Todos os capítulos de สะดุดรัก รุ่นพี่วิศวะ: Capítulo 21 - Capítulo 30

ต่อใช้เวลาทั้งคืนคิดถึงข้อความนัดของแทนพรุ่งนี้ 5 โมงเย็น หลังตึกเรียนรวมมาคุยกันหน่อยมันไม่ใช่คำขู่ตรง ๆ แต่มันก็ไม่ใช่คำชวนแบบสุภาพมันคือคำสั่ง คือการบังคับ คือการทำให้ต่อรู้สึกว่า เขาหนีไม่ได้ ถึงวินจะบอกว่า อย่าไป แต่ต่อก็รู้ดีว่า ต่อให้เขาไม่ไป แทนก็อาจจะมาหาเขาเองอยู่ดี และนั่นอาจอันตรายกว่าเช้าวันนั้น ต่อไปเรียนแบบไม่ค่อยมีสมาธิ เขาอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง จดโน้ตแล้วลายมือสั่น เหมือนใจทั้งดวงมันไปอยู่ที่ ห้าโมงเย็นแล้วเจเจกับบาสก็รู้ ทั้งสองคนเฝ้าต่อไม่ห่าง คอยถามทุกชั่วโมงว่าโอเคไหม คอยย้ำว่าห้ามไปคนเดียว ต่อพยักหน้าตลอด แต่ในใจเขายังวุ่นวายเพราะเขาไม่อยากให้วินต้องมาเจอแทนอีก ไม่อยากให้วินต้องทะเลาะไม่อยากให้วินต้องปกป้องเขาจนเหนื่อยแต่ต่อก็รู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์เลือกให้วินไม่ห่วงบ่ายแก่ ๆ ก่อนห้าโมง ต่อได้รับข้อความจากวินวิน: อยู่ไหนต่อรีบตอบต่อ: อยู่กับเจเจกับบาสครับพี่ อยู่ตึกเรียนรวมวิน: ดีวิน: อย่าออกไปไหนต่อพิมพ์ตอบกลับไปต่อ: ครับพี่แล้วเขาก็เผลอพิมพ์อีกประโยคตามความรู้สึกต่อ: พี่วินครับ…ขอโทษนะครับที่ทำให้พี่ต้องเจอเรื่องแบบนี้ส่งไปแล้ว ต่อก็ใจหายกลัววินจะ

หลังจากวันนั้น ต่อเหมือนถูกเติมพลังจนเต็ม คำพูดของวินการลูบหัวเบา ๆ ประโยคที่เรียบ ๆ แต่แรงมากอย่าง ฉันอยู่ตรงนี้ มันทำให้ต่อหลับไปทั้งที่ยังเขินไม่หาย ตื่นมาก็ยังยิ้มเดินไปเรียนก็ยังยิ้มจนเจเจกับบาสต้องมองหน้ากันแล้วส่ายหัว“มึงนี่มัน…โดนตกเต็มๆ” เจเจพูดต่อหน้าแดง “กูไม่ได้โดนตก!”บาสหัวเราะ “มึงไม่ได้โดนตก แต่มึงกระโดดลงไปเอง”ต่อเอาหมอนฟาดเพื่อน “หยุด!”แต่ถึงจะโดนแซว ต่อก็ไม่โกรธเพราะเขารู้สึกว่าชีวิตตอนนี้มันดีขึ้นจริง ๆแม้จะมีแทนแม้จะมีข่าวลือแม้จะมีความกลัวแต่ตอนนี้ ต่อมี วินอยู่ข้าง ๆ วันพุธช่วงบ่าย ต่อมีเรียนเลิกเร็วเขาเลยแวะไปนั่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุด วันนี้เขาตั้งใจจะทำรายงานให้เสร็จเพราะไม่อยากให้วินต้องช่วย เขาอีกไม่อยากให้ วินต้องปกป้องเขาจนเหนื่อยต่อเลือกนั่งโต๊ะมุมเงียบ ๆ เปิดโน้ตบุ๊กหยิบหนังสือยังไม่ทันเริ่มอ่านดี“ขอโทษนะคะ นั่งด้วยได้ไหม”ต่อเงยหน้าเป็นผู้หญิงคณะเดียวกัน หน้าตาน่ารักแต่งตัวเรียบร้อยถือหนังสือมาเต็มมือต่อยิ้มสุภาพ “ได้ครับ”เธอยิ้มกลับ “ขอบคุณนะ เราชื่อมะปราง”ต่อชะงักนิดหนึ่ง“…ชื่อเหมือนเพื่อนเราว่ะ”แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร ต่อแนะนำตัว “ผ

“คุยกับฉัน”เสียงของวินไม่ได้ดัง ไม่ได้ดุแต่มันหนักแน่นพอที่จะทำให้ต่อหยุดทุกอย่าง หยุดเดิน หยุดหลบ หยุดทำเหมือนไม่เป็นอะไร ต่อยืนตัวแข็งอยู่ตรงทางเดินหน้าตึกเรียน เจเจกับบาสยืนอยู่ข้าง ๆ แบบลุ้นสุดชีวิตวินมองต่อ แล้วพูดสั้นๆ“มากับฉัน”ต่อกลืนน้ำลาย พยักหน้าเบาๆ“…ครับพี่”วินหันไปมองเจเจกับบาส “เดี๋ยวฉันคุยกับเขาแป๊บเดียว”เจเจทำหน้าห่วง “พี่…อย่าดุเขานะครับ”วินตอบเรียบ “ฉันไม่ดุ”แล้วมองกลับมาที่ต่อ“ไป”ต่อเดินตามวินไป หัวใจเต้นแรงจนเจ็บ เหมือนกำลังเดินไปเจอคำตอบที่เขากลัวที่สุด วินพาต่อไปที่มุมเงียบ ๆ หลังตึกเป็นม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ คนไม่ค่อยผ่านวินนั่งลงก่อนต่อค่อย ๆ นั่งตามแต่ยังไม่กล้ามองหน้า วินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถาม“ทำไมหลบฉัน”ต่อเม้มปากแน่นเขาพยายามทำใจให้เข้มแต่แค่ได้ยินคำถามนั้นน้ำตาก็ เริ่มคลอ“ผมไม่ได้หลบครับพี่…”วินตอบทันที “เธอหลบ”ต่อเงียบ วินพูดต่อ น้ำเสียงยังนิ่งแต่เหมือนกดความรู้สึกไว้แน่นมาก“เธอไม่กินข้าวกับฉัน”“ไม่ทัก”“ไม่โทร”“ไม่มองหน้า”ต่อมือสั่น เขาอยากตอบว่า เพราะผมเจ็บ อยากตอบว่า เพราะผมกลัว อยากตอบว่า เพราะผมไม่อยากเป็นคนโง่ แต่เข

ต่อคิดว่า…หลังจากจับมือกันกลางมหา’ลัยแล้วอะไร ๆ คงดีขึ้น ข่าวลือคงเบาลง คนคงเลิกยุ่งแทนคงหยุดแต่ต่อเพิ่งรู้ว่าบางคนไม่ได้ต้องการความจริงบางคนต้องการแค่ เรื่องสนุกและแทนก็รู้วิธีทำให้เรื่องมันสนุกขึ้นโดยการทำให้ต่อ เสียชื่อเช้าวันอังคาร ต่อเดินเข้ามหาวิทยาลัยตามปกติ วันนี้เขาตั้งใจจะไปส่งงานอาจารย์ก่อนแล้วค่อยไปเจอวินตอนพักเที่ยงต่อเดินไปที่ตึกเรียนรวมกำลังจะขึ้นบันไดเขาก็เริ่มรู้สึกแปลก คนมองเขาอีกแล้ว มองแบบไม่เหมือนก่อน ก่อนหน้านี้มันเป็นสายตา แซว ล้อเล่น และ อยากรู้แต่วันนี้มันเป็นสายตาดูถูกมีคนกระซิบกันดังพอให้ได้ยิน “ใช่คนนี้ไหม”“ใช่…ที่เขาว่ากันว่าเกาะพี่วิน”“ไม่ใช่แค่เกาะนะ เห็นว่า…ขอเงินด้วย”“เฮ้ย จริงดิ”“เขาบอกว่าต่อไม่มีเงิน เลยให้พี่วินเลี้ยงทุกอย่าง”“แล้วพี่วินก็ยอม เพราะเด็กมันทำตัวน่าสงสาร”ต่อชะงักหัวใจเหมือนโดนเหยียบ“…ขอเงิน?”“…ทำตัวน่าสงสาร?”ต่อยืนแข็งอยู่ตรงบันไดมือเย็นหายใจไม่สุด เขาไม่เคยขอเงินวิน ไม่เคยขออะไรเลย แต่ข่าวลือมันบิดได้ ทำให้เขากลายเป็นคนแบบนั้นได้ง่ายมากต่อพยายามเดินต่อทำเหมือนไม่ได้ยิน แต่คำพูดมันตามมาเหมือนเงา“ก็เห็นพี่วินจ่ายข้าวให้ตลอ

เช้าวันถัดมา ต่อแทบไม่ได้นอน เขานอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงทั้งกลัว ทั้งเครียด ทั้งอาย และมีคำพูดของแทนวนอยู่ในหัวไม่หยุด ให้ต่อมาขอโทษกูต่อหน้าคนทั้งคณะต่อไม่อยากทำ ไม่อยากยอม แต่ก็ไม่อยากให้วินต้องสู้คนเดียวและสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือต่อไม่รู้ว่าวินจะเปิดอะไรไม่รู้ว่าวินจะต้องพูดเรื่องอดีตเจ็บๆแค่ไหนเพื่อให้แทนหยุดต่อรู้สึกผิดจนแทบหายใจไม่ออกแต่แล้ว มือถือก็สั่นขึ้นวินวิน: กินข้าวเช้าแล้วลงมาวิน: ฉันรอหน้าหอต่อชะงัก“พี่มารออีกแล้ว…”ต่อรีบลุก ล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อ แล้ววิ่งลงไป หน้าหอ วินยืนอยู่เหมือนเดิม นิ่งเหมือนเดิม แต่แววตาแน่วแน่ ต่อเดินเข้าไปหาแบบใจสั่น“พี่วิน…”วินมองหน้าเขา “กินข้าวยัง”ต่อส่าย “ยังครับ…”วินยื่นถุงข้าวเช้าให้ “กิน”ต่อรับมารู้สึกเหมือนจะร้องไห้“พี่ดูแลเราทุกอย่างเลย…”ต่อพูดเบา ๆ “ขอบคุณครับพี่”วินพยักหน้า “วันนี้อย่าอยู่คนเดียว”ต่อพยักหน้า “ครับพี่…”วินพูดต่อ “ไปกับฉัน”ต่อชะงัก “ไปไหนครับพี่”วินตอบสั้นๆ“คณะ”หัวใจต่อกระตุก“…วันนี้พี่จะทำจริง ๆ”พอถึงคณะวิศวะ บรรยากาศแปลกมาก คนเยอะกว่าปกติเสียงกระซิบดังไปหมด เหมือนทุกคนกำลังรออะไรบางอย่าง ต