All Chapters of ยุค 70 ไม่เป็นแล้วนางเอกขอเป็นนางร้ายแทน: Chapter 91 - Chapter 100

มู่เหยียนไม่อยากจะให้คนในบ้านหลิวมาวุ่นวายกับคนในบ้านหลี่อีก เขาจ้องหน้าแม่ของซือซือ ก่อนจะบอกออกไปว่า“พอ ๆ ซือซือทำผิดร้ายแรง ถ้าแผนการของซือซือสำเร็จหมายถึงชีวิตของคนคนหนึ่ง มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ยังไงซือซือก็ต้องนอนในคุก !!”มู่เหยียนไม่สนใจว่าแม่ของซือซือจะรู้สึกยังไง ทำให้แม่ของซือ ซือโกรธไม่น้อย ในสายตาของพวกเขา ซื่อหงไม่ได้เป็นอะไร เธอปลอดภัยดี เรื่องเล็ก ๆ แค่นี้เองทำไมพวกเขาจะต้องทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ด้วยก็ไม่รู้ พวกเขาอยากจะให้ลูกสาวของตนนอนในคุกจริง ๆ หรือ ?“ได้ !!เธออยากจะเห็นฉันตายต่อหน้าต่อตาใช่ไหมรั่วซี !!เธอถึงจะพอใจ !!”พูดจบ...แม่ของซือซือไม่รอให้คนในบ้านหลี่ได้พูดอะไร รีบวิ่งไปที่เสาบ้านโขกศีรษะไปที่เสาอย่างแรง เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก ทำให้ทุกคนในบ้านหลี่ตกใจถึงกับอ้าปากค้าง มู่เฉิงรีบเดินไปประคองแม่ของซือซือไว้ พอเห็นเลือดสีแดงสดไหลอาบหน้าผาก พี่ชายสองคนของซือซือก็ตกใจมาก รั่วซีโกรธจนทนไม่ไหวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าแม่ของซือซือ ก่อนจะด่าไปชุดหนึ่ง“นี่ !!เธอคิดที่จะทำอะไรของเธอ !!เธอจะมาจบชีวิตในบ้านฉันไม่ได้นะ !!”“เธอนั่นแหละบีบบังคับให้ฉันทำแบบนี้ !!

เจียวหมิงอยู่ในเรือนจำอยากจะจบชีวิตลง แต่...ทางด้านซื่อหงพวกเขากำลังจะเดินทางกลับไปที่ค่าย พวกเขาลำบากมากกว่าจะเดินขึ้นมาบนรถไฟได้ เดินมาที่นั่งของตัวเองแล้ว ซื่อหงก็ถอนหายใจโล่งอก วันนี้ผู้โดยสารเยอะกว่าที่เธอคิด โชคดีที่มู่เหยียนซื้อตั๋วเตียงนอนให้พวกเขา ถ้าไม่อย่างนั้น...เธอไม่อยากจะคิดเลยว่านั่งตลอดทางสิบกว่าชั่วโมงจะมีสภาพยังไงขบวนรถไฟรับผู้โดยสารเสร็จก็รีบออกเดินทาง รั่วซีได้เดินไปซื้อนมแล้วก็ขนมมาให้พวกเขากิน นี่เป็นครั้งแรกที่ซื่อหลินได้นั่งรถไฟ เธอนั่งอยู่ข้าง ๆ หน้าต่างมองออกไปข้างนอก เหมือนกับซื่อหงเมื่อคราวที่แล้วไม่มีผิด ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้ซื่อหลินรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก นั่งมองทิวทัศน์ข้างนอกได้ไม่นาน ซื่อหลินก็รู้สึกเมารถไฟ ตอนนี้เธออยากจะพักสักหน่อยส่วนซื่อหงนั้น...เธอไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร เพราะนี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เธอได้นั่งรถไฟ สิ่งที่เธออยากจะทำตอนนี้คือนอนพัก ส่วนรั่วซีเอง เป็นคนที่ไม่ชอบอยู่เฉย รีบเดินไปคุยกับผู้โดยสารคนอื่น ๆ ใช้เวลาเดินทางสิบกว่าชั่วโมงถึงจะถึงที่หมาย พรุ่งนี้เช้าก็จะถึงแล้ว... 8 โมงเช้าของอีกวัน ขบวนรถไฟก็ได้เคลื่อนตัวมาถึงที่หมาย พว

“แม่รู้ แต่...แม่เป็นห่วงหนูนะซื่อหง หนูกำลังท้องกำลังไส้ แม่ไม่รู้อะไรมาก ซื่อหลินยังเด็กนัก พวกเราไม่รู้เรื่องอะไรเลยเกี่ยวกับกับค้าขาย ตกแต่งร้านเองก็เหมือนกัน ทำไมหนูไม่รอมู่เหยียนกลับมาก่อนค่อยลงมือทำ”ซื่อหงรีบส่ายหน้าปฏิเสธ เธอกำลังจะนำเงินไปจ่ายค่าเช่าให้กับเจ้าของบ้าน กำลังจะทำหนังสือสัญญาเช่าด้วย ถ้าได้ลงนามแล้วพวกเขาจะต้องลงมือทำทันที จะมัวชักช้ารีรอไม่ได้ ถ้าไม่ตกแต่งร้านก็เท่ากับว่า เธอจะต้องเสียเงินค่าเช่าร้านไปฟรี ๆ“ไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่ เราสามคนร่วมมือกันดีกว่าปล่อยให้มู่เหยียนทำคนเดียวนะคะ” มู่เหยียนได้ยินซื่อหงพูดแบบนั้นก็คลี่ยิ้ม“แม่ครับ แม่ไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอกนะ เมื่อตอนบ่ายผมหาช่างมาซ่อมแซ่มร้านได้แล้วครับ พรุ่งนี้ผมจะพาช่างคนนั้นมาแนะนำให้ทุกคนได้รู้จัก ซื่อหง คุณนำแบบร้านให้พี่เขาดู อย่าลืมนำเงินให้พี่เขาไปซื้อของด้วยนะครับ หน้าที่ตกแต่งร้านปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่เขา แม่กับซื่อหงไปคุมงานที่ร้านก็พอครับ”ซื่อหงถึงกับนิ่งไป เธอไม่คิดว่าเขาจะใส่ใจเธอมากขนาดนี้ เขาจัดการทุกอย่างไว้หมดแล้วอย่างนั้นหรือ ?“แล้ว...ช่างที่ลูกจะพามารู้จักไว้ใจได้ไหม ? ไม่ปล่อยให้แม่ก

“ที่ฉันพูดแบบนั้นเพราะฉันหวังดีกับพวกเธอหรอกนะ ไม่มีหรอกกินฟงกินฟรีน่ะ ระวังกินแล้วจะป่วยเข้าโรงพยาบาล”ถ้าเป็นเมื่อก่อน...ซื่อหงจะไม่ใส่ใจคำพูดของไป๋อวี้เลยสักนิด แต่...นี่เธอยังไม่ได้เปิดร้านเลย ไป๋อวี้กลับพูดแบบนั้นแล้ว คำพูดเมื่อกี้ที่พ่นออกมาจากปากของไป๋อวี้ เกิดคนอื่นมาได้ยินเข้าจะเข้าใจว่ายังไง มันหมายถึงชื่อเสียงของร้านเธอเลยนะ“ฉันไม่คิดว่าเธอจะปากเก่งขนาดนี้นะไป๋อวี้ คำพูดแต่ละคำที่พ่นออกมาจากปากของเธอไม่น่าฟังเลยสักคำ ไม่พูดจาจิกกัดคนอื่นเธอคงรู้สึกคันปากมากสินะ ถ้าเธอกลัวกินบะหมี่จากร้านฉันแล้วป่วย ทำไมเธอไม่ป่วยตายไปเสียตอนนี้ล่ะ ?”ไป๋อวี้ถึงกับหน้าถอดสีเมื่อได้ยินซื่อหงตอกกลับตนแบบนั้น หล่อนยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูดอะไร ซื่อหงก็ได้พูดต่อว่า“ถ้าเธอไม่อยากกินของฟรี งั้น...เธอก็เลี้ยงบะหมี่เพื่อน ๆ ซะสิ”เดิมทีหงเหมินก็ไม่ได้ชอบขี้หน้าไป๋อวี้อยู่แล้ว พอได้ยินซื่อหงบอกแบบนั้นก็รีบเอ่ยขึ้น“ใช่ เมื่อเทอมที่แล้วทุกคนในหอต่างก็ซื้อข้าวมาให้เธอกิน ซื้อข้าวให้เธอไม่รู้กี่ครั้ง เงินค่าข้าวก็ไม่ได้คืนสักเหมา เธอเลี้ยงบะหมี่พวกเราสักมื้อสิไป๋อวี้”เมื่อเทอมที่แล้ว...เพราะพวกเขาเห็นว

“เอาอย่างนี้ดีไหม ?น้าจะให้ลูกน้องคนสนิทของสามีน้าไปเฝ้าระวังที่บ้านหนูดีไหม ?”ซื่อหงรู้ว่าแม่ของจื่อเย่คิดที่จะทำอะไร แม้ว่าในผลไม้นั้นจะไม่มียาพิษก็ตาม แต่...ของอย่างอื่นก็ไม่แน่ ดีที่แม่สามีของเธอมีสติรีบปฏิเสธ ตอนนี้เธอไม่มีหลักฐานเอาผิดแม่ของจื่อเย่ ถ้าเธอนำเรื่องนี้ไปแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจ เหรินซีก็แค่ถูกตักเตือน ไม่ถูกจับขังฟางเฟยพูดขนาดนี้แล้ว ในอนาคตมู่เหยียนต้องทำงานร่วมกับท่านเหว่ยหวง เธอเองก็ไม่อยากทำให้ฟางเฟยต้องลำบากใจ“ไม่เป็นไรหรอกค่ะน้าฟางเฟย ให้ลูกน้องคนสนิทของท่านเหว่ยหวงตามติดอีกฝ่ายอย่าให้มายุ่งกับฉันก็พอค่ะ”ต้าหลงกับฟางเฟยได้ยินซื่อหงพูดแบบนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก ต้าหลงดันเหรินซีคุกเข่าไปที่พื้น บอกให้หล่อนขอโทษซื่อหง พอได้รับคำขอโทษจากปากของเหรินซีแล้ว ซื่อหงก็รีบพาแม่สามีกับซื่อหลินเดินออกมาจากบ้านฟางเฟย รั่วซียังโกรธเหรินซีไม่หาย“เราจะยอมง่าย ๆ แบบนี้หรือลูก ?”“จริงด้วยพี่ เราจะยอมง่าย ๆ แบบนี้เหรอคะ ?” ซื่อหลินเองก็โกรธไม่ต่างจากรั่วซี“ดูก็รู้ว่าน้าคนนั้นตั้งใจมาเอาคืนพี่ชัด ๆ เรามีสติระวังตัว น้าคนนั้นถึงทำไม่สำเร็จ”ซื่อหงได้อธิบายเหตุผลให้แม่สามีกับซื่อหล