All Chapters of ท่านอ๋องเป็นของข้า: Chapter 61 - Chapter 70

บรรดาแม่สื่อในเมืองหลวงแคว้นจินล้วนแตกตื่นเมื่อได้ข่าวว่าแม่ทัพใหญ่ จินหลี่หมิงแห่งค่ายอินทรีรับราชโองการสมรสพระราชทานกับน้องสาวของจวิ้นอ๋องแคว้นหมิงนามจินฉิงอี ดอกท้อเหล็กกลับมาเบ่งบานเช่นนี้นับเป็นปรากฏการณ์อันอัศจรรย์ยิ่ง บรรดาฮูหยินที่ในวัยสาวเคยหมายปองเมียงมองแม่ทัพจินมาก่อนต่างถอนหายใจด้วยความเสียดายที่ตนมิใช่สตรีผู้มีดาวโชคนำทางผู้นั้น ในวัยสามสิบหกปี ชายหนุ่มทั้งหลายอาจจะมีบุตรสาวออกเรือนได้แล้ว ทว่าท่านแม่ทัพยังไม่มีทายาทสืบสกุลแม้สักคน ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลา รูปร่างสูงใหญ่สง่างามของท่านแม่ทัพจินในชุดเจ้าบ่าวสีแดงสดสั่นสะท้านจิตใจหญิงสาวที่ยืนรอชมขบวนแห่สองข้างทาง แม้เขาจะอายุมากแล้วแต่ก็ยังเป็นชายหนุ่มผู้มีเรือนร่างกำยำใบหน้าหล่อเหลาไม่เสื่อมคลาย ซ้ำยังมีกลิ่นอายความสุขุมภูมิฐานตามวัยและอำนาจหน้าที่ที่ชวนหลงใหลอีกด้วย จินอ๋องและพระชายาพระราชทานทรัพย์สินและข้าวของให้จำนวนมาก แม่ทัพจินเป็นทั้งน้องชายของพระชายาและน้องชายบุญธรรมของจินอ๋อง นับเป็นผู้มีความสำคัญยิ่งต่อแคว้นจิน งานแต่งนี้จึงนับเป็นงานอภิเษกสมรสที่ยิ่งใหญ่ของแคว้น ขบวนรับเจ้าสาว

สายวันนี้มีเรื่องฮือฮาทั่วท้องพระโรง เหล่าขุนนางต่างจับกลุ่มสนทนาเมื่อมีผู้นำแผนที่ของสุสานขุมทรัพย์ออกมาเร่ขายถึงสี่คน แผนที่แต่ละแผ่นล้วนวาดบริเวณภูเขาซงซานแต่ระบุตำแหน่งสุสานขุมทรัพย์ไว้คนละที่ “พวกเจ้าว่า ในแผนที่ทั้งสี่แบบนั้น มีแบบใดเป็นของจริงหรือไม่ ” “ไม่แน่หรอก อาจจะมีพ่อค้าหัวใสคิดจะหาประโยชน์จากสิ่งที่จินอ๋องประกาศก็ได้” “หือ!” “ในเมื่อจินอ๋องให้ความสำคัญกับสุสานขุมทรัพย์ พวกเจ้าคิดว่า เหล่านักล่าสมบัติจะไม่ต้องการบ้างหรือไร อาจจะมิใช่เพื่อการครอบครององค์หญิงจินเฟิ่ง ทว่าการค้นพบสุสานก็นำความร่ำรวยมามิใช่หรือ นั่นย่อมทำให้ยอดขายแผนที่ทำรายได้ถล่มทลาย” ทุกคนล้วนพยักเพยิดเพราะรู้กันว่า สุสานขุมทรัพย์ที่กล่าวกันคล้ายตำนานนั้นหากมีคนพบแผนที่เข้าจริงๆ เพื่อความร่ำรวยก็น่าจะออกตามล่า จินอ๋องเสด็จขึ้นสู่บัลลังก์เพื่อว่าราชการ แม่ทัพจินได้รับพระบรมราชานุญาตให้หยุดงานได้เจ็ดวันหลังจากแต่งงานจึงมิได้เข้าประชุม ใต้เท้าเถาจึงกราบทูลเรื่องแผนที่ เมื่อจินอ๋องได้เห็นก็แสดงความแปลกพระทัย “เมื่อเช้าตอนที่กระหม่อมเดิน

องค์หญิงจินเฟิ่งยืนมองเทือกเขาสูงตระหง่านที่ทอดยาวสุดสายตา ชายหนุ่มร่างสูงเพรียวในชุดปักลายขนนกอินทรียืนอยู่เคียงข้าง “ข้าบอกเจ้าแล้วเฟิ่งเอ๋อร์ หนทางข้างหน้ายาวไกลและอันตรายนัก” “แล้วอย่างไรเล่า ข้าต้องมาเพื่อปกป้องตนเองและครอบครัวอยู่ดี” สิงจิ้งถิงทำหน้าหนักใจ “เจ้าคิดจะหาสุสานขุมทรัพย์แข่งกับข้าจริงหรือ ” “เจ้าเป็นหนึ่งในสี่คู่แข่งคนสำคัญนี่นา ความจริงต้องนับข้าเป็นคนที่ห้าด้วย เพราะข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดชนะการแข่งขัน สิทธิ์ในการเลือกเจ้าบ่าวควรจะอยู่ในมือข้าถึงจะถูกต้อง” “เจ้าคิดอันใดของเจ้า อย่างไรข้าก็สมควรจะได้เป็นเจ้าบ่าว เพราะข้าจองเจ้ามาตั้งแต่อยู่ในครรภ์แล้ว” จินเฟิ่งหันมามองสิงจิ้งถิงด้วยสายตาดูถูก “เจ้าคิดว่า คนอย่างข้าจะยอมให้ผู้ใดมาจับจองง่ายๆ เช่นนั้นหรือ ชีวิตเป็นของข้า ข้าย่อมเลือกได้เอง” “เจ้าช่างแปลกประหลาดนัก เฟิ่งเอ๋อร์” “เจ้าไม่เข้าใจก็เรื่องของเจ้า” องค์หญิงจินเฟิ่งหันไปมองด้านหลัง จวิ้นอ๋องนั่งอยู่บนหลังม้าใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มมาให้นาง ถัดไปเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรแห่งกองทัพอินท

หยางหมิงหันไปมองหน้านาง รอยแผลบนใบหน้าเขาในยามนี้ต้องให้นางรับผิดชอบ “ข้าไม่เคยมีบาดแผลตรงนี้มาก่อน ในเมื่อเจ้าทำมันขึ้น เจ้าก็ต้องรับผิดชอบ” ซ่งฮุ่ยจูเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย “เจ้าอยากปากเสียทำไมเล่า ” “เจ้าเป็นคนจูบข้าเองนะ ข้าพูดเรื่องจริง ไม่เห็นจะต้องโกรธขนาดนี้” เสียงฮือฮารอบข้างดังขึ้น เมื่อได้ยินประโยคนั้นชัดเจน “เจ้ายังไม่หยุดปากอีก” ซ่งฮุ่ยจูหน้าขึ้นสีระเรื่อด้วยความอับอาย ทหารจำนวนมากล้อมวงดูการต่อสู้ของเขากับนาง ‘เจ้าทหารขี้เมาคนนี้วรยุทธ์เหนือกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก’ “ข้าขอประกาศต่อหน้าทุกคนในที่นี้ว่า ข้ารองแม่ทัพหยางหมิงจะต้องได้นางผู้นี้เป็นฮูหยิน เพราะนางทั้งจูบข้าและทั้งทำให้ข้าบาดเจ็บ นางก็ต้องรับผิดชอบและดูแลข้าตลอดชีวิต” หยางหมิงประกาศเสียงดังฟังชัด ทำเอาคนทั้งหมดทั้งปรบมือเป่าปากและโห่ฮาดังลั่น ซ่งฮุ่ยจูถลึงตาอีกครา “เจ้าพูดบ้าอันใด ” “หากข้าชนะเจ้า เจ้าจะต้องยอมเป็นภรรยาของข้า” “ไม่! ข้าไม่ยอมแพ้เด็ดขาด” ซ่งฮุ่ยจูกระโจนเข้าบุกอย่างบ้าคลั่งหยางหมิงยิ้มร้าย เขาไม่ยอมออมฝีมือ ศักดิ์ศรีของ

องค์หญิงจินเฟิ่งเดินเคียงคู่กับจวิ้นอ๋อง มีพรานป่าห้าคนที่ชำนาญเส้นทางเดินนำหน้า หนึ่งในนั้นคือฉีเจียตงที่เป็นผู้ช่วยเสมียนร้านข้าวสารอ้างว่าตนเคยเป็นโจรภูเขาขันอาสามาเดินนำทาง ส่วนจินวั่งซูนำหน้าหยางจื้อและหยางเจี้ยนองครักษ์ประจำตัวของจวิ้นอ๋อง หยางหมิงกับเหยียนเหลยรองแม่ทัพคู่หูเดินระวังท้าย ส่วนฉินจางหย่งและซุนอี้ทำหน้าที่องครักษ์เงาคอยติดตามมาเงียบๆ เลยจากเชิงเขาขึ้นมาไม่ไกลก็เป็นเขตป่าต้นไม้หนาแน่นที่ไม่สามารถขี่ม้าเข้าไปได้ ลูกหาบบางส่วนเดินรั้งท้ายพร้อมหอบหิ้วสัมภาระและอาหารการกิน การเดินทางในป่าส่วนนี้อีกสามวัน ระหว่างที่พวกเขาเดินขึ้นเขากลับมีคนทยอยสวนทางลงเรื่อยๆ “พวกท่านยังคิดจะขึ้นไปอีกเหรอ ข้างบนนั้นน่ากลัวเหลือเกิน”“ใช่ๆ โชคดีที่พวกเราออกมาจากป่าหิมะได้”สิ่งที่พวกเขาเล่าสู่กันฟังล้วนเป็นเรื่องความน่ากลัวของป่าหิมะมรณะและค่ายกลเขาวงกตที่หลายคนเข้าไปติดกับ คนส่วนหนึ่งเข้าไปแล้วไม่อาจกลับออกมา แต่คนที่ออกมาได้ล้วนแต่อยู่ในสภาพปางตาย สิงจิ้งถิงนำกลุ่มของเขาซึ่งล้วนเป็นชาวเผ่าเหยี่ยวภูผาที่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตบนภูเขาหิมะหายลิบไปเบื้อง