บททั้งหมดของ ยุค 70 ไม่เป็นแล้วนางเอกขอเป็นนางร้ายแทน: บทที่ 1 - บทที่ 10

‘หยางซื่อหง’ นอนป่วยอยู่บนเตียงมานานหลายวัน หลายวันมานี้เธอล่องลอยในห้วงความคิด เหมือนเธอกำลังฝันอยู่ ทุกอย่างที่อยู่ในฝันเหมือนปกคลุมไปด้วยผ้าสีขาว พร่ามัวมองเห็นไม่ชัดเจน ในภวังค์ความคิดเหมือนซื่อหงจะได้ยินเสียงของใครบางคนดังก้องอยู่ในหู“สามปีแล้วนะ หมอก็ได้ตรวจดูร่างกายแล้ว ยาบำรุงก็กินแล้ว แต่กลับไม่มีวี่แววที่จะท้องเลย ตัวปัญหาจริง ๆ ไม่รู้สูญเสียเงินไปตั้งเท่าไรแล้ว เห็นว่าสะโพกใหญ่หน้าอกอวบน่าจะมีลูกง่าย แม่ถึงได้ยอมให้เจียวหมิงแต่งงานด้วยหรอกนะ ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงอย่างซื่อหงกลับมีลูกไม่ได้ มาทำให้ตระกูลเราอับอายขายขี้หน้าจริง ๆ เลย”“แม่คะ แม่พูดเบา ๆ หน่อยค่ะ เดี๋ยวพี่เขาก็มาได้ยินหรอก”“ได้ยินแล้วจะทำไม? แต่งงานมานานกี่ปีแล้ว แต่กลับไร้วี่แววที่จะท้อง ไก่ที่เล้าของเรายังทำหน้าที่ตัวเองดีกว่านังนี่เสียอีก รู้ว่ามีลูกให้ไม่ได้ก็ยังไม่ยอมหย่า นังนั่นตั้งใจทำให้ตระกูลเราไม่มีผู้สืบสกุล ถ้านังนั่นอยากจะรักษาหน้าของตระกูลหยางไว้นะ นังนั่นต้องหย่ากับพี่ชายลูกเท่านั้น”“แม่คะ พี่ซื่อหงหัวแข็ง ดื้อรั้นมากนะคะ แม่ต้องพูดดี ๆ กับพี่เขา ถ้าไม่อย่างนั้นแม่ก็ต้องรอพี่เจียวหมิงกลับมาก่อน

“คุณ อย่าโกรธลูกไปเลยนะ มีเรื่องอะไรก็ค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จากัน”ฮุ่ยหนิงไม่รู้ว่าลูกสาวของหล่อนกำลังคิดที่จะทำอะไรอยู่ แต่ตอนนี้เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ลูกสาวของหล่อนไม่ควรกลับมาที่นี่“คราวที่แล้วฉันก็ได้บอกลูกไปแล้วมีอะไรก็เก็บไว้ในใจไม่ต้องต่อปากต่อความกับทางนู่น วันนี้ลูกสาวของคุณกลับวิ่งแจ้นกลับมาที่นี่อีกแล้ว ไม่รู้ว่าในหัวกำลังคิดอะไรอยู่ เอาแต่ทำตัวไร้เหตุผลแบบนี้ ไม่แปลกหรอกที่ทางนู่นจะโกรธ”คำพูดที่ออกมาจากปากของแม่ ได้ยินผ่าน ๆ ดูเหมือนจะเป็นห่วงเธอ แต่ถ้าคิดดูให้ดีแล้ว แม่กำลังต่อว่าโทษเธออยู่ต่างหากล่ะที่ทำตัวไม่ดีกับแม่สามี ซื่อหงดูเหมือนจะทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว สายตาเธอจ้องหน้าคนเป็นแม่ไม่กะพริบตา“ทุกคนต่างก็ต้องออกไปทำงานแลกแต้มกันหมด พวกเขากลับมาต่างก็ได้พักผ่อนกัน ส่วนฉันกลับต้องเข้าครัวทำอาหาร นำเสื้อผ้าของพวกเขาไปซัก กลับมาเก็บกวาดทำความสะอาดบ้าน สิ่งดี ๆ ไม่เคยตกถึงฉันหรอกนะคะแม่ แต่งานทุกอย่างกลับตกเป็นของฉันหมด ตอนที่พี่สะใภ้คลอดลูกก็มีแค่ฉันเนี่ยแหละที่คอยดูแล ฉันทำดีก็ถูกด่า ทำไม่ดีก็ถูกด่า ฉันแค่ถอนหายใจก็ผิดแล้วค่ะ ใคร ๆ ก็บอกว่าฐานะทางบ้านเหอดี แต่เงินที่ฉันหามาไ

ไม่นานก็มาถึงที่เขตชุมชน...ซื่อหงรอให้ทุกคนลงจากรถก่อน จนเหลือเธอเป็นคนสุดท้ายถึงลงจากรถ รู้ว่ามีธุระสำคัญที่ต้องไปทำ ซื่อหงก็รีบสาวเท้าทันที วันนี้เป็นวันที่ชาวบ้านนำของมาขายที่เขต เห็นชาวบ้านกำลังต่อแถวกันอยู่ ไม่ได้คิดอะไรก็รีบแชงคิวตัดหน้าผู้หญิงคนหนึ่ง เธอยังจำวันที่เจียวหมิงแต่งงานใหม่ ภาพของผู้หญิงคนนั้นยังติดตาเธออยู่ แต่ตอนนี้ซื่อหง กลับไม่เห็นโม่วหลีเลย เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าโม่วหลีไม่ได้มาทำงานหรือว่าโม่วหลีก็ได้ย้อนเวลากลับมาเหมือนกับเธอกันแน่“เธอจะซื้อของอะไรไหม? ถ้าไม่ซื้อก็หลบไปทางอื่นให้คนอื่นต่อแถวเข้ามา” เห็นสีหน้าของพนักงานไม่ค่อยดี ซื่อหงก็รีบเอ่ยถาม“วันนี้จูโม่วหลีไม่มาทำงานหรือ? ”“ทำไมจะไม่มาทำงานล่ะ? โม่วหลีออกไปข้างนอกกับคนรักแล้ว ถ้าไม่ซื้ออะไรก็รีบ ๆ หลบไป”ซื่อหงได้ยินแบบนั้นก็รีบหลบทาง แม้ว่าเธอจะไม่ได้เจอโม่วหลี แต่พอได้ยินพนักงานขายบอกว่าวันนี้โม่วหลีมาทำงาน นั่นก็หมายความว่าโม่วหลียังทำงานอยู่ที่นี่ ซื่อหงถอนหายใจโล่ง อก ก่อนจะเดินออกมาอย่างอารมณ์ดี เธอเดินไปที่ร้านขายข้าว กำลังจะเดินไปหลบแดดอีกมุมหนึ่ง พอหันกลับไปถึงกับนิ่งไปชั่วขณะโม่วหลี่สวม

“ฉันลองคำนวณดูคร่าว ๆ แล้ว เงินเดือนของคุณ 3 ปี ตกอยู่ที่ 1524 หยวน ฉันก็ไม่ใช่คนโลภอะไรหรอกนะ อย่างไรเสีย...เราก็เคยมีความสุขด้วยกันมาก่อน ฉันหักลบค่าสินสอดค่ากินค่าอยู่ของฉันตลอด 3 ปีที่ผ่านมาแล้ว น่าจะเหลืออยู่ที่ 1200 หยวน ฉันต้องการเงิน 1200 หยวนจากคุณ”น้ำเสียงที่เธอพูดคุยกับคนอื่นที่ผ่านมาอ่อนหวานไพเราะ ใครได้ยินต่างรู้สึกรักและเอ็นดู แต่ตอนนี้...พวกเขากลับรู้สึกว่าน้ำเสียงที่เคยไพรเราะไม่ต่างจากมีดคมค่อย ๆ ทรมานพวกเขาอยู่ ทำให้พวกเขารู้สึกเกลียดเธอไม่น้อย“ฝันไปเถอะ!! แกจะไม่ได้เงินนั่นของลูกชายฉันไปได้ง่าย ๆ หรอก” เฟยเทียนได้ยินซื่อหงบอกแบบนั้นก็เดือดมาก ลุกพรวดจากเก้าอี้ ชี้หน้าก่นด่าเธอไม่หยุด“แก!! แกต้องเสียสติไปแล้วแน่ ๆ เลย!! ฉันให้เงินสินสอดแกตั้ง 188 หยวน!! แต่งงานมาสามปีแกมีลูกให้ตระกูลเหอไม่ได้!! แกยังมีหน้ามาเรียกเงินจากลูกชายฉันมากถึง 1200 หยวนอย่างนั้นหรือ?!! แกเป็นคนขอหย่ากับลูกชายฉันเองนะ!! แกรีดไถเงินจากลูกชายฉันชัด ๆ !!”เจียวเจี๋ยพ่อของเจียวหมิงได้ยินแบบนั้นก็ตกใจไม่ต่างกัน เงินมากถึง 1200 หยวน ลูกสะใภ้ของเขารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่? ซื่อหงก็รู้ว่าตอ

เจียวหมิงกำลังอารมณ์ไม่ค่อยจะดี ตอนนี้กลับถูกคนเป็นแม่พูดจี้จุด เขาก็ยิ่งปวดใจ“เอาละ แม่อย่าพูดมากจะได้ไหม? ตอนนี้จดหมายพวกนั้นกำลังอยู่ที่ซื่อหง อยากจะหย่าผมก็จะหย่าให้ เงินจำนวนนั่นเอาเป็นว่าผมซื้ออิสระของผมก็แล้วกัน”เฟยเทียนได้ยินลูกชายบอกแบบนั้นก็ปวดใจไม่น้อย ซื้ออิสระจากผู้หญิงแบบนั้นต้องใช้เงินมากถึง 1200 หยวนเชียวหรือ? เงินนั่นเท่ากับต้องขายทรัพย์สินทั้งหมดที่มีอยู่ในตอนนี้ เงินนั่นมันเยอะเกินไป เฟยเทียนยอมไม่ได้หรอก“เราไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือ? หรือแม่ไปคุยกับนังนั่นดี? ” เจียวหมิงรู้ว่าตอนนี้เงินภายในบ้านมีอยู่ทั้งหมดเท่าไร เขารู้ว่าพ่อกับแม่เจ็บปวดหัวใจมากแค่ไหนเมื่อต้องสูญเสียเงินจำนวน 1200 หยวนนั้นไปถ้าเขาปล่อยให้แม่ไปคุยกับซื่อหงแล้วละก็ เขากลัวว่ายังไม่ได้คุยอะไรกันแม่กับซื่อหงได้กระโจนเข้าหากันแน่ ถ้าเรื่องวันนี้แพร่งพรายถึงหูชาวบ้านแล้วละก็ ชีวิตได้จบลงตรงนี้แน่ ซึ่งเจียวหมิงไม่อยากให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้น“เราอย่าไปกดดันซื่อหงเลยครับ แม่นำเงิน 500 หยวนออกมาให้ผมก่อน พรุ่งนี้ผมจะให้ซื่อหงไปที่เขตลงนามในใบหย่า ส่วนเงินที่เหลือผมจะหาวิธีเอง อีกเรื่องหนึ่ง...เรื่องนี้ย