รองแม่ทัพไม่ใช่บุรุษ

1จวนสกุลหลงใหญ่โต ไม่ต่างจากที่เห็นในฝัน หลังคากระเบื้องราคาแพงสมกับเป็นจวนพระราชทาน ทั้งใหญ่โตโอ่อ่ากว้างขวาง เยว่หลินเดินก้มหน้าตามสาวใช้อาวุโสของอนุรองไปยังเรือนตะวันออกเรือนหลังใหญ่บ่าวไพร่น้อยกว่าที่อื่น ราวกับว่าเจ้าของเรือนไม่ชื่นชอบให้มีผู้คนวุ่นวาย หน้าประตูมีบ่าวคนสนิทเฝ้าเพียงลำพัง บุรุษผู้นั้นเห็นสาวใช้อาวุโสก็หันไปเปิดประตูเรือนให้ การกระทำทุกสิ่งไม่มีการสนทนากันแม้ครึ่งคำ“เจ้าเข้าไปรออยู่ข้างใน” สาวใช้อาวุโสกล่าวกับผู้ถูกซื้อมาใหม่ สวี่ฮูหยินยามนี้เป็นผู้ดูแลเรื่องหลังเรือนจวนหลง แม้ไม่ใช่มารดาของคุณชายใหญ่แต่จำต้องทำหน้าที่แทนมารดาเนื่องจากแม่ทัพหลงลูกชายคนโตสกุลหลงเอาแต่รบทัพจับศึกอยู่ที่ด่านเว่ยซานในอวี๋หยาง ไม่สนใจเรื่องคู่ครองหรือชายตาแลสตรีคนใดเลย สวี่ฮูหยินจึงคิดว่าจะหาซื้อสาวใช้หน้าตางดงามมาเพื่อปรนนิบัติเขาเช่นนี้เยว่หลินที่มีหน้าตางดงามราวบุปผา กิริยามารยาทล้วนแต่ถูกสั่งสอนมาเป็นอย่างดีจึงถูกซื้อเข้ามา“เจ้าค่ะ” นางรับคำแล้วเดินเข้าไปในห้อง ภายในมีเทียนถูกจุดขึ้นเพียงเล่มเดียว บนเตียงไม้แกะสลักมีเงาร่างคนผู้หนึ่งนั่งรออยู่ ราวกับเขารู้ว่านางจะมา มือเรียวเห

3ท่ามกลางป่ารก กระโจมทหารมากมาย ฝนห่าใหญ่ตกลงมาอย่างคาดไม่ถึง ทว่าทั้งค่ายกลับมีเพียงนางที่ยืนอยู่นอกกระโจม สายอสนีฟาดฝ่าลงกลางผืนฟ้าดำสนิทดุจสีหมึก ก่อนเข้านอนดวงจันทร์ยังทอแสงนวลตา ครู่เดียวก็แปรเปลี่ยนเป็นท้องฟ้ากลางพายุเช่นนี้“มีผู้ใดอยู่หรือไม่” เยว่หลินตะโกนเรียกหลังเปิดเข้าไปในกระโจมกลับไม่เห็นผู้ใดอยู่เลย ค่ายชั่วคราวตั้งขึ้นใต้เชิงเขาอู่หลิงซึ่งอยู่ระหว่างรอยต่อเมืองชงหลิงกับเมืองอู๋เยี่ยเยว่หลินเดินตามหาเหล่าสหายทหารอยู่นาน ปากก็ร้องตะโกนเรียกหาสิ่งมีชีวิตในบริเวณค่าย นอกจากไม่มีเสียงใดตอบกลับมา นางยังได้ยินเสียงครืนดังลั่น สายฟ้าผ่าลงบนยอดต้นไม้สูงที่ตีนเขา จากนั้นหน้าดินบนเชิงเขาทะลักไหลลงมาตามสายน้ำ หากดูจากน้ำที่เอ่อบนพื้นดินเกรงว่าฝนคงตกมานานนับชั่วยามแล้วกระมังเพียงพริบตาเดียวกระโจมมากมายถูกดินถล่มทับซ้อนอยู่ใต้โคลนของเชิงเขา หญิงสาวเบิกตากว้าง รีบวิ่งไปข้างหน้าเพื่อหนีดินถล่มไปให้ได้ หัวใจเต้นรัวเหมือนกำลังจะหลุดออกมาข้างนอก สองเท้าเหยียบย่ำบนน้ำฝนเจิ่งนอง แต่ไม่ว่าจะวิ่งอย่างไรก็ไปไม่พ้นจากที่ตั้งของค่ายเสียทีเยว่หลินจนใจกรีดร้องออกมาเสียงดังแล้วพุ่งตัวเข้าไปในก

5ฟ้าสางขบวนทหารออกเดินทางเข้าสู่เมืองอู๋เยี่ย พ้นเขตภูเขาอู่หลิงเป็นที่ราบหินจึงไม่เฉอะแฉะหลังฝนตก นับว่าเหมาะแก่การตั้งค่าย ค่ายชั่วคราวถูกตั้งขึ้นโดยใช้เวลาไม่นาน และยังวางทหารลาดตระเวนไว้มากเพื่อคอยดูความปลอดภัยรอบค่ายนอกจากนี้ยังส่งทหารสอดแนมไปตรวจดูความเรียบร้อยของเส้นทางล่วงหน้า“ท่านแม่ทัพ เส้นทางข้างหน้าถูกตัดขาดเพราะน้ำท่วม กว่าน้ำจะลดคงใช้เวลาอีกสองถึงสามวัน” โจวต้าเป็นหัวหน้า เมื่อทหารสอดแนมกลับมาแจ้งข่าวแก่หัวหน้าตน เช่นนี้จึงเป็นหน้าที่ของโจวต้ามารายงานต่อแม่ทัพของค่าย“พักที่นี่ก่อน พาทหารใหม่ฝึกเบื้องต้นไปก็แล้วกัน” ไม่คิดเลยว่าฝนที่ตกเพียงสองชั่วยามจะทำให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันเช่นนี้ได้ นี่ก็นับว่าสวรรค์เข้าข้างเพราะเขาต้องทำการตรวจสอบที่ว่าการเมืองอู๋เยี่ย“ข้าจะอ่านรายงาน อย่าให้ผู้ใดมารบกวน ทุกอย่างในค่ายให้เจ้าตัดสินใจ” ชายหนุ่มกล่าวจบก็เข้ากระโจมตนเองไป ไม่รอให้โจวต้าเอ่ยทัดทานหรือสอบถามสิ่งใดอีก นี่เป็นโอกาสดีเขาจะออกไปสืบข่าวด้วยตนเองเครื่องแบบทหารถูกปลดออกเปลี่ยนเป็นอาภรณ์ธรรมดาสีเขียวอ่อนไม่สะดุดตา แต่ก็ไม่ซอมซ่อจนเกินไป ตอนฟ้ายังไม่สางเขาให้มู่ฉีไปสืบข่าวที่ห

 7  หลังโรงเตี้ยมท้ายตรอกเยว่หลินมาถึงก่อนผู้อื่นในอาภรณ์สตรีจากหอเฟิงเยี่ย นางสวมชุดของสตรีจึงหลบออกมาอย่างง่ายดาย ทั้งหมดแยกกันหนีเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจแล้วนัดมาพบกันที่นี่“เหตุใดจึงมาช้านัก คงไม่ได้เกิดสิ่งใดกระมัง” เจ้าของเสียงหวานพึมพำกับตนเองแผ่วเบา ขณะนั่งเฝ้าม้าของแม่ทัพหนุ่มนางมาถึงก่อนจึงถือโอกาสเปลี่ยนเป็นชุดบุรุษตัวเดิม“เจ้ามาทำสิ่งใดที่ม้าของผู้อื่น” หญิงสาวตกใจจึงโยนหญ้าแห้งในมือทิ้ง ชูสองมือแสดงความบริสุทธิ์ใจว่าตนเองไม่ได้ทำสิ่งใดแปลก ๆ กับม้า คนพูดเห็นท่าทางตกใจราวสตรีของเขาก็หัวเราะออกมา“ตกใจราวสตรี” เขาพูดด้วยน้ำเสียงขบขันพลางเอนหลังพิงเสาไม้ของโรงฝากม้ามู่ฉีไม่ชอบคบค้ากับผู้อื่นเพราะมักถูกชมหน้าตาที่โดดเด่น จึงทำตัวลึกลับไม่ติดต่อผู้คนมากนัก ทว่าเมื่อเห็นเยว่หลินในอาภรณ์บุรุษแต่ยังไม่ได้ทาผิวด้วยน้ำดินน้ำโคลนก็รู้สึกถูกชะตาขึ้นมานางมีผิวพรรณขาวเนียนละเอียดดุจหิมะแรก ใบหน้าก็งดงามไม่ต่างจากสตรี ทำให้เขาสนใจไม่น้อย

 9 พื้นราบใกล้ประตูเมืองอู๋เยี่ยเต็มไปด้วยกระโจมทหารน้อยใหญ่ ทว่าตอนนี้ทหารใหม่ถูกลากไปฝึกอยู่ด้านหลังสุดของค่าย เพราะไม่ใช่ค่ายใหญ่เว่ยซานจึงฝึกได้เพียงท่าทางพื้นฐาน อย่างเช่น ฝึกท่าขี่ม้าหนึ่งชั่วยามไม่ว่าผู้ใดก็ล้วนแต่มั่นใจว่าเยว่หลินทนไม่ได้เป็นแน่ ทว่านางกลับทำได้ดีกว่าบุรุษบางคนเสียอีก ทั้งที่ร่างกายบอบบาง แขนขาเล็กราวกิ่งหลิวที่พร้อมหักโค่นยามต้องพายุสำนักนักฆ่า โรงดัดสันดาน หรือโรงหมอนางถูกใช้งานไม่น้อย เก็บสมุนไพร ตากสมุนไพร ฝึกขี่ม้า ฝึกใช้มีดสั้น ซักผ้า เก็บฟืน งานใดก็ล้วนแต่ต้องใช้กำลังกายทั้งสิ้น นางจึงมีความอดทนมาก“ไม่เลวเลยนี่เจ้าหนุ่ม ไม่คิดว่าร่างกายแห้ง ๆ ของเจ้าจะมีเรี่ยวแรงถึงเพียงนี้” เสี่ยวหานเอ่ยชมพลางตบไหล่เยว่หลินเบา ๆ หลังจากฝึกท่าขี่ม้าครบเวลา นายกองก็สั่งให้กลับมายืนเรียงแถวกันเหมือนเดิม“ตัวข้าไม่มีความสามารถอื่นใดมีเพียงความอดทนเท่านั้น โชคดีที่ก่อนหน้านี้ลำบากมาไม่น้อย” ผู้พูดยิ้มแย้มไม่แสดงออกถึงความลำบากเบื้องหลังของความอดทนนี้ นางไม่คิดจะบอกผู้ใดว่