ท่านอ๋องเป็นของข้า의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

พระชายาจินเห็นใบหน้าของกุนซือเซียงที่ปานกระด่างกระดำเริ่มเลือนหายไปเกือบหมดก็ยิ้มแย้ม ‘ที่แท้เจ้าก็เป็นบุรุษรูปงามยิ่งผู้หนึ่ง มิน่า! จึงต้องปกปิดตนเองในยามที่ไม่ต้องการลูกสาวข้า’ “เปิ่นกงได้ยินว่า เจ้าเสนอให้กองทัพเราจัดตั้งหน่วยข่าวลับ โดยมีพี่ชายเจ้าคอยช่วยฝึกหัดทหาร ช่างน่ายินดีนัก” “หม่อมฉันคิดว่า การข่าวในกองทัพแคว้นจินยังทำไม่รัดกุมเพียงพอ หากมีหน่วยงานนี้ น่าจะช่วยได้อีกมาก” “เฟิ่งเอ๋อร์เล่าเรื่องที่นางกับเจ้าไปเจอค่ายลับในป่าแล้ว เรื่องนี้เปิ่นกงกับ จินอ๋องจะจัดการเอง แต่เรื่องด่วนที่ต้องทำเร่งด่วนคือเผ่าวิหคฟ้า ที่ยามนี้กำลังเหิมเกริมลอบเข้ามาปล้นชาวบ้านแถบชายแดนเป็นประจำ เปิ่นกงปรึกษากับแม่ทัพจินแล้ว เขาคงจะพาพวกเจ้าไปจัดการเร็วๆ นี้” “พะย่ะค่ะ น้อมรับพระบัญชา” จวิ้นอ๋องพิจารณาพระชายาหงเหม่ยจิงแล้วรู้สึกถึงความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญสายตาของพระนางยามมองดูเขาชวนให้หนาวๆ ร้อนๆ การเรียกมาเข้าเฝ้าคงจะมีเหตุผลอื่นซ่อนเร้น เพราะหากเป็นการทหารไม่จำเป็นจะต้องเรียกเขา “เปิ่นกงเคยได้ยินว่าเจ้าเป็นกุนซือหน้าด่าง แต่บัดนี้

กำลังของเผ่าวิหคฟ้า แม้จะไม่เท่าครึ่งของกองทัพพญาอินทรี ทว่าพวกเขาล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญการทำศึกบนภูเขา กลยุทธ์ซุ่มซ่อน และโจมตีในป่าล้วนแต่ได้ทำอย่างน่าทึ่งเชิงรบของคนเผ่านี้มิใช่เรื่องที่จะเอาจำนวนเข้ามาสู้ เพราะชัยภูมิเขาซงซานฝั่งตะวันออกที่พวกเขาอาศัยอยู่นั้น นับเป็นป่าที่บางส่วนมีหิมะปกคลุมตลอดปี ชนเผ่านี้ทนหนาวเป็นเยี่ยม เชิงรบคล้ายกับพรานที่ล่าสัตว์ แกะรอยเก่งฉกาจฉกรรจ์นัก“ข้าเคยรบกับเผ่านี้อยู่ครั้ง ในยามพวกเขาอยู่ในป่านั้น โผไปตามกิ่งไม้คล้ายกระรอกโผบิน ทั้งยังมีอาวุธลับเป็นลูกดอกอาบยาพิษซึ่งจะทำให้แขนขาชา จากนั้นพิษก็จะแล่นเข้าสู่หัวใจช้าๆ ตายภายในหนึ่งชั่วยาม”แม่ทัพจินทำหน้านิ่วเมื่อพูดถึงการรบครั้งนั้น เคราะห์ดีที่พวกเขาไม่ชำนาญการรบในพื้นราบ เมื่อหงเหม่ยจิงพี่สาวเขาล่อหลอกเหล่าขุนพลของเผ่าวิหคฟ้าออกมาจากป่าสู่ลานกว้างได้ จึงได้ท้าประลองกันตัวต่อตัว“พี่สาวข้า ควงทวนฟันเข้าที่บ่าของหัวหน้าเผ่าวิหคฟ้าผู้นั้นจนบาดเจ็บสาหัส พวกเขาจึงได้ยอมสงบศึก”จวิ้นอ๋องนึกเลื่อมใสในพระชายาหง นางช่างเป็นวีรสตรีที่องอาจยิ่ง“ท่านพ่อของข้าเล่า ยามท่านแม่ออกรบ ท่านพ่ออยู่ที่ใด ”“ศึ

องค์หญิงควบม้าไปดักข้างหน้า ถังฮุยจงดึงบังเหียนเพื่อให้ม้าหยุด ทั้งสองต่างกุมม้าไว้มั่นส่วนอีกมือก็ถืออาวุธคนละอย่าง หัวหน้าเผ่าวิหคฟ้ามองนางอย่างระมัดระวัง ทวนฟาดฟ้าที่อยู่ในมือนางนั้น ท่านพ่อบอกเขาว่า อานุภาพร้ายแรงนัก แม้นเข้าใกล้มันเพียงแหวกอากาศมาก็รุนแรงราวกับโดนพายุซัด ยามปลายมันปาดโดนแม้เพียงนิด แรกไม่รู้สึกแต่กลับกลายเป็นแผลฉกรรจ์ ปลายสองด้านของมันคมยิ่ง หากโดนเสียบร่างเพียงน้อยนิดชีวิตคงดับสูญ “เจ้าช่างเก่งกาจเสียจริง ฝ่าด่านคนของข้ามาได้อย่างง่ายดาย” “เจ้าก็หลบหลีกเก่งเช่นกัน กว่าข้าจะหาเจอสิ้นแรงไปมิใช่น้อย” ถังฮุยจงถือดาบใหญ่ซึ่งเป็นอาวุธคู่กายของหัวหน้าเผ่าทุกรุ่นตีด้วยเหล็กชั้นดีที่ขุดพบบนภูเขาซงซาน ยามนี้กองทัพของทั้งสองฝ่ายยังคงต่อสู้ติดพันกันอยู่เบื้องหลัง ร่างสูงใหญ่ของถังฮุยจงข่มจินเฟิ่งให้ดูเล็กกระจ้อย หลันเซ่อบินวนอยู่บนศีรษะคนทั้งสอง หวีดเสียงร้องอยากปะทะ ดวงตาขององค์หญิงหรี่ลง ดวงตาสีฟ้าของนางในยามนี้ คล้ายดวงตาของหลันเซ่อ เส้นสีฟ้าหดเกร็งรังสีสังหารแผ่กระจาย ฝีมือดาบของหัวหน้าเผ่าวิหคฟ้าแต่ละรุ่นมิใช่เรื่อง

แม้การวางเวรยามจะแน่นหนา ก็มิใช่เรื่องยากที่จวิ้นอ๋องจะแอบเข้ากระโจมในยามดึก ไป๋อวี้ทำตาโตเมื่อเห็นชายหนุ่มที่บุกเข้ามา “ท่าน....” “ชู่วววววว....!” องค์หญิงรีบหันมาปราม “เจ้าหลบไปกระโจมทหารหญิงก่อนได้หรือไม่ ” ไป๋อวี้มองสองหนุ่มสาวที่สบตากันอย่างหวานซึ้งก็พอจะเข้าใจ “นี่พวกท่าน...” “คืนนี้ ข้าอยากให้เขามาดูแล” องค์หญิงบอกด้วยท่าทีเอียงอายนางกำนัลที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทถึงกับทำตาโต “องค์หญิง ท่านไม่เคยมีความลับกับหม่อมฉัน”องค์หญิงเอื้อมมือไปจับแขนนางเขย่า “น่านะ ไป๋อวี้ ข้าขออยู่กับเขาหน่อยได้หรือไม่”แววตาอ้อนวอนนั้นทำให้นางกำนัลใจอ่อน“ขอเพียงอย่าให้ท่านแม่ทัพจินรู้ก็พอ ไม่เช่นนั้นหม่อมฉันคงต้องโดนโบยเป็นแน่” ไป๋อวี้เคยเห็นเนื้อตัวที่แตกยับของเหล่านักโทษแล้วหลายครั้ง นางไม่อยากเป็นอย่างพวกเขา“เจ้าสบายใจได้ ข้าจะระวัง” กุนซือเซียงตอบโดยไม่ได้หันมามองหน้าไป๋อวี้แม้แต่น้อย เมื่อเห็นคนทั้งสองไม่สนใจตนเอง นางกำนัลจึงได้แต่เม้มปากทำหน้าฮึดอัด“เอาเถิด แล้วแต่พวกท่านก็แล้วกัน” นางมองซ้ายมองขวาก่อนลอบออกจากกระโจมไปจวิ้นอ๋องรีบปัดตะเกียงให้ดับแล้

นอกจากสัญญาสงบศึกแล้ว แม่ทัพจินยังนำทองที่เผ่าวิหคฟ้ามอบให้เป็นเครื่องบรรณาการและค่าชดใช้ความเสียหายในการสู้รบมาด้วยจำนวนมาก สร้างความปลาบปลื้มใจให้กับจินอ๋อง และเพื่อเป็นการตัดไม้ข่มนามกลุ่มคนที่คิดจะโค่นบัลลังก์หลังองค์หญิงหายเป็นปกติจึงกำหนดการจัดงานเลี้ยงทั้งภายในวังหลวง และที่ค่ายทหารเพื่อเป็นขวัญและกำลังใจ องค์หญิงจินเฟิ่งในชุดที่เหลืองสดนั่งอยู่ด้านขวาของจินอ๋องและพระชายา แม่ทัพจินงามสง่าในชุดสีน้ำเงินอยู่ด้านซ้าย หลันเซ่อเกาะราวอยู่ด้านหลังท่านแม่ของมัน องค์หญิงพระราชทานเชือกถักสีแดงสวยงามให้คล้องคอ “เจ้าคือ ผู้ที่ทำให้แม่ได้รับชัยชนะ แม่ให้เจ้าเป็นขุนศึกหลันเซ่อ” หลันเซ่อได้ยินดังนั้นจึงชูคออย่างภาคภูมิใจ มันหวีดเสียงรับพร้อมกางปีกกว้าง กุนซือเซียงที่บัดนี้ไม่มีรอยด่างหลงเหลืออยู่แล้ว ปรากฏกายในชุดสีฟ้างามสง่า องค์หญิงหันมามองแล้วถึงกับตกตะลึง เช่นเดียวกับหญิงสาวทั้งหลายในงานที่ก้มลงซุบซิบสอบถามถึงชายหนุ่มผู้นั้นอย่างคึกคัก “เจ้าดูสิเพ่ยเพ่ย ชายผู้นั้นรูปงามยิ่ง ข้าไม่เคยเห็นเขามาก่อน” คุณหนูตระกูลเกาหันไปซุบซิบกับบุตรสาวเจ้ากรมต