รองแม่ทัพไม่ใช่บุรุษ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

 11 หลังวิ่งรอบค่ายช่วงเย็นเสร็จทหารใหม่แยกย้ายกันพักผ่อน บ้างจับกลุ่มพูดคุยกัน บ้างถูกส่งไปช่วยที่นั่นที่นี่ ถึงเวลาเข้านอน ทหารใหม่ไม่มีหน้าที่ลาดตระเวน แต่มีบ้างที่หน่วยก้านไม่เลวถูกพาไปเสริมในกลุ่มทหารยามกระโจมทหารเต็มไปด้วยบุรุษที่ไม่ได้อาบน้ำ ทั้งกลิ่นเหงื่อ กลิ่นตัว กลิ่นเท้าอบอวลจนแยกไม่ออกว่าของผู้ใด ความเหน็ดเหนื่อยจากการเริ่มฝึกทำให้หลับสนิทจนไม่สนใจกลิ่นเหล่านั้น มีเพียงเยว่หลินที่ไม่อาจทำใจให้หลับลงได้ นางเด้งตัวลุกนั่งท่ามกลางเสียงกรนดังประดุจกลองรบนางทำใจไว้แล้วว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องเหล่านี้ เพราะยังไม่คุ้นชินจึงหลับไม่ลง พลันนึกขึ้นมาได้ว่าแม่ทัพหลงมอบตำราให้นางมา คิดได้เช่นนั้นก็ก้มลงหยิบรองเท้าขึ้นมาสวม แอบออกนอกกระโจมโดยไม่ให้ผู้ใดเห็นเคราะห์ดีที่นางฝีเท้าเบาจึงไม่ทำให้ผู้ใดรู้สึกตัว แต่ต่อให้นางเสียงดังก็ไม่มีผู้ใดรู้อยู่ดี เหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนั้นส่วนนางเคยชินกับการหนีตายเพียงได้เอนกายสักครู่เรี่ยวแรงก็กลับมาแล้วห่างกระโจมไปเล็กน้อยมีคบไฟตั้งไว้เพื่อให้ความสว่าง

 13 อาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าแสงสีทองทอประกายทั่วบริเวณ อีกไม่นานคงเปลี่ยนเป็นสีหมึกดำสนิท การเดินเลียบริมแม่น้ำใช้เวลาเกือบสี่ชั่วยาม หลังห่างจากแม่น้ำค่ายชั่วคราวถูกตั้งขึ้นเพื่อพักค้างคืน ทุกคนหลับใหลท่ามกลางเสียงลมพัดฟังดูไพเราะไม่น้อย เยว่หลินพยายามถ่างตาตนเองเดินราวคนหมดเรี่ยวหมดแรงออกจากกระโจมวันนี้นางต้องไปยังกระโจมของแม่ทัพเพื่อท่องเนื้อหาในตำรา ตามที่รับปากอย่างแข็งขัน เพียงแต่หลายวันนี้การเดินทางต่อเนื่อง นอนไม่กี่ชั่วยามทำให้ร่างกายต้องปรับตัวไม่น้อยร่างทั้งร่างหนักราวกับแบกรถม้าทั้งคันเอาไว้ ก่อนนี้นางออกจากกระโจมมาท่องตำราไม่ห่างจากกระโจมมากนัก ทหารลาดตระเวน ทหารยามไม่เห็นก็ไม่นับว่าแปลกอันใด ทว่าตั้งแต่ออกจากกระโจมฝั่งทหารใหม่มาถึงกระโจมใหญ่ของแม่ทัพ นางไม่เจอผู้ใดเลยเช่นนี้แปลกประหลาดหรือไม่“ท่านแม่ทัพหลับหรือยัง ยังอยู่ข้างในหรือไม่” เยว่หลินเรียกเสียงเบา แต่เพียงพอให้คนหูดีได้ยินอย่างไม่ยากเย็น ข้างในไม่มีเสียงตอบกลับทั้งยังไม่มีการเคลื่อนไหวอื่น หรือว่าแม่ทัพจะหลับไปแล้ว

 15 ใบหน้าเล็กที่เคยเต็มไปด้วยคราบดินโคลนถูกลบออกเพราะเหงื่อเม็ดโต เยว่หลินดีดตัวลุกนั่งหอบลมหายใจเข้าอย่างหนัก นัยน์ตาพร่าเลือนพยายามหรี่ตาฝ่าความมืดมองรอบกายใช่ ที่นี่ยังเป็นกระโจมค่ายชั่วคราว หญิงสาวยกมือขึ้นมาลูบอกตนเองราวกับกำลังปลอบใจ แม้จะฝันเหมือนจริงแต่นางไม่แน่ใจว่าเป็นฝันล่วงหน้าจริงหรือไม่ เพราะไม่ฝันมานานคงร่วมเดือนจนคิดว่าหายแล้วเยว่หลินผ่อนลมหายใจจนกระทั่งสายตาปรับจนคุ้นชินกับที่มืด นี่คือภายในกระโจมนางไม่ได้ออกไปไหน สหายคนอื่น ๆ ยังคงอยู่ในห้วงนิทรารมณ์“จะเกิดเรื่องขึ้นอีกหรือไม่” นางพึมพำกับตนเอง ไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้ควรบอกกับเขาหรือไม่ เพราะหากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ จะได้วางแผนในการรับมือทัน ไม่เช่นนั้นถึงยามนั้นก็คงไม่อาจพลิกสถานการณ์ใดได้อีกแล้วเจ้าของร่างเล็กตั้งใจจะล้มตัวลงนอนเช่นเดิม ทว่าอย่างไรก็ไม่อาจข่มตาหลับได้ ยังคงเฝ้านึกถึงเรื่องราวในฝัน เรื่องนั้นรบกวนนางจนไม่สามารถข่มตาหลับลงได้เยว่หลินตัดสินใจลุกออกจากกระโจมเดินเข้าหาคบเพลิงสว่างไสว หากไม่ว่า

 17 หลังค่ายชั่วคราวถูกเก็บจนเรียบร้อย เพื่อเตรียมเดินทางต่อ นายทหารทั้งหมดถูกหมอประจำค่ายตรวจชีพจรหาโรคต่าง ๆ ที่อาจเกิดขึ้นได้ระหว่างเดินทาง ตามคำสั่งของแม่ทัพใหญ่หลงจวินในค่ายไร้วี่แววของโรคระบาดใด ๆ ไม่นานขบวนทหารก็เคลื่อนไปตามเส้นทางเดิม เส้นทางที่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องผ่านหมู่บ้านต่านเผิง เยว่หลินไม่รู้ว่าชายหนุ่มจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร แม้นางจะเป็นคนบอกข่าวเหล่านี้แก่เขาแต่อย่างไรเสียนางก็เป็นทหารชั้นผู้น้อย จะกล้าเอ่ยถามความคิดหรือความคืบหน้าของผู้บัญชาได้อย่างไร“เจ้าคิดหรือไม่ว่าคำสั่งของแม่ทัพครั้งนี้แปลกไปไม่น้อย” ทหารเก่าผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น ขณะเดินผ่านกลุ่มของเยว่หลินที่พากันนั่งพักเพื่อดื่มน้ำ“จะแปลกหรือไม่ ไม่ใช่เจ้าเป็นผู้ตัดสิน คนเช่นเจ้ากับข้ามีหรือจะคาดเดาความคิดของแม่ทัพได้” สหายทหารผู้หนึ่งเอ่ยตอบก่อนจะสะกิดทหารที่พูดให้เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น เพื่อไปให้ทันกองลาดตระเวนด้านหน้าคิ้วเรียวขมวดมุ่น เยว่หลินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่ทัพหลงจวินสั่งการใดที่ทำให้เหล่าทหารเก่ากล่

 19 เสียงเคาะยามของทหารเวรเป็นสัญญาณว่าถึงเวลาพักผ่อนของทหารในค่าย ยามค่ำคืนของทะเลทรายที่เงียบสงบมีเพียงเสียงลมหวีดหวิว ธงสีแดงขลิบขอบผ้าด้วยไหมสีน้ำเงินประจำค่ายเว่ยซานโบกสะบัดตามแรงลมเยว่หลินในคราบนายทหารน้อยกำลังทำบางสิ่งอยู่ในลานฝึก ซึ่งยามนี้ไร้ร่องรอยทหารอื่นอยู่เลย กิจวัตรในแต่ละวันของนายทหารหนุ่มมากกว่าทหารอื่น ราวกับว่าต้องการสร้างร่างกายที่แข็งแรง เพื่อให้ตนเองยิ่งก้าวหน้าขึ้นในทุก ๆ วันเริ่มจากการตื่นในเวลาย่ำรุ่งของทุกวันเพื่อออกไปช่วยโรงครัวในการตักน้ำ ฝึกกล้ามเนื้อให้แขนทั้งสองข้างสามารถหยิบจับอาวุธหนักได้ หลังจัดการงานนี้เสร็จจึงไปเข้าร่วมการฝึกรอบเช้าของทหารใหม่ วิ่งรอบลานฝึกสิบรอบ จากนั้นฝึกท่าขี่ม้าต่ออีกครึ่งชั่วยาม กินอาหารแล้วไปเข้าทำงานที่ได้รับมอบหมายซึ่งจะสับเปลี่ยนกันทุกเจ็ดวันแล้วเริ่มฝึกรอบเย็นยามเว่ย ฝึกตามแผนการฝึกทุกอย่างของค่าย แม้ในบางครั้งจะได้แย่ที่สุดแต่เยว่หลินกลับไม่ย่อท้อ ข่มใจฝืนใจตนเองทำทุกอย่างให้ตนเองผ่านไปได้ดั่งเพื่อนทหารนายอื่น การฝึกรอบสองของว