รองแม่ทัพไม่ใช่บุรุษ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

 20 บริเวณลานประลองกลางค่ายทหารใต้ธงมังกรแดงเสียงกลองรบดังกระหึ่มท่ามกลางทหารใหม่ ทหารเก่าที่ยืนล้อมวงรอบลานประลองที่ถูกจัดขึ้นเป็นเวทีประลอง สิ้นเสียงกลองทหารพากันเงียบเสียงลง ทุกสายตาจับจ้องไปยังหัวหน้าทหารในกองทัพเทียนชัวธรรมเนียมเก่าแก่ของค่ายเว่ยซานการประลองเพื่อพัฒนาฝีมือในการต่อสู้ให้ก้าวกระโดด นอกจากนี้ตามแถบชายแดนเช่นนี้ไม่มีงานรื่นเริงใดให้ร่วมสนุก เพื่อไม่ให้ทหารในค่ายเคร่งเครียดเกินไป นี่จึงเป็นวิธีการปลดปล่อยพละกำลังอย่างหนึ่งผู้ใดชนะการประลองนี้จะได้รับรางวัลจากแม่ทัพหลงจวิน และได้รับการจับตามองมากกว่าผู้อื่น เพราะถือเป็นผู้มีฝีมือผู้หนึ่ง และภายหน้าอาจได้รับการคัดเลือกเข้ากองทัพเทียนชัว กองทัพส่วนตัวของแม่ทัพหลงจวินธงสีเลือดนกขลิบขอบผ้าด้วยไหมสีน้ำเงินเข้มดูน่าเกรงขาม โบกสะบัดตามแรงลม แม้การประลองจะเริ่มขึ้นยามซื่อ ทว่าที่เมืองเว่ยซานในแคว้นอวี๋หยางกลับมีเพียงแดดร้อนท่ามกลางทะเลทรายเช่นนี้ไม่ว่าจะเริ่มการประลองยามใดก็

 22 สิบเจ็ดปีก่อนแม่ทัพหลงเฉวียนหมิงถูกย้ายมาประจำการที่ด่านเว่ยซาน เพราะถูกรุกรานจากชาวนอกด่านอยู่เสมอ เมื่อเท้าแตะลงในแคว้นอวี๋หยางหิมะที่ไม่เคยตกลงเป็นเวลานานพลันโปรยปรายลงมาโดยไม่มีลางบอกเหตุใด นอกจากนี้ยังตกเพียงสามวันเช่นนี้ผู้คนในด่านเว่ยซานจึงรู้สึกเคารพแม่ทัพหลงเฉวียนหมิงเป็นอย่างมากประจำการในด่านได้เพียงห้าปีแม่ทัพหลงเฉวียนหมิงบาดเจ็บสาหัส ทำให้กษัตริย์อิงตี๋เรียกตัวกลับเมืองหลวง และส่งหลงจวินบุตรชายคนโตมาแทนตามคำขอของหลงจวิน หากเป็นเพียงบุตรชายแม่ทัพหลงผู้คนคงไม่หวั่นเกรง หวาดกลัวเขาถึงเพียงนี้ทว่าแม่ทัพหลงจวินกลับมากความสามารถ เฉลียวฉลาด จนทำให้เขาเข้าไปอยู่ในหัวใจราษฎรในเว่ยซานได้อย่างรวดเร็ว“สิบเจ็ดปีก่อนมีหิมะตกลงมาจริง แต่ตกเพียงสามวันเท่านั้น” ชายหนุ่มกล่าวเสียงเรียบ ขณะสายตาจดจ้องอยู่ที่โต๊ะกลางกระโจม ทุกสิ่งที่นางเอ่ยออกมาเขาล้วนเชื่อมันทั้งสิ้นเพียงแต่ยามนี้คิดว่าอีกไม่นานจะเข้าเดือนสิบสอง เขาจะหาทางป้องกันภัยธรรมชาติเหล่านั้นได้อย่างไร ยิ่งคิดไม่ตกมากเท่าใดคิ้วกระบี่ที

 24 “ข้าถามได้หรือไม่” เสียงหวานที่ไม่ได้ถูกกดให้ต่ำลงเหมือนทุกครั้งเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ขณะเดียวกันก็ใช้ผ้าในมือถูไปบนแผ่นหลังกว้างที่มีทั้งรอยแผลเป็น บาดแผลใหญ่ที่กำลังรักษา ทุก ๆ เจ็ดวันหลงจวินต้องแช่ตัวในน้ำร้อนผสมยาที่ได้จากหมอในกองทัพ ซึ่งเป็นตัวยาที่สามารถสมานบาดแผลให้ดีขึ้น เยว่หลินถูไปอย่างเบามือราวกับกลัวเขาจะเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง“บาดแผลหรือ”“ใช่แล้ว ตัวท่านเป็นแม่ทัพไม่จำเป็นต้องเผชิญกับศัตรูด้วยตนเองมากนักก็ย่อมได้ แต่เหตุใดตัวท่านจึงมีบาดแผลมากมายถึงเพียงนี้” ชายหนุ่มเงียบฟังจนจบ เขารับรู้ได้ว่าผ้าที่ถูอยู่กลางหลังช่างอ่อนโยนและห่วงใย ริมฝีปากสีสดยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยถ้อยคำเรียบนิ่ง“ยังจำตำราแม่ทัพที่ดีได้หรือไม่”“ผู้น้อยไม่คิดเลยว่าท่านแม่ทัพจะทำเพื่อทหารในปกครองถึงเพียงนี้” เสียงหวานหูเอ่ยแผ่วเบา ในน้ำเสียงนั้นเจือด้วยความห่วงใย เห็นใจไว้ไม่น้อย เยว่หลินไม่อาจรับรู้ได้ว่าก่อนนี้เขาผ่านสิ่งใดมาบ้าง เหตุใดทั้งร่างกาย จิตใจจึงลึกล้ำเช่นนี้หลังจากที่เ

 26 การทดสอบรอบสองจะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้ วันนี้เหล่าทหารจึงได้โอกาสหยุดพักการฝึกในช่วงเย็น เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการทดสอบในวันพรุ่งนี้ ในค่ายวุ่นวายไม่น้อยราวกับว่าพรุ่งนี้จะมีงานใหญ่อย่างไรอย่างนั้นทั้งที่การทดสอบก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนั้น ไม่รู้เยว่หลินคิดไปเองหรือไม่ นางคิดว่าวันนี้ในค่ายดูวุ่นวายกว่าการจัดการทดสอบรอบก่อนเสียอีก ทหารในกองทัพเทียนชัวพากันลากรถเข้าออกไม่ต่ำกว่ายี่สิบรอบแล้วเช้านี้หรือว่าเขากำลังเตรียมบางอย่างโดยอาศัยการทดสอบบังหน้า…เยว่หลินคิดลำพังในใจก่อนจะสะบัดศีรษะไล่ความคิดของตน ถึงอย่างไรนางก็ฝากเรื่องราวไว้แก่เขาแล้ว มีเพียงแต่ต้องเชื่อใจเขาเท่านั้น ต่อให้คิดมากก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปได้อยู่ดี นอกจากนี้นางยังมีเรื่องของตนเองที่ต้องทำ“อากวงเจ้ากำลังทำสิ่งใดอยู่” เยว่หลินถามเสี่ยวกวงที่กำลังชะเง้อคอยืดยาวมองไปทางด้านหลังของค่าย บริเวณด้านหลังของค่ายเป็นเนินเขา ไม่ใช่แนวเขาสูงดูแล้วเหมาะแก่การใช้เป็นที่สังเกตการณ์ และเฝ้าระวังก่อนนี้บริเวณเนินเขาไม

 28 กว่าสิบวันที่หิมะตกอยู่เกือบตลอด หิมะหนาสูงถึงเข่า สัญจรไปไหนมาไหนไม่ได้ ผู้คนทำได้เพียงขังตนเองอยู่ในพื้นที่หลบภัยที่แม่ทัพหนุ่มจัดเตรียมเอาไว้ หากไม่ใช่เพราะเตรียมรับมือไว้แล้วเกรงว่าจะพากันตายจนหมดค่ายชายหนุ่มรู้ว่าภัยพิบัตินี้ผ่านไปได้ยากยิ่งจึงคิดจัดคนออกไปเพื่อส่งข่าวให้แก่เมืองหลวง ทว่าเส้นทางข่าวสารถูกตัดขาด น้ำกับอาหารก็ลดน้อยลง แต่พายุกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลยเขาสูง เนินต่ำ ต้นไม้ ลานฝึก ไม่ว่ามองไปทางไหนก็ล้วนแต่เต็มไปด้วยหิมะขาวโพลนไม่ว่าจะลองส่งทหารไปกี่ครั้งก็ไม่มีผู้ใดกลับมา หากเป็นดังที่เยว่หลินกล่าวจริง หิมะตกหนักก็คงมีเพียงแต่แถบชายแดนเขตด่ายเว่ยซาน เช่นนั้นหากติดต่อเมืองที่ไม่ห่างกันมาก เพื่อขอความช่วยเหลือให้ผ่านช่วงวิกฤตคงทำได้ไม่ยากนัก“ท่านแม่ทัพแน่ใจแล้วหรือว่าจะไปเอง” โจวต้าพูดขึ้นหลังจากที่ได้ยินผู้บัญชาการของตนกล่าวว่าจะลองหาทางออกไปขอยืมเสบียงจากเมืองอู๋เฟิง หากไม่พยายามทำอะไรสักอย่างเกรงว่าจะทนผ่านภัยพิบัตินี้ไปไม่ได้“มีเพียงข้าไปเองเท่านั