Todos os capítulos de ยุค 70 ไม่เป็นแล้วนางเอกขอเป็นนางร้ายแทน: Capítulo 71 - Capítulo 80

เผยอิงยังไม่รู้ตัวว่าหายนะกำลังมาเยือน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่นำหนังสือตอบรับไปทำลายทิ้ง หล่อนเก็บหนังสือตอบรับไว้ในบ้านมาสองวันแล้ว เผยอิงเองก็สับสนมาสองวันแล้วเหมือนกัน ภาพซื่อหงกับมู่เหยียนผุดเข้ามาในหัวหล่อนไม่หยุด เห็นสีหน้าและรูปร่างอันน่ากลัวของมู่เหยียนแล้ว เผยอิงรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูกตอนนี้...เผยอิงรู้สึกผิด เสียใจแล้วจริง ๆ หล่อนไม่น่าใจร้อนเชื่อฟังจื่อเย่เลย แต่...ต่อให้รู้สึกผิดมากแค่ไหนก็ตาม พอเห็นหนังสือตอบรับจากมาหลัยเยี่ยนหวงแล้ว เผยอิงกลับไม่อยากจะส่งมันคืนให้กับซื่อหง เมื่อกี้...เมียวเมียวได้มาหาหล่อนถึงที่บ้าน ได้บอกว่านักเรียนที่โรงเรียนที่สอบได้ 300 กว่า ป่านนี้ยังไม่ได้รับหนังสือตอบรับจากมหาลัยเลยเผยอิงสงสัย...ประวัติส่วนตัวของพวกเขาต้องมีปัญหาแน่ ๆ หล่อนถึงได้ให้อาจารย์ไปตรวจสอบดูอีกแรง คำพูดของเมียวเมียวทำให้เผยอิงรู้สึกไม่มั่นใจ หล่อนกลัวว่าหล่อนจะไม่ได้เรียนมหาลัยเหมือนกับซื่อหง ถ้าซื่อหงไม่ได้รับหนังสือตอบรับจากมหาลัย ซื่อหงจะต้องให้เจ้าหน้าที่ตำรวจตรวจสอบแน่ ๆ ว่าหนังสือตอบรับหายไปไหน ?สามีของซื่อหงเป็นถึงทหาร เรื่องนี้ไม่ยากเกินความสามารถของเขา เรื่องนี้จ

ซื่อหงนึกถึงเรื่องราวในอดีตเมื่อชาติที่แล้ว ตอนนี้หนังสือตอบรับจากมหาลัยอยู่ในมือเธอแล้ว เธอก็นึกว่าเธอกำลังฝันไปเสียอีก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะทำได้ มู่เหยียนเห็นเธอมีความสุข เขาก็ผลิยิ้ม“มีข่าวดีอีกเรื่องหนึ่ง คุณอยากจะรู้ไหม ?”“เรื่องอะไรเหรอคะ ?”“คุณลองเดาดูซิครับ” ดวงตาคู่สวยลุกวาว“อย่าบอกนะว่าวันแสดงคุณทำผลงานออกมาได้ดีกว่าคนอื่นเขาน่ะ ?” มู่เหยียนถึงกับประหลาดใจเมื่อได้ยินแบบนั้น ทำไมเธอถึงรู้ได้ก็ไม่รู้“ทำไมคุณถึงเดาได้ง่ายแบบนี้ล่ะครับ ?” แม้ว่าสองสามวันนี้เธอเอาแต่ห่วงเรื่องส่วนตัวของเธอ แต่เธอก็ยังไม่ลืมเรื่องส่วนตัวของเขาเหมือนกัน“ฉันจำได้ว่างานแสดงจบลงได้สองสัปดาห์แล้วค่ะ ผู้บังคับบัญชาการของคุณก็ต้องประกาศผลแล้วซิ”“อืม พรุ่งนี้ผมจะโทรหาแม่ แม่คงดีใจมากแน่ ๆ ”เช้าวันต่อมา...ก่อนที่มู่เหยียนจะออกไปทำงาน เขาได้แวะไปโทรหาแม่ของเขา รั่วซีรู้ว่าลูกชายกำลังจะได้เลื่อนตำแหน่ง ซื่อหงกำลังจะได้เข้าเรียนมหาลัย ตนก็รู้สึกดีใจมาก ซื่อหงสอบได้คะแนนดีติด 1 ใน 200 ไม่พอ เธอยังได้เรียนในมหาลัยชื่อดังในเมืองนี้ด้วย จะไม่ให้ตนดีใจได้อย่างไรตั้งแต่ที่มู่เหยียนกับซื่อหงย้ายไปอยู่ท

คำพูดของหมอยังดังก้องอยู่ในหูของมู่เหยียน เขานิ่งไปครู่หนึ่ง เขาไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เพิ่งจะได้ยิน เมื่อกี้หมอพูดว่าอะไร ?ซื่อหงกำลังตั้งครรภ์อย่างนั้นหรือ ? เขาจะได้เป็นพ่อคนแล้วอย่างนั้นหรือ ? มู่เหยียนหันไปถามหมออีกครั้งเพื่อความแน่ใจ“ภรรยาผมกำลังท้องจริง ๆ ใช่ไหมครับ ? หมอไม่ได้โกหกผมอยู่ใช่ไหมครับ ?”“หัวหน้าหลี่ไม่เชื่อที่ฉันบอกหรือ ? หรือว่าหัวหน้าหลี่ไม่เชื่อตัวเองกันแน่ ?”มู่เหยียนดีใจจนพูดไม่ออก เขาหันไปมองซื่อหง ริมฝีปากหนาฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะดึงหญิงอันเป็นที่รักเข้าสู่อ้อมกอด เขาดีใจจนทำตัวไม่ถูก“ซื่อหง ผมจะได้เป็นพ่อคนแล้ว คุณช่วยบอกผมหน่อยว่าผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ?”เมื่อก่อน...มู่เหยียนคิดว่าการมีลูกเป็นเรื่องยาก เป็นภาระ ไม่มีก็ไม่เป็นไร เพราะเขาอยากจะให้ซื่อหงนั้นสบาย อีกอย่าง...หลายครั้งที่พวกเขาปล่อยธรรมชาติ แต่...ไม่ติดเลยสักครั้ง เพราะแบบนี้...เขาถึงคิดว่าเรื่องลูกไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ลูกอยากจะมาเกิดตอนไหนก็ได้ เขาไม่อยากกดดันหรือคิดมากเกินไป ใครจะไปคิดว่า...ลูกกลับมาเกิดกับเขาในช่วงเวลานี้ปีหน้าเขาอายู 30 แล้ว อายุ 30 เขาพร้อมที่จะเป็นพ่อคนแล้ว จะไม่ให้เขาดี

แต่...มีชาวบ้านคนอื่น ๆ อยากจะได้หมวกพรมเขากวางนี้ด้วย ต่างก็ตะโกนบอกพนักงานว่าอยากจะซื้อ พนักงานขายของนำหมวกพรมเขากวางลงมา ก่อนจะหันมาบอกกับพวกเขาว่า“หมวกพรมเขากวางนี้เหลืออันสุดท้าย ราคา 6 เหมา ใครอยากจะได้ยกมือขึ้น”“ฉันซื้อ”“ฉันเอา” รั่วซีกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกัน รั่วซีหันไปดูก็เห็นว่าเป็นเฟยเทียนแม่ของเจียวหมิง เฟยเทียนเห็นรั่วซีคู่อริของตนก็โกรธหน้าแดงก่ำ ก่อนจะรีบแย่งหมวกพรมในมือพนักงานขายของมา“ฉันขอซื้อก่อนนะ” รั่วซีเห็นแบบนั้นก็โกรธมาก ตนเป็นคนถามซื้อก่อนแท้ ๆ เฟยเทียนคือคนที่มาทีหลัง แต่กลับหน้าด้านแย่งหมวกพรมเขากวางนั้นไปต่อหน้าต่อตา“ฉันเป็นคนบอกให้พนักงานนำหมวกพรมนี่ลงมาให้ฉันนะ จะแย่งไปต่อหน้าต่อตาฉันแบบนี้ได้ยังไง ?!!”จะให้พูด...ก็แค่หมวกพรมธรรมดา เฟยเทียนก็ไม่ได้ต้องการ แต่...พอนึกถึงเรื่องที่ซื่อหงสอบเกาเข่าได้คะแนนสูงสุดในอำเภอ ชีวิตดีกว่าตอนที่อยู่ที่บ้านเหอ ส่วนลูกชายของตนกลับนั่งคุก ทำงานหนักในนั้น เฟยเทียนก็ยิ่งเดือด ตนถึงได้แย่งหมวกพรมเขากวางนี้มา“เมื่อกี้หล่อนขอดูไม่ได้คิดที่จะซื้อเสียหน่อย อีกอย่าง...นี่คือหมวกพรมเด็ก ฉันจะซื้อให้หลานฉันที่กำล

หมอเห็นสีหน้าตกใจของพวกเขาสองคนแล้ว หมอก็เข้าใจว่าพวกเขารู้สึกอย่างไร คนท้องลูกแฝดหายาก ถ้ารู้ว่าตัวเองท้องลูกแฝด เป็นใครก็ตกใจไม่อยากจะเชื่อกันทั้งนั้น“เด็ก ๆ ไม่มีอะไรผิดปกติ อายุครรภ์เดือนที่สี่ เด็ก ๆ จะเริ่มขยับ คนเป็นแม่จะต้องดูแลสุขภาพของตัวเองให้ดี บำรุงร่างกายเยอะ ๆ อย่ากินเยอะจนเกินไป ถ้าไม่อย่างนั้น...วันที่เธอคลอดจะลำบากเอาได้”ซื่อหงได้ยินหมอบอกแบบนั้นเธอก็รู้สึกอายเล็กน้อย ตั้งแต่ที่เธอท้องเจ้าแฝด เธอกินเยอะมาก ร่างกายเหนื่อยง่าย ได้กลิ่นอาหารที่ไม่ชอบก็จะอาเจียน นอกจากอาการแพ้ท้องแล้ว ซื่อหงกินอะไรก็อร่อย ไม่คิดว่า...น้ำหนักเธอจะเพิ่มขึ้นเยอะขนาดนี้ มู่เหยียนได้ถามหมอว่าพวกเขาต้องระวังอะไรเป็นพิเศษหรือไม่หมอแนะนำแค่ไม่กี่คำ มู่เหยียนก็พาซื่อหงเดินออกมาจากห้องตรวจ พอเดินออกจากโรงพยาบาลมา เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะดึงเธอเข้ามาหอมไม่หยุด“ซื่อหง คุณเก่งมากเลย คุณท้องลูกแฝดได้ยังไง ?” ซื่อหงเองก็รู้สึกดีไม่ต่างจากเขา มือเล็กลูบไล้ที่หน้าท้องของตัวเองไปมาฟ้าคงสงสารเธอ ถึงได้ส่งเจ้าแฝดมาโปรด ตอนนี้...ทางรัฐได้ส่งเสริมการวางแผนครอบครัว ซื่อหงเพิ่งจะท้องแรก ถ้าอยากจะมีลูกเพ