รองแม่ทัพไม่ใช่บุรุษ のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

 41 เสียงอึกทึกดังขึ้นทั่วหอ หากเป็นคนปกติย่อมไม่สามารถทนนอนต่อได้ แต่ห้องของเยว่หลินและหลงจวินกลับไม่มีการเคลื่อนไหวอื่นใดนอกเสียจากเสียงเตียงที่ขยับโยกเพราะฝีมือองครักษ์หนุ่ม จนถึงตอนนี้ก็ใกล้จะชั่วยามแล้วนับแต่นางออกไป เฉินเฟยยันเตียงไปก็หาวไปพลางคิดในใจเมื่อใดเยว่หลินจะกลับมา“เป็นอย่างไรบ้าง” บานหน้าต่างยังเปิดไม่สุด เจ้าของใบหน้าเยือกเย็นเอ่ยถาม ขณะมือยกชาดื่มเป็นรอบที่เท่าใดไม่อาจรู้ แม้นางจะมีฝีเท้าเบามากแต่เขาฝึกยุทธ์มาหลายปีจึงสามารถจับการเคลื่อนไหวได้ดี และเมื่ออีกฝ่ายเป็นเยว่หลินเขาย่อมจำได้เยว่หลินปลดผ้าคลุมสีดำออกจากใบหน้าพร้อมหันไปปิดหน้าต่างห้องให้สนิท โผนกายจากหน้าต่างไปยืนอยู่บนพื้นห้อง เฉินเฟยถอนหายใจหนัก ๆ ออกมา เท้าที่ใช้ยันเตียงก็หยุดขยับโดยไม่ต้องมีผู้ใดสั่งการในที่สุดนางก็กลับมา หากนานกว่านี้เกรงว่าขาคงใช้การไม่ได้แล้ว...“ได้มาแล้ว แต่ดูเหมือนคนเหล่านั้นจะรู้ตัวจึงพากันออกค้นหาคนวุ่นวายถึงเพียงนี้” เยว่หลินเอ่ยพลางหยิบห่อกระดาษในอกออกมายื่นให้บุรุษตรงหน้า นาง

 43 “ฝันอีกแล้วหรือ” หลงจวินถามพลางหย่อนกายนั่งลงบนเตียง ก่อนนี้เขานั่งอยู่ที่โต๊ะกลางห้องเมื่อเห็นเยว่หลินสะดุ้งตื่นจึงเดินเข้ามาดู ทั้งสองกลับมาจากหอนางโลมก็เข้าพักที่โรงเตี้ยมเดิม นางคงตรากตรำมาไม่น้อยหลังจากเข้าห้องได้ก็เผลอหลับไป ชายหนุ่มเดิมคิดจะวางแผนกับนางต่อจึงยังไม่ได้กลับไปที่ห้องตนเอง แต่เพียงครู่เดียวก็ตัดสินใจนั่งรอให้นางตื่นอยู่กลางห้อง โดยที่สายตายังคงจับจ้องใบหน้าเรียวรูปไข่อยู่ตลอด“ท่านแม่ทัพ มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”“จำไม่ได้แล้วหรือ” แพขนตางอนพริบลงสองสามหนเพื่อปรับสายตา ก่อนมองสบนัยน์ตาพญาอินทรีคู่นั้นอย่างจริงจัง เป็นนางที่เปิดประตูให้เขาเข้ามาเองเพื่อพูดคุยเรื่องแผนการถัดไป แต่อยู่ ๆ ก็เผลอหลับไป“จำได้แล้ว ท่านแม่ทัพข้าฝันอีกแล้ว”“ฝันว่าอย่างไร” ยามนี้ภายนอกเป็นเวลากลางคืนแล้ว ไม่มีลม ไม่มีฝน ท้องฟ้ามืดสนิท ราตรีไร้ดวงดารา มีเพียงเสียงของแมลงกลางคืนที่ร้องอยู่ด้านนอก เขาถามนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทุกครั้งที่นางกล่าวถึงความฝัน ฝันนั้นมักเป็นเรื่องใหญ่เสมอ

 45 สารทฤดูมาถึง ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสีและร่วงหล่น อากาศเย็นลง เป็นช่วงที่มีการจัดงานดื่มชา ชุมนุมกวี หรืองานรื่นเริงน้อย แต่ปีนี้ในต้าหยางมีงานสำคัญ ฮ่องเต้อิงตี๋ทรงเรียกรวมเหล่าแม่ทัพตามแนวชายแดนกลับมาเพื่อร่วมปูนบำเหน็จและแต่งตั้งยศทางการทหารใหม่ก่อนนี้เว่ยซานเกิดพายุหิมะใหญ่ที่สามารถทำให้ผู้คนทั้งเมืองล้มตายได้ แต่แม่ทัพหลงจวินกลับสามารถพาผู้คนให้รอดตายได้นับเป็นความดีความชอบใหญ่หลวง เช่นนี้องค์กษัตริย์จึงเรียกรวมเหล่าแม่ทัพเพื่อจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้หลงจวินเร่งเดินทางมาถึงเมืองหลวงภายในระยะเวลาเพียงหกวันเท่านั้น นั่นเพราะด่านเฉิงซานห่างจากเมืองหลวงหมิงหยางเพียงหนึ่งอำเภอคั่นกลาง เดินทางผ่านชงหลิงก็เข้าสู่หมิงหยางแล้ว อีกทั้งเพราะเขาไม่ได้อยู่ที่เว่ยซานการเดินทางค่อนข้างสะดวกกว่า ทำให้การเดินทางไปมาไม่ยากนัก“จวินเอ๋อร์เจ้ามาแล้วหรือ”“คารวะท่านพ่อ” หลงจวินประสานมือน้อมกายให้ผู้เป็นบิดาที่ไม่เจอกันมาถึงสามปี ครั้งก่อนที่กลับเมืองหลวงเพื่อคัดเลือกทหารบิดาก็งานราชการรัดตัว ทำให้ทั้งสอ

 47 เยว่หลินมาถึงหมิงหยางก่อนฉลองวันสารทฤดูเพียงสี่วัน แต่แม่ทัพกลับให้นางพักที่โรงเตี้ยมโดยมีมู่ฉีคอยระวังอยู่รอบตัว แม้จะอยู่รอบ ๆ ตัวนางทว่าเขากลับไม่ปรากฏกายให้นางเห็นเลย สักวันที่นางไม่จำเป็นต้องมีความลับกับผู้ใดอีก นางจะต้องถามเหตุผลจากเขาให้ได้“นี่เป็นอาภรณ์ที่ท่านแม่ทัพเตรียมไว้ให้ท่าน” เยว่หลินรับกล่องอาภรณ์มาจากมือของมู่ฉี เดิมคิดจะถามเขาว่าเหตุใดต้องให้อาภรณ์แก่นางแต่พอนึกดี ๆ แล้วจึงเข้าใจได้ว่าคืนนี้ทุกคนต้องเข้าวัง หากแต่งกายไม่เหมาะสมก็คงเป็นการไม่ให้เกียรติแก่เชื้อพระวงศ์แม่ทัพหลงจวินเองก็คงคิดเหมือนนางไม่อย่างนั้นคงไม่เตรียมของไว้ให้นาง ช่างใส่ใจ...มือเล็กคว้ากล่องอาภรณ์มาถือเอาไว้ก่อนจะใช้อีกมือเปิดดูของในกล่องที่เขาผู้นั้นเตรียมให้ชุดบุรุษสีขาวสะอาด มองแล้วให้ความสบายตา ดูอบอุ่น อ่อนโยนให้ความรู้สึกน่าถนอมไม่น้อย ทั้งที่นางเป็นผู้ฝึกทหารแต่กลับได้รับชุดที่งดงามถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังเป็นของที่เขาให้ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มกว้าง บ่งบอกว่าชื่นชอบกับของสิ่งนี้อย่างปิดไม่

 49 “ไม่เพียงแต่สมคบศัตรูเท่านั้น ซินเจ๋องอ๋องยังวางแผนฆ่าล้างป้อมตระกูลเยว่เมื่อสิบเจ็ดปีก่อนอีกด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ทันทีที่จิ้งอันโหวกล่าวถึงเรื่องเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน นัยน์ตากรุ่นโกรธของฮ่องเต้เมื่อครู่ก็วาววับขึ้นมา ราวกับเขาโกรธเรื่องเมื่อสิบเจ็ดปีก่อนมากกว่าเรื่องที่ซินเจ๋ออ๋องวางแผนก่อกบฏ เสียอีก“เรื่องนี้เป็นเช่นไร จิ้งอันโหวเจ้ารีบพูดต่อสิ”“ฝ่าบาทใจเย็น ๆ เถอะเพคะ” ฮ่องเต้รีบถามต่ออย่างเร่งร้อนจนฮองเฮาที่อยู่ข้าง ๆ ต้องเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ฮองเฮารู้ดีว่าสวามีของตนเสียใจกับเรื่องเมื่อสิบเจ็ดปีก่อนมากเพียงใด แม้พระนางจะอยู่ในตำแหน่งฮองเฮามานาน แต่พระนางรู้ดีว่ายังมีสตรีอีกผู้หนึ่งที่ครองใจพระองค์มานานกว่านาง“ป้อมตระกูลเยว่มีกฎว่าต้องเป็นบุตรชายจึงจะสามารถสืบทอดวิชาลับได้ เช่นนี้ซินเจ๋ออ๋องจึงวางแผนให้ได้แต่งงานกับแม่นางเยว่เหมย เพื่อหวังให้นางให้กำเนิดบุตรชาย ทว่าเมื่อแม่นางเยว่ให้กำเนิดบุตรสาวจึงไม่สามารถสืบทอดวิชาลับได้ ซินเจ๋ออ๋องจึงจ้างนักฆ่าเพื่อกำจัดตระกูลเยว่แย่งชิงวิชาลับ แม