Lahat ng Kabanata ng สะดุดรัก รุ่นพี่วิศวะ: Kabanata 1 - Kabanata 10

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดัง “ติ๊ง!” อีกครั้งในห้องนอนที่เงียบจนได้ยินเสียงพัดลมหมุนเบา ๆ ต่อสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยท่าทางร่าเริงเหมือนคนที่กำลังรออะไรสนุก ๆ อยู่แล้วเขาเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่กี่สัปดาห์ ชีวิตเด็กปีหนึ่งของเขาเหมือนถูกโยนลงหม้อซุปที่เดือดปุด ๆ ทั้งกิจกรรมรับน้อง งานกลุ่ม รายงาน และเพื่อนใหม่ที่เริ่มสนิทกันเร็วแบบงง ๆ แต่ถึงจะเหนื่อย ต่อก็ยังเป็นต่อคนที่ยิ้มง่าย หัวเราะเก่ง และมีพลังงานเหลือเฟือราวกับมีแบตสำรองอยู่ในตัววันนี้ก็เหมือนกัน“พวกมึงงงงงง” ต่อพิมพ์ลงในแชทกลุ่มเพื่อนปีหนึ่งด้วยความเร็วปรื๊ด “คืนนี้ไปกินหมูกระทะกันมั้ยค้าบบบบบบบ”เขากดส่งไปอย่างมั่นใจ แล้วโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบน้ำจากตู้เย็นมากินยังไม่ทันได้อ้าปากดื่ม เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้งต่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกที พร้อมรอยยิ้มที่คิดว่าเพื่อนต้องตอบว่า“ไปๆๆๆ” แน่นอนแต่พอหน้าจอแสดงชื่อผู้รับรอยยิ้มของต่อก็แข็งค้างทันที“พี่วิน วิศวะ”“ห๊ะ?”ต่อกระพริบตาปริบๆเหมือนสมองยังประมวลผลไม่ทัน เขามองชื่อบนหน้าจอซ้ำไปซ้ำมา แล้วนิ้วมือก็เริ่มเย็นวาบไม่ใช่แชทกล

ต่อไม่แน่ใจว่าความรู้สึกตอนนี้เรียกว่าอะไรมันไม่ใช่ความตื่นเต้นแบบได้เกรดดีไม่ใช่ความดีใจแบบได้ไปเที่ยวแต่เป็นความรู้สึกแปลก ๆ ที่เหมือนมีคนเอานิ้วมาจิ้มเบา ๆ ตรงกลางอก แล้วปล่อยให้หัวใจเขาสั่นไหวอยู่แบบนั้นทั้งหมดเริ่มจากอีโมจิหน้ายิ้มตัวเดียวต่อกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงในหอพักอย่างคนเสียสติมือกอดหมอนแน่น อีกมือกำโทรศัพท์ไว้เหมือนกลัวมันหายไป“พี่เขาหมายความว่าไงวะ…”เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเปิดแชทขึ้นมาอ่านซ้ำเป็นรอบที่เขาเองก็จำไม่ได้แล้วว่ารอบที่เท่าไหร่ต่อ: พี่วินครับคืนนี้ผมจะไปกินหมูกระทะกับเพื่อน ถ้าพี่ว่างพี่ไปด้วยกันไหมครับวิน: …มันไม่ได้ตอบว่า “ไป”ไม่ได้ตอบว่า “ไม่ไป”ไม่ได้ตอบว่า “ยุ่ง” หรือ “ไม่ว่าง”แต่มันก็ไม่ได้ปฏิเสธและนั่นแหละที่ทำให้ต่อคิดเยอะจนแทบจะเอาหัวโขกกำแพง“หรือพี่เขาแค่ตอบแบบสุภาพเฉย ๆ แบบ ‘โอเค รับทราบ’ อะไรอย่างนี้”ต่อพยายามเข้าข้างความจริงแต่ใจอีกด้านกลับแอบหวังหวังว่าพี่วินจะไปจริง ๆ“ไม่ ๆ ๆ ๆ กูอย่าคิดเพ้อเจ้อ” ต่อสะบัดหัวแรงๆ“เขาเป็นรุ่นพี่วิศวะ ปีสามนะเว้ย กูเป็นเด็กปีหนึ่งที่ส่งข้อความผิดคน!”เขาพยายามเตือนตัวเองให้กลับสู่โลกแห่งความจริงแต่แล้วโ

เช้าวันจันทร์ของมหา’ลัยคือสนามรบต่อยืนอยู่หน้ากระจกในห้องหอพักด้วยสภาพเหมือนคนโดนดูดพลังชีวิตผมยุ่งนิด ๆ เสื้อยังไม่เรียบ และใต้ตาก็มีร่องรอยของคนที่นอนดึกทั้งที่จริงเขาก็ไม่ได้ตั้งใจนอนดึกหรอก แค่เขานอนไม่หลับเองเพราะคำว่า ฝันดีจากพี่วินเมื่อคืนต่อยกมือขึ้นจับแก้มตัวเองเบา ๆ เหมือนอยากเช็กว่าแก้มยังแดงอยู่ไหม“นี่กูเป็นอะไรเนี่ย…”เขาบ่นกับตัวเอง ก่อนจะคว้าเป้แล้วรีบวิ่งออกจากห้อง เพราะถ้าช้ากว่านี้อีกนิดเดียว เขาจะสายเรียนวิชาแรกของสัปดาห์ระหว่างเดินไปตึกเรียน ต่อพยายามทำสมองให้คิดเรื่องอื่นเช่น เรื่องรายงานที่ต้องส่ง เรื่องงานกลุ่มที่ยังไม่เริ่ม เรื่องอาจารย์ที่ขึ้นชื่อว่าโหดแต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนสมองเขาก็วนกลับมาที่คนเดิมพี่วินต่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแบบอัตโนมัติในแชทไม่มีอะไรใหม่ข้อความล่าสุดยังคงเป็นวิน: นอนต่อ: ครับพี่ ฝันดีครับวิน: ฝันดีแค่นั้นแต่ต่อกลับยิ้มเหมือนคนได้ของขวัญวันเกิด“พอเลยต่อ มึงพอได้แล้ว…”เขารีบกดล็อกหน้าจอ แล้วเดินเร็วขึ้นเหมือนหนีความคิดตัวเองหลังเลิกเรียนช่วงเช้า ต่อเดินออกจากห้องพร้อมเพื่อนสองคน เจเจกับบาส“มึงเรียนรู้เรื่องไหม” เจเจบ่น “กูเหม

หลังจากวันติวที่ห้องสมุด ต่อรู้สึกเหมือนโลกของตัวเองเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง ไม่ใช่เพราะเขาเข้าใจงานมากขึ้น ไม่ใช่เพราะรายงานสิบหน้าดูไม่ไกลเกินเอื้อมแล้วแต่เพราะเขาเริ่มรู้ว่าถ้าเขาทักไปหาใครคนหนึ่งคนนั้นจะตอบกลับและมันทำให้ต่อใจเต้นทุกครั้งที่หน้าจอขึ้นชื่อพี่วิน วิศวะคืนนี้ก็เหมือนกันต่อกำลังนั่งพิมพ์รายงานอยู่ที่โต๊ะในห้องจู่ ๆ ก็เจอคำถามในหัวข้อที่ไม่แน่ใจ เขาจ้องหน้าจออยู่นานคิดวนไปวนมา สุดท้ายก็แพ้ความอยากรู้ และความอยากคุยต่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์ต่อ: พี่วินครับ ผมติดตรงสรุปผลนิดนึง 😭ต่อ: พี่ว่างไหมครับกดส่งปุ๊บ ต่อก็เริ่มเดินวนในห้องเหมือนเดิม เหมือนตัวเองเป็นคนไม่เคยรอใครตอบแชทมาก่อนไม่ถึงหนึ่งนาที…วิน: ส่งมาต่อเผลอยิ้มกว้าง แล้วรีบส่งรูปหน้าจอให้ทันทีต่อ: ตรงนี้ครับพี่ ผมไม่รู้ว่าต้องสรุปยังไงให้มันดูเป็นเหตุเป็นผลเงียบไปครู่หนึ่งต่อเริ่มคิดว่า “พี่เขาอ่านอยู่ไหม”หรือ “พี่เขาหลับแล้ว”หรือ “พี่เขาอาจจะรำคาญแล้วก็ได้”แต่แล้วข้อความใหม่ก็มาถึงวิน: เธอเขียนยาวไปวิน: ตัดให้เหลือ 3 ประโยคพอต่อทำหน้ามึน “ห๊ะ…สามประโยค?”เขารีบพิมพ์ตอบกลับต่อ: สามประโยคเลยเหรอครับ

ถ้าถามว่าต่อเก็บความลับเก่งไหมคำตอบคือไม่เขาอาจจะไม่พูดออกมาตรง ๆ แต่สีหน้ากับพฤติกรรมมันฟ้องหมดโดยเฉพาะช่วงนี้ที่โทรศัพท์ของต่อเด้งแจ้งเตือนบ่อยผิดปกติ และทุกครั้งที่เด้ง เขาจะยิ้มเหมือนคนได้กินของหวานฟรีตอนเช้าในห้องเรียน ต่อกำลังนั่งฟังอาจารย์สอนแบบครึ่งหลับครึ่งตื่นแต่พอมือถือสั่นขึ้นมา เขากลับตื่นทันทีเหมือนโดนปลุกด้วยไซเรน“ติ๊ง!”ต่อรีบก้มมองหน้าจอพี่วินวิศวะแค่เห็นชื่อต่อก็ยิ้มกว้างแล้ววิน: กินข้าวเช้าไหมต่อพิมพ์ตอบกลับทันทีต่อ: ยังครับพี่ 😭ต่อ: พี่กินยังครับวิน: กินแล้ววิน: ไปกินต่อหลุดยิ้มจนแก้มปริเขาเงยหน้าขึ้นมา…แล้วก็เจอสายตาของเจเจกับบาสที่มองมาแบบพร้อมพิพากษาเจเจหรี่ตา “มึงยิ้มอะไร”ต่อสะดุ้ง “เปล่า!”บาสพยักหน้าไปทางโทรศัพท์ “ใครทัก”ต่อรีบคว่ำหน้าจอ “ไม่มีใคร!”เจเจทำเสียงยาน “ไม่มีใคร แล้วมึงยิ้มเหมือนคนมีแฟน?”ต่อหน้าแดง “กูไม่ได้มีแฟน!”บาสยิ้มมุมปาก “แต่มีคนคุย”ต่ออ้าปากจะเถียง แต่เสียงอาจารย์ดังขึ้นพอดี“นักศึกษาตรงนั้น! ตั้งใจฟังหน่อยนะครับ!”ต่อสะดุ้ง รีบทำหน้าเรียบร้อยทันทีเจเจกับบาสหัวเราะเบา ๆ แบบสะใจแต่ต่อก็ยังอดไม่ได้ที่จะเปิดแชทดูอีกครั้งแล้วพ