รองแม่ทัพไม่ใช่บุรุษ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

53 チャプター

10

 10   โต๊ะหนังสือเบื้องหน้ามีเจ้าของกระโจมนั่งดูแผนที่อยู่ กระทั่งนางเข้ามาแล้วเขาก็ยังไม่คิดจะละสายตาจากแผนที่นั่นตำรามากมายบนนั้นนางไม่เคยเห็นมาก่อนจึงขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ จนลืมไปว่าตนเองถูกเรียกมาเพื่อการใด สายตาอยากรู้อยากเห็นมองตำรากลยุทธ์การศึกไม่ละสายตา“สนใจหรือ” ทั้งที่เข้ามาแล้วแต่อีกฝ่ายกลับไม่เอ่ยสิ่งใด ชายหนุ่มจึงละสายตาจากแผนที่ภูผาธารา เมื่อหันมองจึงรู้ว่าแท้จริงนางกำลังมองตำราที่เปิดค้างไว้พอถูกทักทำให้ได้สติจึงรู้ว่าตนเองเสียมารยาทแอบดูความลับทางทหาร นางจำได้ว่าในฝันยาวนานห้องตำราของคุณชายใหญ่แห่งจวนหลง เป็นสถานที่ต้องห้ามไม่ว่าผู้ใดก็ไม่มีโอกาสได้เฉียดผ่าน เพราะความลับทางทหารหากแพร่งพรายออกไป มีสิบหัวก็คงไม่พอให้ตัด“ขออภัยท่านแม่ทัพ ข้าน้อยไม่ได้มีเจตนาจะสืบความลับทางทหารแม้แต่น้อย” เยว่หลินรีบคุกเข่ายอมรับผิดทันที นางถูกลงโทษได้ จะเจ็บปวดขายหน้าอย่างไรก็ได้ ขอเพียงไม่ตายเท่านั้น เรื่องนี้หากเล่าให้ผู้อื่นฟังคงถูกขบขันไม่น้อย แต่นางพิสูจน์แล
last update最終更新日 : 2026-01-31
続きを読む

11

 11 หลังวิ่งรอบค่ายช่วงเย็นเสร็จทหารใหม่แยกย้ายกันพักผ่อน บ้างจับกลุ่มพูดคุยกัน บ้างถูกส่งไปช่วยที่นั่นที่นี่ ถึงเวลาเข้านอน ทหารใหม่ไม่มีหน้าที่ลาดตระเวน แต่มีบ้างที่หน่วยก้านไม่เลวถูกพาไปเสริมในกลุ่มทหารยามกระโจมทหารเต็มไปด้วยบุรุษที่ไม่ได้อาบน้ำ ทั้งกลิ่นเหงื่อ กลิ่นตัว กลิ่นเท้าอบอวลจนแยกไม่ออกว่าของผู้ใด ความเหน็ดเหนื่อยจากการเริ่มฝึกทำให้หลับสนิทจนไม่สนใจกลิ่นเหล่านั้น มีเพียงเยว่หลินที่ไม่อาจทำใจให้หลับลงได้ นางเด้งตัวลุกนั่งท่ามกลางเสียงกรนดังประดุจกลองรบนางทำใจไว้แล้วว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องเหล่านี้ เพราะยังไม่คุ้นชินจึงหลับไม่ลง พลันนึกขึ้นมาได้ว่าแม่ทัพหลงมอบตำราให้นางมา คิดได้เช่นนั้นก็ก้มลงหยิบรองเท้าขึ้นมาสวม แอบออกนอกกระโจมโดยไม่ให้ผู้ใดเห็นเคราะห์ดีที่นางฝีเท้าเบาจึงไม่ทำให้ผู้ใดรู้สึกตัว แต่ต่อให้นางเสียงดังก็ไม่มีผู้ใดรู้อยู่ดี เหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนั้นส่วนนางเคยชินกับการหนีตายเพียงได้เอนกายสักครู่เรี่ยวแรงก็กลับมาแล้วห่างกระโจมไปเล็กน้อยมีคบไฟตั้งไว้เพื่อให้ความสว่าง
last update最終更新日 : 2026-02-01
続きを読む

12

 12  ทหารนายหนึ่งที่อยู่ด้านหน้าเป็นผู้เอ่ยนามนั้น เจ้าของร่างเล็กขยับกายยื่นหน้าเข้าไปถามด้วยท่าทางอยากรู้อยากเห็น จนทหารใหม่ทั้งคู่เงียบแล้วหันมามอง“นั่นเจ้ากำลังทำสิ่งใด” เจ้าของใบหน้ากลมเอ่ยถามเยว่หลิน ซึ่งยามนี้กำลังพยายามเงี่ยหูฟังเขาสนทนากัน สหายทหารที่ยืนข้างกันพยักหน้าเห็นด้วย“ข้าเพียงอยากรู้ว่าซินเจ๋ออ๋องที่พี่ชายทั้งสองว่าเป็นผู้ใดกัน” ผู้ถูกจับจ้องมิได้เผยพิรุธอะไร ตอบไปด้วยรอยยิ้มกว้างราวคนโง่ ทหารสองคนได้ฟังเช่นนั้นก็ไม่สงสัยหากอยากรู้เขาย่อมไม่รังเกียจที่จะเล่า“ซินเจ๋ออ๋องเป็นอนุชาเพียงพระองค์เดียวของฮ่องเต้ ยามนี้เป็นเจ้าแคว้นอู๋หยาง ข้าเป็นคนอู๋หยางก่อนนี้เซียหยางประสบภัยท่านอ๋องเมตตาจึงเสด็จไปช่วยเหลือราษฎรแถบชายแดนของสองแคว้นด้วยองค์เอง ทรงเป็นเชื้อพระวงศ์ที่มีจิตเมตตา รักใครประชาดุจพี่น้องร่วมอุทร”ฟังทหารใหม่เอ่ยถึงตรงนี้เยว่หลินนึกอยากหัวเราะเสียงดังออกมา คนผู้นั้นน่ะหรือรักใครผู้อื่นเสมือนญาติพี่น้อง กระทั่งบุตรสาวสายเลือดเดียวกันยังลงมือสังหารได้ลง จะเอาจิตใจที่ใ
last update最終更新日 : 2026-02-02
続きを読む

13

 13 อาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าแสงสีทองทอประกายทั่วบริเวณ อีกไม่นานคงเปลี่ยนเป็นสีหมึกดำสนิท การเดินเลียบริมแม่น้ำใช้เวลาเกือบสี่ชั่วยาม หลังห่างจากแม่น้ำค่ายชั่วคราวถูกตั้งขึ้นเพื่อพักค้างคืน ทุกคนหลับใหลท่ามกลางเสียงลมพัดฟังดูไพเราะไม่น้อย เยว่หลินพยายามถ่างตาตนเองเดินราวคนหมดเรี่ยวหมดแรงออกจากกระโจมวันนี้นางต้องไปยังกระโจมของแม่ทัพเพื่อท่องเนื้อหาในตำรา ตามที่รับปากอย่างแข็งขัน เพียงแต่หลายวันนี้การเดินทางต่อเนื่อง นอนไม่กี่ชั่วยามทำให้ร่างกายต้องปรับตัวไม่น้อยร่างทั้งร่างหนักราวกับแบกรถม้าทั้งคันเอาไว้ ก่อนนี้นางออกจากกระโจมมาท่องตำราไม่ห่างจากกระโจมมากนัก ทหารลาดตระเวน ทหารยามไม่เห็นก็ไม่นับว่าแปลกอันใด ทว่าตั้งแต่ออกจากกระโจมฝั่งทหารใหม่มาถึงกระโจมใหญ่ของแม่ทัพ นางไม่เจอผู้ใดเลยเช่นนี้แปลกประหลาดหรือไม่“ท่านแม่ทัพหลับหรือยัง ยังอยู่ข้างในหรือไม่” เยว่หลินเรียกเสียงเบา แต่เพียงพอให้คนหูดีได้ยินอย่างไม่ยากเย็น ข้างในไม่มีเสียงตอบกลับทั้งยังไม่มีการเคลื่อนไหวอื่น หรือว่าแม่ทัพจะหลับไปแล้ว
last update最終更新日 : 2026-02-03
続きを読む

14

 14 เดินทางกว่ายี่สิบวันกองทัพจึงผ่านเมืองหลักของอู๋เฟิงมาได้ หากไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้นอีกสิบวันน่าจะเข้าสู่เขตเว่ยซาน กองทัพเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย หลังออกจากจินหยางอากาศก็ไม่ปกติเหมือนเมืองหลวงเยว่หลินอ่านตำราไปไม่น้อย ทว่ากลับไม่เคยไปรับการทดสอบจากแม่ทัพหลงอีก ด้วยเกรงว่าจะเกิดเรื่องขึ้น คืนนั้นนางหลับไปเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอเมื่อถูกกลิ่นสะอาดของเสื้อคลุมทำให้ผ่อนคลาย สุดท้ายกลายเป็นหลับไป“เจ้าว่าทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ข้าได้ข่าวว่าเมืองเว่ยซานแห้งแล้ง มีแดดเกือบตลอดปี ไม่มีหิมะตกลงมาเลยในระยะเวลาเกือบสิบปี” ทหารนายหนึ่งกล่าวขึ้น ผ่านพ้นเมืองหลักของอู๋เฟิงกองทัพจึงหยุดพักการเดินทางเยว่หลินรู้สึกว่าตัวเองแข็งแรงขึ้นไม่น้อย อาจเป็นเพราะต้องเดินทางไกลเป็นเวลานานใช้เรี่ยวแรงตลอดเวลา ทั้งยกหีบสัมภาระมากมายผลัดเปลี่ยนกันไป“เจ้าไปฟังจากผู้ใดมา ไม่เห็นท่านแม่ทัพหรือ” เสี่ยวกวงกล่าวพลางยื่นหน้าไปมองแม่ทัพหลง ขณะกำลังลูบแผงคอม้าอยู่ลำพัง ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีดำสนิท ผิวขาวเนียนราวเกล็ดหิมะ ด
last update最終更新日 : 2026-02-04
続きを読む

15

 15 ใบหน้าเล็กที่เคยเต็มไปด้วยคราบดินโคลนถูกลบออกเพราะเหงื่อเม็ดโต เยว่หลินดีดตัวลุกนั่งหอบลมหายใจเข้าอย่างหนัก นัยน์ตาพร่าเลือนพยายามหรี่ตาฝ่าความมืดมองรอบกายใช่ ที่นี่ยังเป็นกระโจมค่ายชั่วคราว หญิงสาวยกมือขึ้นมาลูบอกตนเองราวกับกำลังปลอบใจ แม้จะฝันเหมือนจริงแต่นางไม่แน่ใจว่าเป็นฝันล่วงหน้าจริงหรือไม่ เพราะไม่ฝันมานานคงร่วมเดือนจนคิดว่าหายแล้วเยว่หลินผ่อนลมหายใจจนกระทั่งสายตาปรับจนคุ้นชินกับที่มืด นี่คือภายในกระโจมนางไม่ได้ออกไปไหน สหายคนอื่น ๆ ยังคงอยู่ในห้วงนิทรารมณ์“จะเกิดเรื่องขึ้นอีกหรือไม่” นางพึมพำกับตนเอง ไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้ควรบอกกับเขาหรือไม่ เพราะหากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ จะได้วางแผนในการรับมือทัน ไม่เช่นนั้นถึงยามนั้นก็คงไม่อาจพลิกสถานการณ์ใดได้อีกแล้วเจ้าของร่างเล็กตั้งใจจะล้มตัวลงนอนเช่นเดิม ทว่าอย่างไรก็ไม่อาจข่มตาหลับได้ ยังคงเฝ้านึกถึงเรื่องราวในฝัน เรื่องนั้นรบกวนนางจนไม่สามารถข่มตาหลับลงได้เยว่หลินตัดสินใจลุกออกจากกระโจมเดินเข้าหาคบเพลิงสว่างไสว หากไม่ว่า
last update最終更新日 : 2026-02-05
続きを読む

16

 16 ป่าชายขอบเมืองอู๋เฟิงไม่ค่อยอุดมสมบูรณ์นักเพราะอยู่ใกล้กับเขตเว่ยซานซึ่งเป็นพื้นที่ทะเลทรายแห้งแล้ง พืชผักมีผลผลิตน้อยเก็บเกี่ยวแทบไม่ได้ผู้คนส่วนใหญ่จึงพากันอพยพไป แต่ยังมีบางส่วนที่คุ้นชินกับผืนป่าจึงไม่ได้อพยพจากไป ใช้ชีวิตตามอัตภาพหมู่ต่านเผิงเป็นหมู่บ้านเดียวที่ยังมีผู้คนอาศัยอยู่ ส่วนหมู่บ้านอื่นอพยพไปจนไม่เหลือแล้ว แต่หมู่บ้านยังมีหัวหน้าหมู่บ้านซึ่งคอยติดต่อกับทางการบ่อยครั้งกองทัพมุ่งหน้าลงใต้จึงต้องผ่านหมู่บ้านต่านเผิงไม่มีหนทางอื่น ภูเขาสูงปิดล้อมหมู่บ้านทุกทิศ ทางเข้าออกมีเพียงหนึ่ง...เยว่หลินอดตกใจไม่น้อยที่แม่ทัพหลงล่วงรู้ความคิดของนางในยามนี้ นอกจากจะล่วงรู้ยังกล่าวออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ“ตกใจที่ข้ารู้หรือตกใจที่ข้าเชื่อว่าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นเรื่องจริง” เขาถามพลางจ้องนางคล้ายกำลังรอคำตอบ เขาไม่คิดว่านางจะได้ยินเรื่องนี้มาจากผู้อื่น เพราะขณะที่เล่าเรื่องนี้นางปรายตามองท่าทางเขาที่มีต่อเรื่องที่ได้ยินอยู่เสมอหลงจวินมั่นใจไม่น้อยว่านางมีเรื่องที่ต้องการจะพูดกับเ
last update最終更新日 : 2026-02-06
続きを読む

17

 17 หลังค่ายชั่วคราวถูกเก็บจนเรียบร้อย เพื่อเตรียมเดินทางต่อ นายทหารทั้งหมดถูกหมอประจำค่ายตรวจชีพจรหาโรคต่าง ๆ ที่อาจเกิดขึ้นได้ระหว่างเดินทาง ตามคำสั่งของแม่ทัพใหญ่หลงจวินในค่ายไร้วี่แววของโรคระบาดใด ๆ ไม่นานขบวนทหารก็เคลื่อนไปตามเส้นทางเดิม เส้นทางที่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องผ่านหมู่บ้านต่านเผิง เยว่หลินไม่รู้ว่าชายหนุ่มจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร แม้นางจะเป็นคนบอกข่าวเหล่านี้แก่เขาแต่อย่างไรเสียนางก็เป็นทหารชั้นผู้น้อย จะกล้าเอ่ยถามความคิดหรือความคืบหน้าของผู้บัญชาได้อย่างไร“เจ้าคิดหรือไม่ว่าคำสั่งของแม่ทัพครั้งนี้แปลกไปไม่น้อย” ทหารเก่าผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น ขณะเดินผ่านกลุ่มของเยว่หลินที่พากันนั่งพักเพื่อดื่มน้ำ“จะแปลกหรือไม่ ไม่ใช่เจ้าเป็นผู้ตัดสิน คนเช่นเจ้ากับข้ามีหรือจะคาดเดาความคิดของแม่ทัพได้” สหายทหารผู้หนึ่งเอ่ยตอบก่อนจะสะกิดทหารที่พูดให้เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น เพื่อไปให้ทันกองลาดตระเวนด้านหน้าคิ้วเรียวขมวดมุ่น เยว่หลินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่ทัพหลงจวินสั่งการใดที่ทำให้เหล่าทหารเก่ากล่
last update最終更新日 : 2026-02-06
続きを読む

18

 18 นัยน์ตากระจ่างใสจ้องมองเส้นทางข้างหน้า บนพื้นเป็นพื้นดินที่เริ่มไร้ต้นหญ้าปกคลุม ดินแห้งแข็งปะปนทรายเม็ดเล็ก ทหารใหม่เริ่มมีเหงื่อกาฬผุดพรายให้เห็นไม่น้อย ยิ่งเข้าใกล้ค่ายเว่ยซานเท่าใดอากาศยิ่งร้อนมากขึ้นเท่านั้นหากไม่ใช่ทหารเก่าประจำการเกรงว่าจะทนกันได้ยากนัก ระหว่างฝึกทหารใหม่จึงมักมีทหารเจ็บป่วยไม่น้อยเยว่หลินถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนจะสูดเอาลมหายใจเข้าไปเพื่อฮึดสู้ขึ้นมา จะอย่างไรนางก็เป็นสตรีแค่ต้องแฝงกายอยู่ร่วมกับบุรุษก็เกินจะกล่าวแล้ว“เสียใจแล้วหรือเจ้าหนุ่ม” เสี่ยวหานเห็นท่าทีสหายน้อยของตนเอง ทำให้อดเอ่ยปากหยอกเย้าไม่ได้ ผู้ถูกหยอกเย้าหัวเราะหน้าเจื่อนก่อนจะเดินตามขบวนเช่นเดิมนัยน์ตาเรียวเข้มของเสี่ยวหานจดจ้องร่างเล็กเบื้องหน้าตนด้วยความเอ็นดู ทั้งที่ท่าทางไม่เอาไหนเช่นนั้นยังอยากจะเป็นทหารอีก แต่หากให้กล่าวถึงความอดทนพยายามของเยว่หลิน บางทีอาจมีมากกว่าบุรุษตัวโตบางคนเสียอีก“ท่านพี่มองอาเยว่ทำไมหรือ”“ข้าก็มองไปเรื่อยเปื่อย อย่างไรก็ไม่เคยอยู่ในที่เช่นนี้ ย่อม
last update最終更新日 : 2026-02-07
続きを読む

19

 19 เสียงเคาะยามของทหารเวรเป็นสัญญาณว่าถึงเวลาพักผ่อนของทหารในค่าย ยามค่ำคืนของทะเลทรายที่เงียบสงบมีเพียงเสียงลมหวีดหวิว ธงสีแดงขลิบขอบผ้าด้วยไหมสีน้ำเงินประจำค่ายเว่ยซานโบกสะบัดตามแรงลมเยว่หลินในคราบนายทหารน้อยกำลังทำบางสิ่งอยู่ในลานฝึก ซึ่งยามนี้ไร้ร่องรอยทหารอื่นอยู่เลย กิจวัตรในแต่ละวันของนายทหารหนุ่มมากกว่าทหารอื่น ราวกับว่าต้องการสร้างร่างกายที่แข็งแรง เพื่อให้ตนเองยิ่งก้าวหน้าขึ้นในทุก ๆ วันเริ่มจากการตื่นในเวลาย่ำรุ่งของทุกวันเพื่อออกไปช่วยโรงครัวในการตักน้ำ ฝึกกล้ามเนื้อให้แขนทั้งสองข้างสามารถหยิบจับอาวุธหนักได้ หลังจัดการงานนี้เสร็จจึงไปเข้าร่วมการฝึกรอบเช้าของทหารใหม่ วิ่งรอบลานฝึกสิบรอบ จากนั้นฝึกท่าขี่ม้าต่ออีกครึ่งชั่วยาม กินอาหารแล้วไปเข้าทำงานที่ได้รับมอบหมายซึ่งจะสับเปลี่ยนกันทุกเจ็ดวันแล้วเริ่มฝึกรอบเย็นยามเว่ย ฝึกตามแผนการฝึกทุกอย่างของค่าย แม้ในบางครั้งจะได้แย่ที่สุดแต่เยว่หลินกลับไม่ย่อท้อ ข่มใจฝืนใจตนเองทำทุกอย่างให้ตนเองผ่านไปได้ดั่งเพื่อนทหารนายอื่น การฝึกรอบสองของว
last update最終更新日 : 2026-02-08
続きを読む
前へ
123456
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status