Todos os capítulos de ยุค 70 ไม่เป็นแล้วนางเอกขอเป็นนางร้ายแทน: Capítulo 101 - Capítulo 110

วันนี้ซื่อหงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ลูกค้ามาต่อแถวรอกินบะหมี่แต่เช้า ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดี เธอรีบเชิญแขกเข้าไปนั่งรอในร้าน บางทีวันนี้อาจจะเป็นวันเสาร์ ผู้คนแถวนี้ถึงได้มารอกินบะหมี่กัน ซื่อหงยุ่งตั้งแต่เที่ยงจนถึง 6 โมงเย็น ถึงเวลาที่เธอต้องปิดร้านแล้ว แต่...ฟ้ายังไม่มืด ยังมีลูกค้าแวะเวียนมาถามเธออยู่ว่ายังมีบะหมี่ขายไหมวันนี้...ซื่อหงกับซื่อหลินและแม่สามีเหนื่อยมากจริง ๆ เธอเองก็ไม่อยากให้แม่สามีต้องมาเหนื่อยโม่แป้งอีก ซื่อหงรีบปิดประตูร้าน หลังจากนั้นเธอก็ได้มานั่งนับเงินที่ขายบะหมี่ได้ในวันนี้ ซื่อหงไม่อยากจะเชื่อว่าขายบะหมี่หนึ่งวันจะได้เงินมากถึง 50 หยวน รั่วซีกับซื่อหลินพอรู้ว่าวันหนึ่งพวกเขาขายบะหมี่ได้ 50 หยวน ก็ตกใจกันมากรั่วซีแอบคิด...ถ้าวันหนึ่งพวกเขาขายบะหมี่ได้ 50 หยวน นั่นก็หมายความว่าเดือนหนึ่งพวกเขาจะมีรายได้ 1000 กว่าหยวน หักค่านู่นค่านี่ จะได้กำไรประมาณ 600-700 หยวน รั่วซีผลิยิ้มอย่างมีความสุข อยากจะรีบไปโม่แป้งทำเกี๊ยวเสียตอนนี้ ตนไม่อยากจะปิดร้านบะหมี่ด้วยซ้ำ อยากจะขายตลอดทั้งวันทั้งคืน“แม่คะ ไว้พรุ่งนี้คอยว่ากันอีกทีค่ะ วันนี้เป็นวันเสาร์ วันสุดสัปดาห์ ไม่แปลก

ไม่คิดว่าร้านบะหมี่ฟู่ซินเป็นที่รู้จักจะเป็นร้านบะหมี่ของซื่อหง ถ้าหล่อนรู้ตั้งแต่แรก หล่อนคงไม่มาที่นี่ตอกย้ำแผลในใจของตัวเองหรอก !ซื่อหงสงสัยมากว่าทำไมเผยอิงถึงยอมไปทำงานที่โรงงาน แทนที่จะกลับไปเรียนมหาลัย แต่...พอมองออกไปที่หน้าร้านแล้ว มีลูกค้ากำลังต่อแถวอยู่เยอะ เธอก็ไม่อยากจะถามอะไรมาก“เธอยังอยากจะกินบะหมี่อยู่อีกไหม?” เผยอิงได้สติก็รีบชักมือกลับ เรื่องหนังสือตอบรับจากมหาลัย หล่อนคืนหนังสือนั้นให้ซื่อหงแล้วแท้ ๆแต่...ซื่อหงกลับไม่ยอมปล่อยหล่อนไป ยังให้ตำรวจสอบสวนเรื่องนี้ด้วย เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้หล่อนไม่มีโอกาสได้กลับไปเรียนมหาลัยกับเพื่อน ๆ อีก วันนี้...พวกเขาสองคนกลับมาเจอกันในสถานการณ์ที่ลำบากใจแบบนี้ เผยอิงก็ไม่รู้จะต้องทำตัวยังไง ซื่อหงได้สวมใส่เสื้อผ้าสวย ๆ เธอไม่ได้แค่สอบเข้ามหาลัยชื่อดังในเมืองนี้ได้ แต่...ซื่อหงยังมีครอบครัวที่อบอุ่นด้วยร้านบะหมี่นี้ยังเป็นร้านของซื่อหงอีก ถ้าหล่อนหน้าด้านหน้าทนฝืนกินบะหมี่ที่ร้านนี้ ก็ไม่ต่างจากหล่อนกำลังลดค่าตัวเองไปเกลือกกลั้วกับคนพรรค์นั้น เผยอิงลอบถอนหายใจ ก่อนจะบอกออกไปด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า“ฉันไม่กินแล้ว !” พูดจบ...เผยอิ

“ไม่ใช่ ลูกสะใภ้ฉันท้องลูกแฝดน่ะ” รั่วซีรีบเอ่ยบอก“ลูกแฝดหรือ ?คลอดลูกแฝดไม่ง่ายเลยนะ ปวดท้องคลอดหลายเท่า ลำบากเธอแล้ว”รั่วซีได้ยินแบบนั้นก็ไม่ค่อยจะพอใจเท่าไร ซื่อหงยังไม่คลอดเลย ทำไมต้องสร้างความกดดันให้ลูกสะใภ้ตนด้วยก็ไม่รู้ รั่วซีไม่อยากจะสนใจเพื่อนใหม่ของตน รีบลุกจากเก้าอี้เดินไปถามซื่อหงว่ามีอาการปวดท้องแล้วหรือยัง ?หลังจากที่อาบน้ำเสร็จ...ซื่อหงมีอาการปวดท้องเล็กน้อย รั่วซีรีบไปถามหมอ หมอยังคงพูดคำเดิม ซื่อหงยังไม่คลอดตอนนี้ ให้เธอพักที่ห้องไปก่อน รอให้เธอมีอาการปวดท้องมากกว่านี้ หมอถึงจะเข้ามาตรวจดูอาการเธออีกที ตอนนี้...ให้ซื่อหงนอนพักผ่อน ไม่ก็ออกไปเดินเล่นก่อนคำพูดเหล่านี้ของหมอ ซื่อหงได้ยินจนชินแล้ว เธอข่มตานอนไม่หลับ ผู้หญิงที่นอนอยู่เตียงข้าง ๆ ก็ส่งเสียงร้องไม่หยุด ได้ยินเสียงร้องของผู้หญิงคนนั้นแล้ว ซื่อหงเป็นกังวลมาก เธอบอกให้มู่เหยียนพาเธอออกไปเดินเล่นรับลมข้างนอก มู่เหยียนเดินอยู่ข้าง ๆ เธอคอยถามไถ่อาการตลอดเวลาเธอเริ่มมีอาการปวดท้องแล้ว แต่...ไม่ได้ปวดมากถึงขั้นร้องเสียงดังเหมือนผู้หญิงคนนั้น อาการปวดเหมือนมดกัดมากกว่า เวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยง...อาการปวดก็ยังเหม

มู่เหยียนจ้องหน้าไป๋อวี้อยู่นาน ในแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา เขาละสายตาจากไป๋อวี้ ก่อนจะหันไปถามชายสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มนั้นว่า“ใช่ผู้หญิงคนนั้นไหม ?” อีกฝ่ายครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง วันนั้น...ผู้หญิงคนนั้นก้มหน้ามองต่ำ ตั้งใจปกปิดใบหน้าของตัวเองและยังสวมหมวกด้วยชายสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินจำหน้าของอีกฝ่ายไม่ค่อยได้ แต่...รูปร่างของผู้หญิงคนนั้นกับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้คล้าย ๆ กัน ร่างเล็กผอมบาง ที่ข้อมือยังสวมนาฬิกาข้อมือส่งตรงมาจากเซี่ยงไฮ้ด้วย นาฬิกาที่ส่งตรงมาจากเซี่ยงไฮ้ใช่ว่าทุกคนที่นี่จะมีปัญญาซื้อมาใส่กัน ถ้าใครมีนาฬิกาที่ส่งตรงมาจากเซี่ยงไฮ้มักจะเก็บไว้ไม่นำออกมาใส่อวดกันหรอก“ชะ...ใช่ครับหัวหน้า” ชายสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มพยักหน้าพัลวัน แม้ว่าไป๋อวี้จะยืนห่างไกลจากมู่เหยียนกับชายสองคนนั้นแต่...หล่อนได้ยินหมดว่าพวกเขาคุยอะไรกัน มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่รู้ว่ามู่เหยียนมาที่นี่ทำอะไร ไป๋อวี้ขบคิด...ถ้ามู่เหยียนตั้งใจมาที่นี่คิดบัญชีกับหล่อน หล่อนจะรับมือกับมู่เหยียนอย่างไรดี ? มู่เหยียนไม่พูดไม่จาอะไรลากชายสองคนนั้นออกไปจากหอพัก เขาเดินตรงออกไปที่ประตูใหญ่ไป๋อ

นี่อาจจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับคนอื่น แต่...แต่มันไม่ใช่เรื่องดีสำหรับบ้านหยาง ลูกของสวี่หวงร่างกายอ่อนแอป่วยอยู่ตลอดเวลา หล่อนเองจะต้องอยู่บ้านดูแลเจ้าตัวเล็กไม่มีเวลาออกไปทำงานเหมือนคนอื่นเขา ส่วนจินเกอก็แค่เศษขยะ พ่อกับแม่สามีสุขภาพร่างกายไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง ในอนาคต...เกิดได้ที่ดินมาทำนา หล่อนคนเดียวจะทำงานหนักได้อย่างไร ชีวิตอาจจะลำบากกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้ก็ได้เมื่อก่อน...ซื่อหลินจะส่งเงินกลับมาให้พวกเขาใช้ทุกเดือน เพราะซื่อหงคนเดียวเลย พวกเขาถึงสูญเสียรายได้ในส่วนนี้ไป ชีวิตของซื่อหงตอนนี้ดีกว่าเมื่อก่อนมาก มีซื่อหลินคอยช่วยอยู่ข้าง ๆ ชีวิตยิ่งได้ดิบได้ดี สองพี่น้องนั่นไม่อยากจะดูแลพ่อแม่ของตัวเองและซื่อหงเองก็ตัดขาดความสัมพันธ์กับทุกคนในบ้านหยางแล้วด้วย แต่...สวี่หวงจะไม่ปล่อยให้สองพี่น้องนั่นสุขสบายหรอกนะ ตราบใดที่หล่อนยังลำบากอยู่พอสวี่หวงได้ยินแม่สามีบอกว่าไม่อยากจะตามหาซื่อหงกับซื่อหลินแล้ว ทำให้สวี่หวงไม่พอใจอย่างมาก“ไม่ได้นะคะแม่ แม่คือแม่ของซื่อหงกับซื่อหลินนะคะ แม่อายุมากขึ้นทุกวัน สองพี่น้องนั่นมีหน้าที่ดูแลเลี้ยงดูแม่นะคะ เราจะป