Todos os capítulos de สะดุดรัก รุ่นพี่วิศวะ: Capítulo 11 - Capítulo 20

ช่วงนี้ต่อเริ่มมีนิสัยแปลก ๆ นิสัยที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อนและไม่คิดว่าจะมาเป็นกับตัวเองได้ด้วยนั่นคือการรอรอเสียงแจ้งเตือนรอชื่อคน ๆ หนึ่งเด้งขึ้นบนหน้าจอรอคำสั้น ๆ ที่บางทีก็เหมือนคำสั่งแต่กลับทำให้เขารู้สึกอบอุ่นทุกครั้งต่อรู้ว่ามันไม่ปกติแต่เขาก็หยุดไม่ได้ คืนนี้ต่อทำรายงานอยู่ในห้องเปิดโน้ต เปิดเอกสาร แล้วพยายามตั้งใจแต่สายตากลับชอบเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆเงียบไม่มีแจ้งเตือนต่อพยายามบอกตัวเองว่าพี่วินคงยุ่งพี่วินเรียนหนักพี่วินมีโปรเจกต์พี่วินมีชีวิตของเขาแต่ต่อก็ยังอดไม่ได้ที่จะคิดวันนี้ยังไม่ได้คุยเลยเขาขยับตัวบนเก้าอี้อย่างกระสับกระส่ายแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชทชื่อ พี่วิน วิศวะ อยู่บนสุดเหมือนเดิมแชทล่าสุดคือเมื่อคืนวิน: ฉันไม่รำคาญวิน: ฉันแค่…ชินแล้วต่ออ่านซ้ำแล้วซ้ำอีกเหมือนคำว่าชินแล้วจะทำให้เขายิ้มได้ตลอดคืน“ชินแล้ว…” ต่อพึมพำเบาๆ“ชินที่มีเราอยู่ในชีวิตอะดิ…”แค่คิด ต่อก็หน้าแดงเองเขากดเข้าไปในช่องพิมพ์ แล้วพิมพ์คำหนึ่งลงไปโดยไม่รู้ตัวคิดถึงนะครับต่อชะงักนิ้วค้างอยู่เหนือปุ่มส่งหัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมานอกอก“…เฮ้ย กูพิมพ์อะไรของกูวะ”ต่อร

ต่อไม่เคยคิดว่าคำพูดเล่น ๆ ของตัวเอง จะกลายเป็น สัญญาที่ต้องทำจริงแต่ก็ใช่ เขาเป็นคนพูดเอง วันนั้นที่ห้องสมุด เขาพูดว่า ผมจะเลี้ยงหมูกระทะครับพี่ แล้วพี่วินก็ตอบกลับมาสั้น ๆ ว่า อย่าลืมต่อไม่ลืมหรอกเขาแค่เขินจนอยากลืมมากกว่าเพราะการเลี้ยงหมูกระทะมันไม่ใช่เรื่องยากยากตรงที่ต้องไปกินกับพี่วินสองคนใช่สองคนไม่ใช่กลุ่มใหญ่ไม่ใช่เพื่อนเต็มโต๊ะไม่ใช่บังเอิญเจอกันแต่มันคือการนัด และต่อก็รู้ดีว่า ถ้ามันเป็นการนัดหัวใจเขาจะวุ่นวายแน่ ๆเย็นวันจันทร์ ต่อเดินกลับหอพร้อมเจเจกับบาสเจเจเอามือกอดคอเพื่อน “มึงงง วันนี้จะทักพี่วินไหม”ต่อสะดุ้ง “จะทักทำไม”บาสยิ้ม “มึงสัญญาจะเลี้ยงหมูกระทะ”ต่อหน้าแดง “กูรู้!”เจเจหัวเราะ “งั้นทักเลยดิ เดี๋ยวพี่เขาคิดว่ามึงเบี้ยว”ต่อทำหน้าแหย “กูไม่ได้เบี้ยว…”บาสพูดเหมือนคนเชียร์ “ทักเลยๆ กูอยากรู้ว่าพี่วินจะตอบอะไร”ต่อถอนหายใจ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเขาจ้องแชทอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพิมพ์แบบระวังคำสุด ๆต่อ: พี่วินครับต่อ: เรื่องหมูกระทะ…ผมยังไม่ลืมนะครับ 😅ต่อ: ถ้าพี่ว่างวันไหน บอกผมได้เลยครับ ผมเลี้ยงครับ!ส่งเสร็จ ต่อก็รีบล็อกหน้าจอเหมือนกลัวตัวเองจะช็อกตายเจ

หลังจากวันนั้น ต่อเริ่มรู้สึกว่า แทน ไม่ได้แค่มาทักเฉย ๆ มันเหมือนมีบางอย่างในสายตาของอีกฝ่าย บางอย่างที่ไม่ใช่ความเป็นมิตรไม่ใช่ความเอ็นดูรุ่นน้องแต่เป็นความรู้สึกแบบอยากทดสอบอยากกด อยากทำให้ต่อ รู้ที่ของตัวเองต่อพยายามไม่คิดมากพยายามบอกตัวเองว่าเขาคงแค่พูดตรง ๆ หรือ เขาอาจแค่หวงเพื่อนแต่ความจริงมันเริ่มชัดขึ้นทุกวันเช้าวันพฤหัส ต่อมีเรียนเช้า แล้วต่อด้วยวิชาบ่าย เขาเดินเข้ามหาวิทยาลัยพร้อมกาแฟแก้วหนึ่งในมือ กำลังจะเดินขึ้นบันไดตึกเรียน…“เฮ้ น้องต่อ”เสียงนั้นทำให้ต่อชะงักทันที ต่อหันไป 3แทนยืนพิงเสาอยู่ตรงทางเดินแต่งตัวดูดีเหมือนเดิมยิ้มเหมือนเดิมแต่รอยยิ้มวันนี้ เหมือนคมกว่าเดิมต่อพยายามยิ้มสุภาพ “สวัสดีครับพี่แทน”แทนเดินเข้ามาใกล้ “ไปเรียนเหรอ”ต่อพยักหน้า “ครับพี่”แทนมองแก้วกาแฟในมือของต่อ “กินกาแฟหวานๆแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ”ต่อชะงักนิดหนึ่ง “เอ่อ…ครับ ผมชอบครับ”แทนหัวเราะเบา ๆ “เด็กปีหนึ่งนี่น่ารักดีนะ”ต่อไม่แน่ใจว่าควรตอบยังไงเลยได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ แทนก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด แล้วพูดเสียงเบาลง“น้องต่อสนิทกับวินมากเหรอ”ต่อหน้าแดงทันที “เอ่อ…ก็…พี่วินใจดีครับ”แทนยิ้ม “ใจดีกั

หลังข่าวลือเริ่มกระจาย ต่อพยายามทำตัวปกติที่สุดเขายังไปเรียนยังทำงานกลุ่มยังไปโรงอาหารบ้างตามโอกาส แต่เขาก็เริ่มระวังตัวมากขึ้น ไม่เดินคนเดียวตอนเย็น ไม่อยู่ในที่ลับตาคน ไม่อยากให้พี่วินต้องเป็นห่วงต่อไม่ได้กลัววินจะรำคาญเขากลัวอย่างเดียวคือกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นปัญหาในชีวิตพี่วิน แต่บางเรื่องต่อระวังแค่ไหนก็หนีไม่พ้นเพราะแทนไม่ได้มาเพื่อแค่ พูด เขาเริ่ม ทำ แล้ววันจันทร์ ช่วงบ่าย ต่อมีนัดส่งงานกลุ่มที่ตึกเรียนรวม เขาถือแฟ้มเอกสารกับโน้ตที่จดไว้เต็มมือ เดินรีบ ๆ เพราะกลัวสาย ระหว่างทาง เขาแวะเข้าห้องน้ำชั้นล่าง พอออกมา เขาก็เดินตรงไปที่ตู้ล็อกเกอร์หน้าห้องเรียนเพื่อหยิบแฟลชไดรฟ์แต่ทันทีที่เปิดกระเป๋าต่อชะงัก “แฟลชไดรฟ์…หาย?”เขาควานในกระเป๋าเปิดช่องเล็กช่องใหญ่รื้อจนเกือบหมดไม่มี ต่อหน้าซีดทันทีเพราะงานไฟล์พรีเซนต์ของกลุ่มอยู่ในนั้น ถ้าหายกลุ่มเขาซวยแน่ ๆ“ไม่…ไม่จริง…”ต่อพยายามนึกย้อน เขาใช้แฟลชไดรฟ์เมื่อคืน เก็บไว้ในกระเป๋าแน่ ๆ แล้วเช้านี้ก็เช็กแล้วว่ามี มันจะหายได้ยังไง ต่อเริ่มใจสั่น มือเย็นเฉียบ“หายตรงไหน…หายตอนไหน…”เพื่อนในกลุ่มเดินมาพอดี“ต่อ! พร้อมยัง

หลังวันนั้นต่อเหมือนมีอะไรติดค้างอยู่ในใจภาพที่วินยืนเผชิญหน้ากับแทนคำพูดที่แข็ง และชัดเจนคำขู่ที่แทนทิ้งไว้ก่อนเดินจากไปทุกอย่างมันทำให้ต่อรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่กลางสนามรบ ทั้งที่เขาไม่เคยอยากให้เรื่องมันใหญ่ขนาดนี้เลย ต่อรู้ว่าวินปกป้องเขา รู้ว่าวินเลือกยืนข้างเขา รู้ว่าวินไม่ได้ทำเพราะจำใจแต่ยิ่งรู้ ต่อก็ยิ่งรู้สึกผิดเพราะถ้าไม่มีเขา วินคงไม่ต้องทะเลาะกับเพื่อนเก่า คงไม่ต้องเสียความสัมพันธ์ที่เคยสำคัญ คงไม่ต้องมานั่งจัดการเรื่องที่ไม่ควรเป็นเรื่องต่อเริ่มคิดในหัวซ้ำ ๆ ถ้าเราถอยออกมาทุกอย่างจะง่ายขึ้นไหมเช้าวันถัดมา ต่อไปเรียนตามปกติเจเจกับบาสยังเดินประกบ ยังคอยมองซ้ายมองขวา ยังทำตัวเหมือนหน่วยรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของต่อ ต่อรู้สึกทั้งขอบคุณและอึดอัด“กูไม่ได้เป็นเจ้าหญิงนะเว้ย…” ต่อบ่นเบาๆเจเจหันมาดุ “มึงเงียบเลย กูไม่อยากให้มึงโดนอะไรอีก”บาสเสริม “ถ้ามึงโดนอีกครั้ง กูจะไปดักตบพี่แทน”ต่อรีบตกใจ “เฮ้ย อย่าทำ!”เจเจถอนหายใจ “งั้นมึงก็อย่าเดินคนเดียว เข้าใจไหม”ต่อพยักหน้า “เออๆ เข้าใจ…”แต่ถึงจะมีเพื่อนอยู่ข้าง ๆ ต่อก็ยังรู้สึกไม่สบายใจเพราะคนที่เขากังวลจริง ๆ ไม่ใช่ตัวเอง