รองแม่ทัพไม่ใช่บุรุษ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

 31 เจ็ดวันหลังจากพายุหิมะพัดผ่านไป พื้นดินที่เคยเต็มไปด้วยหิมะบัดนี้เริ่มละลายแล้ว ข่าวสารสามารถส่งออกไปได้ ทหารใหม่ถูกจัดให้ไปช่วยซ่อมบ้านเรือนราษฎร ส่วนทหารของค่ายเทียนชัวไปช่วยซ่อมแซมส่วนของค่ายและด่านเว่ยซานที่ถูกถล่มเพราะพายุหิมะเยว่หลินอาการดีขึ้นจากเดิมไม่น้อย สามารถเดินไปไหนมาไหนได้เอง ส่วนหลงจวินยังคงมีอาการมองไม่เห็นอยู่ ทว่าไม่ได้เจ็บปวดเท่าตอนที่เป็นวันแรก อาจเพราะคำพูดของเยว่หลินจึงทำให้เขาสบายใจมากขึ้นจนไม่กังวล อาการบาดเจ็บดีขึ้นไม่น้อย“คารวะท่านแม่ทัพ”“เข้ามาสิ” เจ้าของกระโจมอนุญาตเมื่อรู้ว่าผู้ที่มาคือใคร เขาได้เจอนางไม่บ่อยนักคงเพราะภารกิจตนเองมากมายจำต้องหารือกับเหล่าหัวหน้าทหารทั้งหลาย จนไม่มีเวลาได้สอนนางเกี่ยวกับเรื่องราวใหม่ ๆ เลยเจ้าของริมฝีปากสีซีดเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า พลางฉีกยิ้มกว้างให้เจ้าของกระโจมใหญ่ ฝีเท้าเบาเร่งเดินไปหยุดยืนตรงหน้าก่อนจะยื่นมือโบกไปมาตรงหน้าเขาเบา ๆในฝันของนางเขาตาบอดเพราะหิมะและถูกพายุหิมะเล่นงาน นางจึงไม่รู้ว่าแท้จริงอา

 33 ล่วงเลยมาถึงครึ่งเดือนแล้วหลังเหตุการณ์พายุหิมะสงบลง ทว่าทั่วเขตเว่ยซานยังคงระดมกำลังเตรียมตัวซ่อมแซมและป้องกันค่ายด้วยความขันแข็งเช่นเดิม ทุกอย่างเริ่มกลับเข้าสู่สภาพเดิมเหมือนก่อนที่จะเกิดพายุหิมะ หิมะที่เคยสูงเลยเข่าบัดนี้ละลายไปจนหมดแล้ว หลงเหลือเพียงอากาศเย็นพัดมาเรื่อย ๆ“ท่านแม่ทัพรู้สึกอย่างไรบ้าง วันนี้จะต้องเปิดผ้าปิดตาแล้ว” หลังดื่มยาจนหมดเยว่หลินถามขึ้น วันนี้ครบเจ็ดวันที่พอกสมุนไพรไว้ที่ดวงตาและเป็นวันที่ต้องถอดผ้าปิดตาออก เพื่อดูว่าดวงตาจะกลับมามองเห็นได้เหมือนเดิมหรือไม่“ดีใจจะได้เอาออกเสียที เกะกะนัก”“ท่านแม่ทัพไม่ต้องตื่นเต้น ท่านจะต้องกลับมามองเห็นอย่างแน่นอน” เฉินเฟยเอ่ยขึ้น ผู้ที่ตื่นเต้นเห็นจะมีเพียงเฉินเฟยเท่านั้น เพราะท่านแม่ทัพยังคงสงบนิ่งสมกับที่ถูกเรียกว่าแม่ทัพผู้เย็นชา วันเปิดผ้าปิดตาทั้งหัวหน้าทหาร หมอทหาร รวมถึงทหารคนอื่น ๆ ยืนรออยู่นอกกระโจมอีก นั่นเพราะวันนี้จะเป็นวันตัดสินว่าแม่ทัพจะยังได้อยู่ประจำการที่นี่ต่อหรือไม่“ข้าว่าท่านแม่ทัพไม่ตื่นเต้นหร

 35 หลังจากผ่านการผ่อนปรนเวลาได้แล้ว ทหารทั้งหมดจำต้องกลับไปฝึกเหมือนเดิม ไม่มีเวลาว่างเท่าก่อนหน้านี้แล้ว ส่วนการทดสอบรอบที่สองจะจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า เยว่หลินและฉินจงเป็นสหายในกลุ่มเดียวกันเมื่อร่วมการทดสอบรอบก่อน รอบสองเดิมก็เป็นการทดสอบแบบกลุ่ม ทว่าท่านแม่ทัพได้ยกเลิกการแข่งไปหนึ่งรอบ จึงเหลือการแข่งอีกเพียงหนึ่งรอบเท่านั้น ซึ่งเป็นการแข่งขันแบบเดี่ยว ไม่จับคู่ ไม่ร่วมกลุ่ม“เยว่หลินเตรียมตัวพร้อมแล้วหรือไม่” วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉินจงมาหาเยว่หลินหลังการฝึกประจำวันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้ง ๆ ที่ถูกย้ายไปฝึกรวมกับกลุ่มอื่นแล้วก็ตาม แต่หากฝึกเสร็จฉินจงก็มักจะมาหาเยว่หลินชวนพูดคุยหรือฝึกฝนด้วยกัน“แน่นอนว่าข้าต้องเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว ว่าแต่เจ้าเถอะ ได้ข่าวว่ากำลังฝึกการยิ่งธนูบนหลังม้าหรือ” เยว่หลินถามขณะที่มืออีกข้างกำลังออกแรงดึงเชือกที่ถูกถ่วงน้ำหนักด้วยหินก้อนใหญ่เอาไว้ วิธีนี้จะทำให้ฝึกกำลังแขนได้มากกว่า“ใช่ หากต้องการเป็นทหารแนวหน้าอย่างไรก็ต้องขี่ม้ายิงธนูเจ้าไม่คิดเช่นนั้

 37 เยว่หลินตกลงกับหลิวมามา ซึ่งเป็นผู้ดูแลของหอนางโลมว่านางจะขึ้นร่ายรำหนึ่งครั้งเพื่อให้ดูว่าฝีมือนางเป็นอย่างไร เช่นนั้นก็ดีสำหรับเยว่หลินการแสดงนี้อย่างไรก็ต้องมีคนจำได้แต่การแสดงนั้นจะจัดขึ้นในอีกสองวันข้างหน้า ซึ่งเป็นวันครบรอบเปิดหอนางโลมพอดี ทำให้มีผู้คนมากกว่าเดิม แต่ยิ่งคนมากเท่าไรการควบคุมดูแลยิ่งหละหลวม สะดวกกับการลอบเข้าที่นั่นที่นี่“เหตุใดต้องเอาตนเองเข้าไปเสี่ยง เรื่องนี้จำเป็นกับเจ้าถึงเพียงนั้นเลยหรือ” หลังจากที่พบกันในหอนางโลม เยว่หลินและหลงจวินได้พบกันอีกครั้งที่โรงเตี้ยม จะกล่าวว่าได้พบกันก็ไม่ถูกนักเพราะชายหนุ่มให้องครักษ์ตนเองตามนางไปตลอดทาง กระทั่งถึงโรงเตี้ยมเขาจึงได้เข้าพักห้องข้าง ๆ กัน ตกดึกได้โอกาสเข้ามาพูดคุยถึงแผนการที่นางกำลังทำอยู่“จำเป็นและสำคัญยิ่ง ผู้น้อยไม่อาจปล่อยให้เรื่องนี้ล้มเหลวได้ หากเรื่องนี้ไม่สำเร็จไม่รู้ว่าต้องรอไปอีกนานเพียงใด” เยว่หลินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สิ่งใดที่นางตัดสินใจไปแล้วจะไม่มีวันนึกเสียใจกับเรื่องราวเหล่านั้นอีก เรื่องนี้เองก

 39 ใบหน้าหล่อเหลาราวหยกสลัก บัดนี้นิ่งเงียบจนเกือบจะกลายเป็นหุ่นหยกแกะสลักจริง ๆ เสียแล้ว เยว่หลินเดาไม่ออกเลยว่าตอนนี้ชายหนุ่มคิดสิ่งใดอยู่กันแน่เหตุใดจึงนิ่งเงียบถึงเพียงนี้“ท่านแม่ทัพพูดสิ่งใดหน่อยได้หรือไม่” เยว่หลินเรียกเสียงเบา แม่ทัพหนุ่มกะพริบตาสองสามครั้งก่อนจะเอ่ยกับนาง“เยว่หลิน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเรื่องนี้อันตรายมากเพียงใด” น้ำเสียงที่ถามออกไปหาใช่น้ำเสียงรุนแรงแต่เป็นน้ำเสียงที่สื่อถึงความอ่อนโยนได้เป็นอย่างดี เขาเป็นห่วงนางจริง ๆ ไม่รู้เลยว่าแท้จริงที่นางเคยหวาดกลัวถึงเพียงนั้นเพราะบิดาแท้ ๆ ของตนเอง“ข้าย่อมรู้ว่าเรื่องนี้อันตรายมากเพียงใด เช่นนี้ก่อนหน้านี้จึงได้บอกกับท่านว่าไม่อยากดึงท่านและตระกูลหลงเข้ามาย่ำน้ำโคลนนี้”“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น แต่หากเจ้าทำเรื่องนี้เจ้าจะเป็นอันตรายเสียเอง จำไม่ได้หรือว่าตนเองถูกตามล่ามาตั้งแต่เมื่อใด”“เพราะรู้ว่าอย่างไรคนผู้นั้นก็ไม่ยอมรามือ ข้าจึงคิดจะชิงลงมือก่อนอย่างไรเล่า หากต้องตายก็จะลากคนผู้นั้นลงไปด้วยให้จงได้” ชายหน