รองแม่ทัพไม่ใช่บุรุษ

บทนำ

ต้นเหมันต์ฤดูในเมืองหมิงหยางอากาศเริ่มเย็น ยามคุกเข่าบนพื้นไม้จึงรู้สึกเย็นเยียบ ทว่ากลับไม่เยือกเย็นเท่าน้ำเสียงของบุรุษตรงหน้าเลย

“ว่าอย่างไร เจ้าจะเลือกสิ่งใด” เขาถามอีกครา หลังจากนางเงียบไป เยว่หลินเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในจวนหลงตอนอาทิตย์ทอแสงเต็มผืนฟ้า นางถูกซื้อตัวจากโรงดัดสันดานมา ถูกจับอาบน้ำ เปลี่ยนอาภรณ์ตัวใหม่แล้วจึงโดนส่งตัวมายังห้องปีกเรือนตะวันออก

นางถูกส่งมาเพื่อเป็นสาวใช้อุ่นเตียงให้บุตรชายคนโตตระกูลหลง อาจเป็นเพราะนางมีใบหน้างดงามโดดเด่น จึงถูกอนุรองของนายท่านหลงซื้อตัวมา ด้วยหวังว่านางจะทำให้คุณชายใหญ่ของตระกูลมีใจอยากครอบครองได้

“แต่จงจำไว้ว่าหากเลือกอยู่ที่นี่ ข้าไม่อาจรับรองอนาคตเจ้าได้”

“ขอบคุณคุณชายที่เมตตาแต่ชีวิตข้าเป็นได้เพียงเท่านี้ ขอเพียงมีที่ให้พักพิงก็เพียงพอแล้ว” เยว่หลินตอบด้วยท่าทีนอบน้อม หลังนางถูกส่งเข้ามาบุรุษตรงหน้าถามน้ำเสียงราบเรียบ ‘หากให้เลือกเป็นสาวใช้อยู่ที่จวนกับติดตามข้าไปในกองทัพ เจ้าจะเลือกสิ่งใด’

นางไม่รู้เลยว่ายามเขาถามควรตอบอย่างไร แต่เมื่อได้ลองตรึกตรองให้ดีจึงคิดได้ ชะตานางเกิดมาถูกโยนไปโยนมาหลายครั้ง ไม่มีที่ใดให้เรียกว่าบ้าน กระทั่งสุดท้ายถูกส่งไปยังโรงดัดสันดาน ฝึกปรือฝีมือ สั่งสอนงานต่าง ๆ ในฐานะสาวใช้ รอวันถูกผู้เป็นนายซื้อ

“ในเมื่อเจ้าเลือกแล้วข้าก็จะไม่ถามอีก ไปเถิด” เขาปฏิเสธจะร่วมอภิรมย์กับหญิงงามตรงหน้า นางเลือกอยู่ในจวนต่อคนที่นางจะต้องไปปรนนิบัติย่อมไม่ใช่เขา แต่เป็นน้องชายต่างมารดาซึ่งอาศัยอยู่ในจวนตลอดเวลา

“ขอบคุณคุณชาย”

“เฉินเฟย ไปส่งนางที่เรือนฟางอวี่” สิ้นเสียงเงาร่างสายหนึ่งก็ไหวกายผ่านด้านหลังเข้ามา เปลวเทียนบนเชิงไหววูบตามแรงลมเมื่อครู่ เงาร่างนั้นย่อเข่าลงข้างหนึ่งประสานมือรับคำแต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา

หญิงสาวยอบกายลงทำความเคารพ จากนั้นตามเฉินเฟยออกไป

บุรุษวัยกลางคนในอาภรณ์ขาวขลิบทอง ยืนมองร่างโชกเลือดของหญิงสาวที่งดงามดั่งบุปผาด้วยแววตาราบเรียบ ไม่มีอารมณ์ใดเจือปน แม้แต่สตรีตรงหน้าจะเรียกเขาว่าบิดาก็ตาม

“ท่านไม่เคยรู้สึกว่าข้าเป็นบุตรสาวเลยหรือ” หญิงสาวกล่าวจบ กระอักเอาเลือดออกมาคำใหญ่ ใบหน้างดงามซีดเซียวราวกับในร่างไร้โลหิตแฝงเร้น

ก่อนเอ่ยถามบุรุษตรงหน้าด้วยแววตาสั่นไหว ทั้ง ๆ ที่เพิ่งรู้ว่าชายตรงหน้าเป็นบิดา ยังไม่ทันดีใจก็ต้องเสียใจเสียแล้ว เพราะบิดาที่ว่าเป็นผู้วางยาพิษและส่งมือสังหารไล่ล่านางมาตลอดชีวิต

“แม้จะเป็นบุตรสาว แต่ข้าไม่อาจปล่อยให้สายเลือดเพียงน้อยนิดทำลายแผนการใหญ่ได้ จงตายตามมารดาและตระกูลมารดาเจ้าไปเสียเถิด” น้ำเสียงนั้นช่างราบเรียบไม่ต่างจากพูดคุยเรื่องไร้แก่นสารกับบ่าวไพร่ ราวกับมิใช่บิดาและบุตรสาวซึ่งมีโลหิตสายเดียวกัน

ร่างโชกเลือดฝืนเค้นยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก พร้อมกล่าวด้วยความรวดร้าว

“ที่แท้มารดาข้าและตระกูลมารดาก็ถูกท่านวางเล่ห์อุบายจึงต้องสูญสิ้นทั้งตระกูล ที่แท้เป็นท่าน ซินเจ๋ออ๋อง” พิษร้ายแล่นพล่านเข้าสู่เส้นโลหิตทุกเส้นในร่าง ยิ่งแค้นมากเท่าใดร่างกายนางยิ่งร้อนขึ้นเท่านั้น ทำให้กระอักโลหิตสีแดงฉานกองโตออกมาอีก ดวงตาสองข้างแดงก่ำ แม้แต่เส้นเลือดในลูกตาก็พากันปริแตก

“เห็นแก่ที่เจ้าจะตาย พ่อจะบอกให้เจ้าได้รับรู้จะได้เป็นสุขเมื่ออยู่ในปรโลก ตั้งแต่แรกข้ายินยอมสมรสกับนางก็เพียงเพื่อวิชาลับป้อมตระกูลเยว่ที่ชื่อจันทร์หวนเท่านั้น หาได้รักใคร่มารดาเจ้าไม่ หากมารดาเจ้าคลอดบุตรชายก็จะได้สืบทอดวิชาลับนี้ ทว่านางกลับให้กำเนิดสตรีเช่นเจ้า ข้าจึงไม่อาจปล่อยนางไว้ได้ ข้าใช้นักฆ่าในยุทธภพเพื่อกวาดล้างป้อมตระกูลเยว่แย่งชิงวิชาลับ เพียงแต่ไม่คิดว่าสุดท้ายเจ้ารอดมาได้” ซินเจ๋ออ๋องกล่าวอย่างเฉยชา เชื่องช้า อย่างไรนางก็ไม่สามารถรอดพ้นเงื้อมมือเขาไปได้อีก

ขณะเดียวกันก็ชักมีดสั้นออกมาจากปลอกสีดำสนิทเดินเข้าหาร่างหญิงสาวตรงหน้า ยามนี้นางแทบไม่มีแรงจะหายใจเสียด้วยซ้ำจะเอาแรงใดขยับหนี เยว่หลินกึ่งนั่งกึ่งนอนใช้แผ่นหลังพิงต้นไม้ใหญ่หายใจรวยริน

ซินเจ๋ออ๋องกล่าวจบก็กำรอบมีดแน่น จากนั้นออกแรงปักมีดลงบนอกซ้ายของนางผ่านอาภรณ์สีชมพูกลีบบัว นางไม่แม้แต่จะขัดขืนเพราะสัมผัสทั้งห้าล้วนหายไปหมดสิ้นแล้ว

มีเพียงร่างกายที่รับรู้ได้จึงกระตุกเกร็ง ดวงตาเบิกโพลง สติดับวูบไป ชีวิตน้อย ๆ นี้จบสิ้นแล้วเพียงแต่เปลือกตาสีอ่อนใสนั้นไม่ยอมปิดลงเพราะแค้นที่คุกรุ่นในอก

“…” ร่างชุ่มเหงื่อถลึงลุกจากเตียงไม้ที่ทั้งแข็งและเก่าภายในโรงดัดสันดาน แม้แต่ใบหน้ายังมีเหงื่อผุดพรายซึมรอบ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนัก นางต้องการสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าสู่ร่างกาย

“ฝันอีกแล้ว” เยว่หลินพึมพำพลางใช้ชายแขนเสื้อซับไปรอบกรอบใบหน้างดงามของตน คงเป็นเมื่อครึ่งเดือนก่อนที่อยู่ ๆ นางถูกตีหนักจนหมดสติไปทำให้มักฝันประหลาดบ่อยครั้ง การฝันจะเรียกว่าประหลาดก็คงแปลกไป หากไม่ใช่เพราะฝันนั้นมักเกินขึ้นจริงในเวลาต่อมา

ครานี้เองก็เช่นกัน ทว่าฝันนี้ประหลาดนัก นางไม่เคยรู้จักบิดามารดาตนเองมาก่อน กระทั่งในฝัน...นางมั่นใจมากกว่าเจ็ดส่วนว่าซินเจ๋ออ๋องที่นางเรียกในฝันเป็นบิดาของตน

แต่นางจะมั่นใจมากกว่านี้หากภายในเจ็ดวันนางถูกซื้อตัวเพื่อไปเป็นสาวใช้อุ่นเตียงในจวนหลง

“ฟ้าใกล้สว่างแล้ว ช่างเถิด” เยว่หลินพึมพำเบา ๆ ก่อนจะจัดแจงสวมอาภรณ์ชั้นนอก เพื่อออกไปซักชุดที่เหลือจากเมื่อวาน

ภายในโรงดัดสันดาน ไม่ว่าจะเป็นการซักผ้า ตัดเย็บ ทำอาหาร หวีแต่งผม ร้องรำก็ยังมีสอน นางต้องทำทุกอย่างให้เชี่ยวชาญเพื่อจะได้ถูกซื้อไปในราคาสูง

หลังจัดการงานช่วงเช้าเสร็จก็ถูกเรียกพบ ผู้ดูแลได้บอกกับนางว่า ตนเองถูกขายให้แก่สกุลหลงแล้ว อีกหนึ่งชั่วยามหญิงสาวจำต้องไปปรากฏตัวที่จวนหลง

ความฝันนางเป็นจริงอีกครา...