน ดีไหม ” หลันเซ่ออ้าปาก กางปีกสองข้าง ร้องออกมาอย่างดีใจ เสียงร้องของมันแหลมคล้ายนกหวีด จนจินวั่งซูต้อง

ทั้งจวนแม่ทัพถูกทาสีและตกแต่งใหม่ให้ดูสดใส ผ้าม่านเก่าและสีทึมถูกเปลี่ยนออกทั้งหมด ท่านแม่ของจินหลี่หมิงได้ยินว่าลูกชายอย่างจะปรับปรุงจวนก็เร่งรุดมาดำเนินการให้อย่างเร่งด่วน กลิ่นสีที่ทาใหม่ยังไม่จางหายไป ส่วนผ้าม่านที่ถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งจวนยังมีกลิ่นเจ้าเจี่ยวหอมฟุ้ง “อืม...สวยงามขึ้นมาเจ้าค่ะ” จินฉิงอีหันมายิ้ม “เจ้าดูต้นไม้พวกนี้สิ ข้าสั่งให้พ่อบ้านปลูกใหม่ เอาต้นดอกไม้มาลงไว้ ต้องรออีกสักหน่อยก็จะออกดอกให้เจ้าชื่นใจแล้ว” “ใกล้ถึงเตียง เอ๊ย! ห้องนอนของข้าแล้ว ไยเจ้าชะลอฝีเท้าเล่า ” จินฉิงอีทำตาเจ้าเล่ห์ “ข้าไม่อยากไปห้องนอนท่านแล้ว เกรงคนจะนำไปนินทา” จินหลี่หมิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปห้องอักษรของข้า” เขาเดินจูงมือนางไปยังห้องอักษรที่อยู่ริมสระบัวใหญ่ “ตรงนี้เป็นเช่นไรบ้าง ” “อากาศดีจริง มุมนี้น่านั่งเล่นยิ่งนัก” หญิงรับใช้เดินนำขนมและน้ำชามาวางที่โต๊ะเล็ก “เจ้ากินขนมก่อนดีหรือไม่ ” จินหลี่หมิงข่มกลั้น เขาท่องไว้ในใจว่า นางยังเด็กต้องค่อยๆ ตะล่อม ให้นางกินขนมก่อนก็แล้วกัน อิ่มแล้วคงจะพูด

“หลี่เปียวเจ้าไปบอกท่านน้า ส่งคนไปซุ่มดูที่จวนใต้เท้าเฝิงด่วน” “เจ้าเหยี่ยวตัวนี้เล่า ” “หลันเซ่อเจ้ากลับไปกับหลี่เปียวเถิด แม่จะไปทำธุระ” หลันเซ่อร้องรับ องค์หญิงยังคงสงสัยว่า เผิงเหวินเหออาจจะซ่องสุมกำลังคนไว้ละแวกนี้ เมื่อหลีเปี่ยวไปแล้ว นางจึงหันไปปรึกษากับกุนซือเซียง “ข้าอยากไปสำรวจดูแถวนี้สักหน่อย สงสัยว่าพวกเขาอาจจะมีคนซ่อนอยู่แถวนี้” “ยิ่งอยู่ใกล้ที่อันตรายก็ยิ่งปลอดภัย องค์หญิงกล่าวมีเหตุผล” จวิ้นอ๋องพยักหน้า “เราลองไปตามเส้นทางที่พวกเขาโผล่มาดู แค่สะกดรอยเท่านั้น องค์หญิงท่านอย่าวู่วามทีเดียว” “ได้ ข้าแค่อยากรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ใด” ทั้งสองแกะรอยเท้าและรอยกิ่งไม้หักลัดเลาะไปตามด้านข้างเขา “เส้นทางนี้ออกไปดงหมาป่าแล้ว” จวิ้นอ๋องมองไปข้างหน้า ดงหมาป่าล้วนเต็มไปด้วยสัตว์อันตรายมีทั้งงูและหมาป่า บางครายังมีผู้พบเห็นเสือ “ข้าเคยเข้าไปสองสามครั้ง เดินไปธรรมดาไม่ได้แน่ ต้องโผตามต้นไม้” องค์หญิงดีดร่างขึ้นบนกิ่งไม้ไม่ใหญ่นัก “เหตุใดจึงไม่อาจเดินตามพื้นดิน” “เพราะงูเยอะนัก เราไม

“เจ้าบอกจะตอบแทนข้าแล้ว ย่อมต้องเป็นของข้า” ดวงตาของนางเยิ้มฉ่ำ จวิ้นอ๋องจูบนางอีกครั้ง “เช่นนั้น ข้ายอมตกเป็นของเจ้า” เขาก้มลงจุมพิตเนินอกใหญ่ที่เห็นเมื่อหัวค่ำ สองมือลูบไล้อย่างหลงใหล กว่าจะได้นางมาครอบครองต้องวางแผนหลายชั้นเหลือเกิน คืนนี้เขาจะไม่ทำให้นางรู้ว่า การเป็นคนของจวิ้นอ๋องหมิงเฉินกงนั้นต้องแลกมาด้วยสิ่งใด ไม่ว่าส่วนใดที่มือเรียวขาวของเขาแตะต้องไปถึง นางรู้สึกหวิวจนต้องครางในลำคอ “อืม....เฉินกง มือเจ้าร้อนนัก” จวิ๋นอ๋องคลึงเคล้นบั้นท้ายของนาง พลางดูดดึงหน้าอก ยามเขาใช้ลิ้นไซร้ลงไปนางต้องทะลึ่งตัวขึ้นรับอย่างซ่านเสียว “อึ๋ย! อ๊าย!” เสียงครางของนางทำให้จวิ้นอ๋องปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนออกจนหมดสิ้น ล้วงมือเข้าไปในส่วนเร้นลับของนางแตะเร้าจนร่างองค์หญิงบิดเร้า มือนางกดศีรษะเขาให้ซุกลงหน้าอก ปากชายหนุ่มเม้มปลายถันเร่งให้ร่างนางกระตุก “อา....อืม.....เฉินกงเร็วอีก” เขาเคลื่อนนิ้วว่องไวจนนางร้องไม่เป็นภาษา เมื่อเห็นนางพร้อมแล้ว จวิ้นอ๋องจึงค่อยเคลื่อนส่วนสำคัญของร่างเขาที่พร้อมรบเข้าไปร่างกายของนาง “จะ เจ็บจัง” นางครวญ ม

เถ้าแก่เซียงแอบมาเมียงมองอยู่หน้าประตู เห็นสองหนุ่มสาวเย้าหยอก จับมือจับไม้กันก็ทำตาโต ‘คนอย่างข้า พลาดข่าวนี้ไปได้อย่างไรกัน จวิ้นอ๋องร้ายนัก หายไปกับองค์หญิงเพียงคืนเดียวก็พิชิตนางได้แล้ว “ข้ามาเมื่อครู่ เห็นแม่นางน้อยมายืนรุมซื้อข้าวสารกันเต็มหน้าร้าน คงมิใช่คิดจะมาดูเถ้าแก่ทั้งสองดอกกระมัง” องค์หญิงเอียงคอมองใบหน้าของชายคนรักที่ปานดำเลือนหายไปเกือบหมด ใบหน้าคมสันหล่อเหลาของเขาจึงดูสะดุดตา “เฟิ่งเอ๋อร์ของข้าคงมิได้กินน้ำส้มเข้าไปดอกกระมัง ” จวิ้นอ๋องเรียงสมุดบัญชีให้เป็นระเบียบแล้วดึงมือนางให้ขยับเข้ามาหา แขนสองข้างโอบกอดเอวนางไว้ “พวกนางมาคอยชมโฉมเสมียนหนุ่มของร้านเซียงต่างหากเล่า ” องค์หญิงลูบใบหน้าของจวิ้นอ๋อง ชายหนุ่มจึงจับมือนางไปจูบ “ท่านเป็นของข้าแล้ว หากใครคิดจะมายุ่งกับท่าน ฆ่าจะจัดการให้เหมือนเสือตัวนั้นเลยเทียว” จวิ้นอ๋องหัวเราะร่วน “ฮูหยินของข้าดุกว่าเสือเชียวรึ ” “ข้า จินเฟิ่ง พูดจริงทำจริง” “อืม...ข้าไม่กล้ายุ่งกับสตรีนางอื่นเป็นแน่ แต่พวกนางไม่รู้ว่าจะกล้าเข้ามายุ่งกับข้าหรือไม่ ” จวิ้นอ๋องยิ้มหวา