Todos os capítulos de ยุค 70 ไม่เป็นแล้วนางเอกขอเป็นนางร้ายแทน: Capítulo 111 - Capítulo 120

มู่เหยียนคิด...ที่ซื่อหงพูดก็ถูก จะมีใครกล้ามารังแกลูกของเขากัน แต่ว่า...สักวันหนึ่ง ลูกของเขาก็ต้องโต เขาไม่อาจปกป้องลูกได้ตลอดเวลา ยังไง...เขาก็ต้องฝึกทักษะต่อสู้ให้ลูก ๆ ขณะที่มู่เหยียนกับซื่อหงกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ซื่อหลินก็วิ่งเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนก ซื่อหงตกใจมาก กลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นที่ร้าน“พี่ซื่อหง แฮ่ก ๆ มาถึงแล้ว พวกเขามาถึงที่มหาลัยพี่แล้ว แฮ่ก ๆ ”“ใครมาตามหาพี่ที่มหาลัยนะ ?” เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าใครมาตามหาเธอกันแน่ มู่เหยียนรู้ว่าซื่อหลินหมายถึงใครก็รีบเอ่ยบอก“แม่คุณมาถึงที่นี่แล้ว” ซื่อหลินพยักหน้าเบา ๆ“ใช่ แม่อยู่ที่มหาลัยเยี่ยนหวง แม่มากับพี่สวี่หวงค่ะ” ซื่อหงได้ยินแบบนั้น แววตาพลันกระตุกวูบวันที่เธอออกมาจากโรงพยาบาลกลับมาพักฟื้นที่บ้าน แม่สามีได้โทรกลับไปที่บ้านหลี่ หลายวันมานี้เธอเป็นกังวลมาก กลัวแม่จะตามมาที่นี่ แต่...เธอคิดว่าแม่คงไม่กล้ามาที่นี่หรอก ใครจะไปคิดว่าแม่จะกล้ามาตามหาเธอที่นี่จริง ๆ ไม่คิดว่าเรื่องนี้จะกลายเป็นเรื่องจริง“แม่มาที่นี่จริง ๆ เหรอ ? แม่มาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อไร ?”“แม่มาถึงเมื่อตอนเที่ยงค่ะ เพราะไม่รู้ว่าพี่เรียนคณะไหน แ

หลังจากที่ฮุ่ยหนิงอาเจียนเสร็จ ถึงรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ฮุ่ยหนิงรีบเดินตามหลังสวี่หวงไปรอเกวียนที่หน้าสถานีรถไฟ ใช้เวลาเกือบสองวันกว่าจะถึงที่อำเภอ ไม่คิดว่าจะได้มาเจอกับหัวหน้าหมู่บ้านที่หน้าหมู่บ้าน“กลับมาเร็วขนาดนี้เลยหรือฮุ่ยหนิง ?” ในเมื่อพวกเขาได้โกหกหัวหน้าหมู่บ้านไปแล้วครั้งหนึ่ง พวกเขาจะต้องโกหกไปตลอดชีวิต ฮุ่ยหนิงผลิยิ้มก่อนจะเอ่ยตอบ“ใช่ ๆ ฉันไปนานไม่ได้หรอกนะ จะต้องรีบกลับมาจัดการธุระที่บ้าน ไม่มีเวลาอยู่ที่นั่นนานหรอกนะ”สวี่หวงแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ เมื่อได้ยินแม่สามีบอกแบบนั้น พวกเขาสองคนตามหาซื่อหงไม่เจอด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าแม่สามีของหล่อนกำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้บอกออกไปแบบนั้น“ไม่มีเรื่องอะไรกันก็ดีแล้ว ซื่อหงเป็นเด็กดี ต่อแต่นี้ไปชีวิตของเธอจะได้สุขสบายสักทีนะ”ฮุ่ยหนิงได้ยินชื่อซื่อหงเกือบจะระเบิดอารมณ์ออกมา ตอนนี้...ตนกำลังอยู่ต่อหน้าหัวหน้าหมู่บ้าน จะแสดงอาการมากไม่ได้ ได้แต่เอ่ยตอบไม่กี่คำแล้วก็รีบเดินกลับไปที่บ้านหยาง...ทันทีที่กลับมาถึงที่บ้าน ฮุ่ยหนิงก็รีบไปนอนพักที่ห้อง ตอนนี้ตนรู้สึกวิงเวียนศีรษะ ร่างกายอ่อนล้า แขนขาไร้เรี่ยวแรงไม่มีแรงเดิน ซุนเย่เห็นฮุ่ยหนิงนอนถ

“ถ้ามู่เฉิงฟ้องหย่า ชาวบ้านจะรู้นะคะว่าเกิดอะไรขึ้นในบ้านหลี่” รั่วซีไม่มีทางเลือกอื่น ถอนหายใจแรงอย่างเบื่อหน่ายมู่เฉิงไปพบซือซือที่เรือนจำ บอกว่าเขานั้นอยากจะหย่ากับซือซือ แต่ซือซือ กลับไม่ยอมหย่า ไม่เห็นด้วย ซือซือยังขู่มู่เฉิงอีกว่า ถ้ามู่เฉิงจะหย่ากับหล่อน หล่อนจะฆ่าตัวตาย“ซือซือคงไม่ยอมหย่าง่าย ๆ แม่คิดว่าซือซือได้รับการปล่อยตัวจะต้องกลับมาที่บ้านหลี่แน่ ๆ แม่ไม่ยอมให้ซือซือกลับมาเหยียบที่บ้านหลี่หรอกนะ”“แต่...ถ้ามู่เฉิงฟ้องหย่า ทุกคนจะรู้เรื่องของซือซือนะคะแม่” รั่วซีก็ลังเลกับเรื่องนี้เหมือนกัน จะให้พูด...เด็ก ๆ ยังอยู่ที่บ้านหลี่ ถ้าเรื่องนี้ไม่จัดการกันอย่างเงียบ ๆ จะส่งผลกระทบต่อลูก ๆ ของมู่เฉิงแน่ มู่เหยียนเห็นสีหน้าแม่เป็นกังวล เขาก็รีบเอ่ยบอก“มู่เฉิงอยากจะหย่ากับซือซือ เราเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับไม่ได้นานหรอกนะครับแม่ สักวันหนึ่งคนที่หมู่บ้านเราก็ต้องรู้เรื่องนี้อยู่ดี ถ้ามู่เฉิงอยากจะหย่ากับซือซือตอนนี้ถือว่าเป็นโอกาสดี เพราะซือซือยังอยู่ในเรือนจำ จะก่อความวุ่นวายไม่ได้ ถ้ารอให้ซือซือเป็นอิสระ ผมว่าคุยกันไม่รู้เรื่องหรอกครับ”รั่วซีเป็นห่วงเด็ก ๆ มาก ที่มู่เหยียน

วันเวลาล่วงเลยมาถึงเดือนกันยายน อากาศยังคงร้อนอบอ้าวเหมือนเดิม ลี่หมิงกลับมาทำงานปกติ เธอได้ถามเรื่องฟ้องหย่าของลี่หมิงก็ได้รับคำตอบว่าศาลได้รับหนังสือฟ้องหย่าของลี่หมิงแล้ว บ้านหลังใหม่ที่ซื่อหงเพิ่งซื้อ ตอนนี้อาฟงซ่อมแซมตกแต่งร้านใกล้เสร็จแล้ว ร้านใหม่ยังไม่เปิด เธอจะต้องรีบหาคนมาช่วยเย็นวันนั้น...หลังจากที่กลับมาที่บ้าน เธอก็รีบปรึกษามู่เหยียนถึงเรื่องนี้ว่าจะเอายังไงดี“ถ้าเราให้พี่ชายคุณกับพี่สะใภ้ใหญ่มาช่วย คุณว่าดีไหมคะ ?” ร้านบะหมี่คือหัวใจของซื่อหง ถ้าอยากจะหาใครสักคนมาช่วย คนคนนั้นจะต้องไว้ใจได้ อีกอย่าง...เธอเองก็อยากจะช่วยดันคนในครอบครัวด้วย จึงคิดหาพี่ชายกับพี่สะใภ้ของเขา มู่เหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยบอก“ผมว่าคงไม่ได้ พี่มู่หยางยังมีลูกอีกสามคนที่ต้องดูแล พี่เขาคงไม่ทิ้งลูก ๆ ที่หมู่บ้านหรอกนะ อีกอย่าง...มู่เฉิงตอนนี้กำลังลำบาก พี่มู่หยางไม่มีทางทิ้งภาระให้มู่เฉิงหรอก”ซื่อหงขบคิด มู่เหยียนพูดก็มีเหตุผล ที่นั่นยังมีที่นาให้พวกเขาทำ ชาวนาอย่างพวกเขาเห็นที่ดินสำคัญที่สุด พวกเขาไม่มีทางทิ้งภาระหน้าที่ของตัวเองมาทำงานที่นี่หรอก“ถ้าอย่างนั้น...เราหาคนที่ไว้ใจได้

ได้บทเรียนจากเมื่อวาน วันนี้ฟางหรูมาเปิดร้านแต่เช้า แต่...ร้านของซื่อหงยังเปิดเร็วกว่าหล่อนอยู่ดี แต่พอกลับมาคิดดูแล้ว ซื่อหงขายอาหารเช้าด้วยนี่นา ไม่แปลกใจที่พวกเขาจะตื่นแต่เช้ามาเปิดร้าน หล่อนตื่นเช้ามาทำอะไรแบบนั้นไม่ได้หรอก พอฟางหรูเห็นลูกค้าต่อแถวที่หน้าร้านฟู่ซิน ทำให้หล่อนใจคอไม่ดี ฟางหรูรีบเปิดประตูร้าน ก่อนจะเดินเข้าไปหยิบเอาพลุมาจุดที่หน้าร้านไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียงพลุหรือเปล่า พอผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้ยินเสียงจุดพลุก็รีบมากินเกี๊ยวที่ร้านหล่อน มีลูกค้าแวะเวียนมากินเกี๊ยวที่ร้านหล่อนอยู่บ้าง แต่...ฟางหรูก็ยังไม่พอใจกับจำนวนลูกค้าที่แวะมาที่ร้านหล่อนอยู่ดี อย่างน้อยก็ดีกว่าเมื่อวาน เห็นลูกค้านั่งกินเกี๊ยวอยู่ ฟางหรูก็รู้สึกดีไม่น้อย พอมีเวลาว่าง ฟางหรูก็เดินออกไปดู ลูกค้าที่ร้านซื่อหงก็ยังเยอะกว่าลูกค้าที่ร้านหล่อนอยู่ดีแต่อย่างน้อย...สถานการณ์ตอนนี้ก็ดีกว่าเมื่อวาน ฟางหรูได้แต่ระงับอารมณ์โกรธไว้ หลายวันผ่านไป...ที่ร้านของฟางหรูก็เหมือนกับทุก ๆ วัน ลูกค้าไม่เยอะเท่าที่ร้านฟู่ซิน แต่ก็ไม่ได้น้อยกว่าวันแรกที่เปิดร้าน แต่ละวันหล่อนก็ยังขายได้กำไรอยู่ แต่...คงได้กำไรไม่เยอะ