Todos os capítulos de ยุค 70 ไม่เป็นแล้วนางเอกขอเป็นนางร้ายแทน: Capítulo 81 - Capítulo 90

มู่เหยียนแวะเวียนมาที่หอพักเกือบทุกสัปดาห์ นักศึกษาที่นี่ต่างก็คุ้นหน้าเขาดี วันเวลาล่วงเลยมาถึงเดือนธันวาคม ใกล้จะถึงวันสิ้นปีแล้ว มู่เหยียนก็จัดการเรื่องที่พักได้สักที ที่พักข้าราชการในเมืองแตกต่างจากที่พักข้าราชการที่ค่าย แต่...ที่พักข้าราชการในเมืองจะดูเก่าทรุดโทรมกว่าที่พักข้าราชการที่ค่ายมู่เหยียนต้องให้ช่างมาทาสีช่อมแช่มห้องพักใหม่ เขาได้พาสหายในค่ายมาช่วยอีกแรง พอทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาถึงได้พาซื่อหงมาดูห้อง เธอสำรวจมองดูรอบ ๆ ก็พอใจมาก เนื้อที่ดูกว้างขวางกว่าที่พักเดิมที่พวกเขาอยู่ มี 3 ห้องนอน 1 ห้องโถง ห้องครัวและห้องน้ำ ประตูโขงข้างนอกยังมีทหารยามผลัดเปลี่ยนกันเข้าเวรคนนอกอยากจะเข้ามาในนี้จะต้องมีหนังสือยืนยันตัวตนถึงจะเข้ามาที่นี่ได้ รอบ ๆ บริเวณนี้มีผู้คนอาศัยอยู่มาก เมื่อชาติที่แล้ว...ซื่อหงเคยมีความฝันอยากจะมีร้านขายของเล็ก ๆ แต่...เพราะฐานะทางบ้าน เธอถึงไม่กล้าหวังอะไรมาก ตอนนี้เธอมีโอกาสที่จะได้สานฝันแล้ว เพราะทางการกำลังปฏิรูปประเทศ ฟื้นฟูเศรษฐกิจในประเทศ อีกไม่นานภายในประเทศจะเปิดกว้างการค้าเสรีแถว ๆ นี้ใกล้กับโรงงานใหญ่ สำนักงาน โรงเรียน มหาลัย ซื่อหงคิด

ได้ยินแม่พูดแบบนั้น สีหน้าและแววตาของซื่อหงพลันเปลี่ยนไปทันที“เพราะแม่โกรธ!! แม่พูดไม่คิด!! แม่พูดอยู่ทุกวัน !!ฉันถึงคิดว่าแม่พูดจริงยังไงคะ !!ทีนี้เข้าใจความรู้สึกฉันแล้วหรือยัง ?!!”ฮุ่ยหนิงจุกจนพูดไม่ออก ซื่อหงรีบพูดต่อว่า “ตอนนี้...ฉันกับทุกคนในบ้านหยางไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้วค่ะ ทะเบียนบ้านฉันย้ายมาอยู่ที่บ้านหลี่ตั้งนานแล้ว ฉันไม่ได้ใช้เงินของทุกคนที่บ้าน หยางเลยสักหยวน อย่ามาระรานฉันเลยนะคะ ต่างคนต่างอยู่ อย่าคอยมาระรานฉันที่บ้านหลี่อีก เข้าใจไหมคะ ?”น้ำเสียงอันอ่อนหวานนั้นพ่นออกมาแต่ละคำไม่ต่างจากกำลังฉาดน้ำร้อนใส่พวกเขา ฮุ่ยหนิงทนไม่ไหวเผลอตวาดเสียงดัง“เรื่องผ่านมานานแล้ว !!แกจะพูดถึงมันอีกทำไม ?!!ห้ะ!! ตอนนี้แกกำลังจะเป็นแม่คนแล้วนะซื่อหง !!ทำไมถึงไม่เข้าใจฉันว่าที่ผ่านมาฉันลำบากใจมากแค่ไหน !!แกเจ็บฉันก็เจ็บเหมือนกัน ทำไมแกถึงได้ตัดขาดความสัมพันธ์กับแม่แท้ ๆ ของตัวเองได้ ?!!แกทำแบบนี้ได้ยังไง ?!!”“พ่อกับแม่ผิดไปแล้วซื่อหง พ่อไม่คิดเลยว่าคนที่มีปัญหาจริง ๆ กลับเป็นเจียวหมิง ตอนนี้...พ่อกับแม่ยอมรับผิดต่อหน้าฟ้าดินแล้ว ขอให้หนูยกโทษให้พ่อกับแม่จะได้ไหม ? หนูอยากจะให้พ

“ฉันเห็นพี่ใส่อะไรบางอย่างลงไปในถ้วยซุบไก่ ฉันเห็นพี่ทิ้งกระดาษนั่นไปที่เตาด้วย พี่ยังกล้าปฏิเสธบอกว่าไม่ได้ทำอะไรอย่างนั้นหรือ ? ”มู่เหยียนเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าซือซือ เขาหยิบเอาถ้วยซุบไก่นั่นมาดมดู แต่…น่าเสียดาย ยามันละลายหมดแล้วไม่ได้กลิ่นอะไรเลย นัยน์ตาเรียวคมตวัดมองซือซือ“เธอใส่อะไรลงไปในนี้ ?เธอจะให้ใครกินซุบไก่ถ้วยนี้กันแน่ซือซือ ? ”เมื่อกี้หล่อนมองช้ายแลขวาดูตั้งหลายรอบ เห็นไม่มีใครเดินผ่านมาแถวนี้ถึงได้ลงมือ ไม่รู้ว่าซื่อหงโผล่มาจากไหนถึงได้โผล่หน้ามาอยู่ที่นี่ได้ ซือซือพยายามตั้งสติให้มั่น ถ้าพวกเขาสองคนเห็นตอนที่หล่อนใส่ยาลงไปในถ้วยนั้น แล้วมู่เหยียนนำถ้วยนั้นไป หล่อนคงต้องหาวิธีอื่นแล้ว“พี่มู่เหยียนกำลังพูดถึงเรื่องซุบไก่นี้อยู่เหรอคะ ? ” ซือซือเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า“หมู่นี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ หมอได้จัดยาบำรุงโลหิตให้ฉันนำกลับมากิน ยาที่หมอให้มาขมไปหน่อย ถ้าผสมกับน้ำมันดื่มยาก ฉันถึงได้นำมาผสมกับซุบไก่แทน”“ก็แค่ยาบำรุงร่างกาย ทำไมเธอจะต้องทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ด้วย ? ”นัยน์ตาเรียวคมที่มองมาไม่ต่างจากคมมีด ซือซือแทบจะทรงตัวไม่อยู่ สิ่งที่หล่อนจะทำได้ในตอนนี้

เมื่อกี้อยู่ที่ห้องโถง หลังจากที่ทานข้าวเสร็จ มู่เหยียนก็ได้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ทุกคนในบ้านฟัง รั่วซีไม่อยากจะเชื่อว่าซือซือจะกล้าทำกับซื่อหงแบบนี้“ซือซือ ที่มู่เหยียนบอกคือความจริงหรือ ?ลูกอยากจะทำร้ายซื่อหง อยากจะให้ซื่อหงคลอดลูกก่อนกำหนดจริง ๆ หรือ ? ซื่อหงท้องลูกแฝด ลูกรู้ไหมว่าเกิดซื่อหงกินซุบไก่ที่มียาระบายนั่น มันอันตรายถึงชีวิตนะ”‘หลี่เหวินฟู่’ ได้ยินผู้เป็นภรรยาบอกแบบนั้นก็โกรธไม่น้อยรีบเอ่ยเสริมอีกคน“ซือซือ ซื่อหงไปทำอะไรให้ลูก ลูกถึงได้คิดร้ายกับซื่อหงแบบนี้ ?”ซือซือได้ยินคนในบ้านหลี่ถามแบบนั้นก็ได้แต่แค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ เรื่องที่เกี่ยวกับซื่อหงทุกคนดูเป็นห่วงเป็นใยเธอมาก ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับหล่อน จะยังมีคนเป็นห่วงหล่อนแบบนี้อยู่หรือไม่ ? คงไม่สินะ...ทุกคนในบ้านหลี่ไม่เคยเห็นหัวหล่อนเลย ไม่สนใจหล่อนด้วยซ้ำ มู่เหยียนเห็นซือซือไม่พูดไม่จาอะไรก็รีบบอกออกไปตรง ๆ“ซือซือ เรื่องนี้ฉันปล่อยผ่านไม่ได้ ที่ฉันเดินมาหาเธอเพราะฉันอยากจะมาบอกกับมู่เฉิงว่า ฉันอยากจะนำเรื่องนี้ไปแจ้งตำรวจ”ซือซือได้ยินแบบนั้นก็กลัวมาก หล่อนคือสะใภ้หลี่ คือคนในครอบครัวหลี่ ซื่อหงไม่ได้เป็น

ลูกคนโตสองคนของซือซือ คนหนึ่งอายุ 6 ขวบ อีกคนหนึ่งอายุ 3 ขวบ พวกเขาอยู่ในวัยที่จำหน้าทุกคนได้แล้ว เด็ก ๆ ไม่เห็นซือซือก็ได้ถามว่าแม่ของพวกเขาหายไปไหน รั่วซีจำใจต้องหาเหตุผลมาโกหก พยายามปกปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ หากวันใดวันหนึ่งเกิดเด็ก ๆ รู้ความจริง ตนจะต้องทำใจยอมรับให้ได้มื้อเย็นวันนี้บรรยากาศอยู่บนโต๊ะอาหารเงียบขรึม...วันต่อมา...ทุกคนในบ้านหลี่ช่วยกันทำความสะอาดบ้านต้อนรับปีใหม่กัน พอทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จ วันต่อมาก็มีอะไรให้ทำ วันนี้ซื่อหงจะต้องไปที่สถานีตำรวจให้การกับตำรวจ เธอถึงต้องลุกมาแต่งตัวแต่เช้า หลังจากที่ทานมื้อเช้าเสร็จ เธอก็ตามมู่เหยียนไปที่สถานีตำรวจพวกเขาเดินมารอรถที่หน้าหมู่บ้าน ไม่คิดว่าจะเจอเฟยเทียนที่นี่ด้วย ใกล้จะถึงวันปีใหม่แล้ว ชาวบ้านมารอรถไปที่อำเภอเยอะกว่าทุกวัน มู่เหยียนเองก็ไม่คิดว่าจะเจอเฟยเทียนที่นี่เหมือนกัน ซื่อหงตกใจมากเมื่อเจออดีตแม่สามีที่นี่ ตอนนี้เฟยเทียนไม่ต่างจากหญิงชราวัย 70 ผมที่เคยดำสนิทตอนนี้กลายเป็นสีดอกเลาไปแล้ว เฟยเทียนดูแก่จนซื่อหงแทบจำไม่ได้พอย้อนกลับไปคิดดู เธอเองก็ไม่แปลกใจที่อดีตแม่สามีจะดูแก่ เธอกับเจียวหมิงหย่ากันได้ปีก