Semua Bab ท่านอ๋องเป็นของข้า: Bab 11 - Bab 20

เถ้าแก่เซียงเห็นน้องชายประกาศเช่นนั้นก็อ้าปากค้าง “ไหนเจ้าบอกว่า ไม่ชมชอบสตรีเช่นนางอย่างไรเล่า” ปัง!จวิ้นอ๋องทุบโต๊ะเสียงดังสนั่น สีหน้าดุดันยิ่งกว่าครั้งใดที่เถ้าแก่เซียงเคยเห็น “ครั้งนี้เพื่อศักดิ์ศรีของแคว้นหมิง หากปล่อยให้นางปฏิเสธข้า ก็เท่ากับยอมรับว่า บุรุษแคว้นเราไม่มีดีสู้บุรุษในแดนป่าเถื่อนนี้ได้” เซียงวั่งซูจอมกะล่อนถึงกับส่ายหัว ‘ก็แค่เรื่องที่หมิงฮ่องเต้เสนอ ยังไม่เป็นราชโองการเสียหน่อย หากแคว้นจินไม่เอาด้วยก็หันไปค้าขายแทนได้” “เจ้า.....” “ข้าคิดมาตลอดคืน ตรองตกแล้ว” ชายหนุ่มที่หน้าคล้ำ ใต้ตามีแถบครึ่งวงกลมช้ำวงใหญ่ “ท่านเสนอแผนมาได้เลย ไม่ว่าจะทางตรงหรืออ้อม ไม่ว่าจะเล่ห์ดีหรือชั่ว ท่านต้องช่วยข้าให้ทำสำเร็จ” “......” เซียงวั่งซูอ้าปากค้าง กับการหักลำแบบกะทันหันของจวิ้นอ๋อง ‘ตอนจะมาคิดแต่จะผลักไส ตอนนี้ไฉนถึงคิดจะเก็บไว้กินเอง’ เพียงนึกถึงผิวพรรณและรูปลักษณ์ของนาง เซียงวั่งซูก็น้ำลายเหนียวเสียแล้ว “ประการแรก ข้าต้องพาตัวไปใกล้ชิดนางเสียก่อน” เปลือกตาที่เริ่มหนักหน่วงทำให้

เถาหนิงลี่รบเร้าเซียงฉิงอีให้ออกไปตลาดกับนาง แต่เซียงฉิงอีผู้หลบหลีกพี่ชายทั้งสองมักจะอ้างว่า ตนเองอยากดูชุดใหม่ จึงไม่ยอมผ่านไปทางร้านข้าวสารเซียง ระยะหลังนางรับรายได้ค่าคุ้มกันของซ่งเหวินฉี เมื่อเห็นเงินดีเช่นนั้น เซียงฉิงอีจึงคิดจะไปติดต่อสำนักคุ้มภัยเพื่อรับงานรับส่งของหรือคุ้มกันคน นางสามารถเข้านอกออกในจวนใต้เท้าเถาไม่ยากนัก เพราะการคุ้มกันไม่ค่อยเข้มงวด วันนี้เซียงฉิงอีออกมาจากจวนพร้อมคุณหนูเถา เถาหนิงลี่ทำทีไปดูข้าวสารพันธุ์ใหม่ที่ร้านเซียง ส่วนเซียงฉิงอีออกไปสำนักคุ้มภัยมังกร ที่อยู่ชานเมืองหลวงจิน นางกับซ่งฮุ่ยจูแสดงฝีมือเล็กๆ น้อยๆ “พวกท่านล้วนฝีมือดี ข้าจะมอบงานส่งของให้ก็แล้วกัน ส่วนค่าจ้างก็ตกลงกันรายครั้ง” “ข้าจอมยุทธ์เซียงขอบคุณท่านมากที่ไว้วางใจ” เซียงฉิงอีแต่งกายทะมัดทะแมงตั้งตนเป็นจอมยุทธ์ร่อนเร่ในทันที “ข้าจะให้พิราบสื่อสารส่งมอบงานให้ท่าน เมื่อทำสำเร็จเข้ามารับเงินที่นี่ได้เลย” เซียงฉิงอีร่าเริงเพราะพวกนางทั้งสามคนสามารถเสาะหาช่องทางสร้างรายได้ได้สำเร็จ “เห็นหรือไม่ฮุ่ยจู วิทยายุทธของพวกเราใช้สร้างเงินได้”

แม้จะไม่คิดว่าเซียงเฉินกงจะทำสำเร็จได้เร็วปานนี้ แต่เมื่อรับปากไปแล้ว แม่ทัพจินจึงต้องอนุญาตให้เขาเข้ามาทำงานในกองทัพ ค่ายทหารแห่งนี้มีชื่อว่า พญาอินทรี นอกจากแม่ทัพจินเจ้าของฉายาพญาอินทรีแล้ว ยังมีรองแม่ทัพอีกสี่ตำแหน่ง สองท่านแรกเป็นแม่ทัพอาวุโสซึ่งดูแลจัดระเบียบภายใน และอีกสองคนที่เป็นคนรุ่นหนุ่มคือหยางหมิง ฉายาอินทรีขาว และเหยียนเหลย ฉายาอินทรีดำ ซึ่งทำหน้าที่ประจัญบาน องค์หญิงจินเฟิ่งเองก็ร่วมออกรบหลายครั้งในฐานะผู้นำกองกำลังพิเศษ กองทัพของแคว้นจินแตกต่างจากแคว้นอื่นเพราะอนุญาตให้สตรีเข้าเป็นทหารได้สตรีที่มีความสามารถผ่านการคัดเลือกแล้วจะอยู่ในกองกำลังขององค์หญิง มีการฝึกรบคล้ายกับทหารชาย ต่างกันที่ทหารหญิงเหล่านี้จะเน้นการใช้อาวุธที่ประดิษฐ์ขึ้นมาเป็นพิเศษ อาวุธหลักของกองกำลังนี้คือ หน้าไม้สามสาย และดาบสองหัวทรงพระจันทร์เสี้ยวที่สามารถถอดแยกจากกันได้ “อาวุธของกองกำลังองค์หญิงช่างน่าสนใจ” เซียงเฉินกงเข้ามารายงานตัววันแรกก็ออกไปชมการฝึกทหารของจินเฟิ่ง นางดีดตัวได้สูงและใช้ดาบพระจันทร์เสี้ยวได้อย่างคล่องแคล่ว การเคลื่อนไหวของร่างดูหนานั้นรวดเร็วว

จินเฟิ่งเดินหนีเขาออกมาไกลแล้ว แต่หูเหมือนยังได้ยินประโยคนั้นอยู่ ใบหน้าของนางยังร้อนผ่าวไม่หาย แค่เพียงเขาบอกว่าชอบกลิ่นของนาง เหตุใดจึงทำให้รู้สึกขัดเขินได้มากถึงเพียงนี้ จวิ้นอ๋องมองตามนางไปก่อนจะเข้าไปห้องออกแบบอาวุธ เขาลงมือร่างแบบสิ่งที่คิดไว้ในหัว ‘สิ่งนี้เหมาะกับนาง’ จินเฟิ่งชะเง้อชะแง้ เลยเวลารับประทานอาหารแล้ว เหตุใดเขาจึงยังไม่มาอีก “ไม่เป็นไร ข้าจะไปดูกุนซือเอง เขาเป็นลูกน้องของข้า” องค์หญิงลุกขึ้นก้าวไปทางห้องออกแบบอาวุธ “อ๊ะ!” ร่างของนางเกือบชนกับร่างสูงเพรียว “องค์หญิงมาตามหาข้าหรือ” จวิ้นอ๋องอมยิ้ม “ก็เจ้าเป็นทหารสังกัดข้า ข้าก็ต้องรับผิดชอบ” นางไม่กล้าสบตา เสมองม้วนกระดาษในมือชายหนุ่ม “นั่นคืออะไร” เขายกม้วนกระดาษในมือ แล้วลดเสียงลง “ของที่ข้าทำให้ท่าน” จินเฟิ่งรู้สึกร้อนไปถึงใบหู “ทำให้ข้าทำไมกัน” “อ้าว! ข้ารับผิดชอบออกแบบอาวุธ ก็ย่อมต้องนำงานมาเสนอท่านผู้เป็นเจ้านายสิ” ใบหน้าเรียบๆ ของเขาทำเอานางหน้าเหวอ “หึ! เช่นนั้นก็เอาไว้ดูหลังกินข้าวก็แล้วกัน” นางเชิดหน้า

จินฉิงอีกับซ่งฮุ่ยจูแอบดูอยู่บนต้นไม้ใหญ่จนจวิ้นอ๋องเดินเคียงคู่จากไปกับองค์หญิงจินเฟิ่ง “องค์หญิงช่างสมคำร่ำลือ ข้าจะต้องเอาอย่างนางให้ได้” จอมยุทธ์เซียงประกาศตัว ซ่งอุ่ยจูเมื่อเห็นองค์หญิงฝึกทหารแล้วหันมาดูคุณหนูของตนเองอีกครา อยากจะบอกความจริงแต่ก็เกรงอีกฝ่ายจะเสียใจ “เช่นนั้น ท่านก็ต้องหมั่นฝึกฝนให้หนักเหมือนองค์หญิง” “ตื่นแต่เช้าหรือ ข้าฝึกตอนเย็นได้หรือไม่” เกี่ยงแค่นี้ ซ่งฮุ่ยจูก็ขำพรืด “เอาเถิด ท่านอยากฝึกเวลาใดก็ตามใจ” นางรู้ดีว่า คุณหนูของนางไม่เหมาะกับเรื่องจริงจังขนาดนี้ ระหว่างที่ทั้งสองกำลังจะลงจากต้นไม้ เสียงวิ่งสนั่นเขาก็ดังขึ้น “นั่นอะไร ” กองทหารนับหมื่นวิ่งขึ้นมา นำหน้าโดยชายร่างสูงใหญ่กำยำ ที่กระโจนเพียงครั้งเดียวก็ไปยืนจังก้าอยู่บนโขดหิน “เป้าหมายคือ เนินเขาข้างหน้าโน่น ไปแล้วกลับมาภายในหนึ่งเค่อ” ใบหน้าคมคร้าม น้ำเสียงกึกก้อง เสียงทหารโห่รับอื้ออึง ดวงตาของจินฉิงอีเบิกกว้าง ผู้ชายในชุดแม่ทัพคนนั้น ช่างงามสง่ายิ่งนัก “นั่นมัน ทหารในคืนนั้นนี่ คุณหนู” ซ่งฮุ่ยจูจำได้แ