Todos os capítulos de ยุค 70 ไม่เป็นแล้วนางเอกขอเป็นนางร้ายแทน: Capítulo 121 - Capítulo 130

ทำแบบนั้นไม่ต่างจากคนโง่ ฟางหรูมองไปที่ป้าหวู่ ก่อนจะพูดต่อว่า “ถ้าเราจะทำแบบนั้นสู้เราลดราคาเกี๊ยวลงดีกว่า”ป้าหวู่เห็นอันนี้ก็ไม่ได้ อันนั้นก็ไม่ได้ ตนก็ไม่รู้จะต้องทำอย่างไรแล้วจริง ๆ ป้าหวู่ขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกออกไปว่า“เราเปลี่ยนมาใช้เนื้อหมูเก่าไม่ใช้เนื้อหมูสดดีไหม ? ” ฟางหรูขมวดคิ้วแน่น“เนื้อหมูเก่าอย่างนั้นหรือ ? ”“ใช่ ที่ร้านขายเนื้อหมู มีเนื้อหมูเก่าค้างคืนอยู่ไม่ใช่หรือ ?กระดูกหมูก็มีเหมือนกัน มีเยอะด้วยนะ เช้าของอีกวันพ่อค้ากับแม่ค้าจะต้องนำเนื้อสดมาขายกัน จะต้องโละขายเนื้อหมูเก่าให้หมด พวกเขาจะขายในราคาถูก พ่อค้าแม่ค้านำเนื้อหมูนั่นออกมาขายไม่ถึงครึ่วชั่วโมงก็ขายหมดเกลี้ยง”ฟางหรูรู้เรื่องนี้ดี แต่…หล่อนแค่ยังไม่นึกถึงว่าที่ร้านจะต้องใช้เนื้อหมูเก่าค้างคืน พอหล่อนได้ยินป้าหวู่บอกแบบนั้น ถึงนึกขึ้นมาได้ ถ้าหล่อนซื้อเนื้อหมูเก่าค้างคืนมาทำไส้เกี๊ยว หล่อนสามารถขายเกี๊ยวในราคาที่ถูกได้ ซื่อหงขายบะหมี่มีของแถม ส่วนหล่อนจะขายเกี๊ยวในราคาที่ถูกกว่าร้านฟู่ซินก็แล้วกัน ผู้คนที่นี่ชอบของถูกกัน หล่อนเชื่อว่า…ลูกค้าจะแวะมาอุดหนุนเกี๊ยวที่ร้านหล่อนเยอะกว่าเมื่อก่อนแน่ ๆ“แล

ซื่อหงรู้สึกไม่ดีเอ่ยบอกเสียงแข็ง “ฉันเพิ่งรู้นะว่าเธอเป็นคนแบบนี้ฟางหรู ผู้คนที่นี่กินเกี๊ยวที่ร้านเธอแล้วเกิดป่วย เธอกลับมาโทษฉันเหรอ ?เธอคิดว่าฉันบังคับพวกเขากินเกี๊ยวที่ร้านเธอหรือยังไง ? ทางโรงพยาบาลเป็นคนร้องเรียน ไม่ใช่ฉัน ถ้าเธอจะเอาแต่โทษคนอื่นแบบนี้ ฉันว่าเธอเอาเวลาไปให้ปากคำกับตรวจดีกว่า ว่าที่ผ่านมาเธอไปซื้อเนื้อที่ไหนมาทำเกี๊ยวให้ผู้คนที่นี่ทาน”ฟางหรูได้ยินแบบนั้นสีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที หล่อนเงียบไปไม่พูดไม่จาอะไร ที่ซื่อหงพูดแบบนั้น ซื่อหงจะต้องรู้อะไรแน่ ๆ ซื่อหงจับตาดูหล่อนอย่างนั้นหรือ ? ถึงได้ว่า...ที่ร้านซื่อหงถึงไม่มีปัญหาอะไร ไม่ลดราคาบะหมี่กับเกี๊ยวลง สุดท้ายเป็นเพราะหล่อนเองที่โลภมาก ต้องมาแพ้ภัยตัวเอง ซื่อหงร้ายกว่าที่หล่อนคิดเจ้าหน้าที่ตำรวจสั่งให้ฟางหรูปิดร้านไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจ ทันทีที่เจ้าหน้าที่ตำรวจพาตัวฟางหรูไป เสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง ลูกค้าที่มารอกินเกี๊ยวที่ร้านฟางหรู ตอนนี้ได้ย้ายมากินเกี๊ยวที่ร้านของซื่อหงแทน พวกเขายุ่งจนถึงห้าโมงเย็น รั่วซีเห็นบรรยากาศภายในร้านแล้ว จึงรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย“โชคดีนะที่อีกฝ่ายแพ้ภัยตัวเอง ลูกค

“ผมกับลูกไม่ได้ผอม คุณนั่นแหละอ้วน” มู่หยางคลี่ยิ้ม ก่อนจะเอ่ยเสริมอีกคน“แม่ดูมีน้ำมีนวลนะครับ ผิวก็ขาวผ่องด้วย สงสัยอยู่ที่นั่นจะสุขสบายดี” รั่วซีได้ยินคำว่าอ้วนก็ถลึงตามองสองพ่อลูก แต่...ตนก็ยอมรับ ว่าอยู่ที่นู่นอาหารอร่อยถูกปากจริง ๆ ซื่อหงกับมู่เหยียนดูแลตนดีมาก ๆ“แล้วเมื่อไรหลิวซือซือออกมาจากเรือนจำ ?”“วันนี้...เรากลับไปถึงที่บ้าน ซือซือน่าจะโผล่หน้ามาแล้ว”“ถ้าอย่างนั้น...เรารีบกลับบ้านกันเถอะ ไม่รู้ว่าซือซือคิดที่จะทำอะไรกันแน่”เหวินฟู่กับมู่หยางก็กลัวว่าซือซือจะไปหาเรื่องมู่เฉิงที่บ้าน ไม่อยากชักช้า รีบถือของเดินไปรอรถที่หน้าสถานี นั่งรถกว่าชั่วโมงพวกเขาถึงกลับมาถึงที่บ้าน แต่...พอเดินเข้ามาในบ้าน พวกเขาไม่เห็นซือซือเลย เด็ก ๆ นานแล้วไม่เจอย่า พอเห็นย่าก็รีบวิ่งเข้ามากอด รั่วซีดีใจมากที่เห็นเด็ก ๆ แข็งแรงดี เด็ก ๆ ดูโตกันมาก รูปลักษณ์ภายนอกเปลี่ยนไปมากเหมือนกัน ปีนี้ถิงถิงอายุได้ 2 ขวบแล้ว ดูอ้วนท้วนอย่างกับเด็ก 3 ขวบ“ถิงถิงลูก มาหาย่ามา ย่าขออุ้มหน่อย” ตอนที่รั่วซีไม่อยู่ ถิงถิงเพิ่งจะ 1 ขวบ ถิงถิงจำย่าตัวเองไม่ได้แล้ว ถิงถิงมีสีหน้าหวาดผวา ไม่กล้าเดินเข้าไปหาผู้เป็นย่า

“เธอกับแม่มาที่นี่ทำอะไรกันแต่เช้า ?” แม่ของซือซือได้ยินแบบนั้นก็ไม่อยากจะพูดอะไรมาก รีบบอกออกไป“เธอเองอยากจะให้พวกเรามาที่นี่ไม่ใช่หรือรั่วซี ? ซือซือลูกสาวฉันถูกขังในเรือนจำ มู่เฉิงลูกชายเธอขอหย่ากับลูกสาวฉันนิ ตอนนี้ลูกสาวฉันถูกปล่อยตัวออกมาแล้ว พวกเราก็มาตามคำขอของเธออย่างไรล่ะรั่วซี ?”รั่วซีพยักหน้าเบา ๆ ใครจะไปรู้ว่าพวกเขาจะมาคุยเรื่องหย่ากันเล่า ตนไม่เคยไปบังคับใคร เรื่องนี้ไม่ได้สำคัญกับคนในบ้านหลี่ รั่วซีรีบเข้าประเด็นทันที“เราจะไม่พูดถึงเรื่องในอีตกันอีก เธอรู้ดีใช่ไหมว่าทำไมมู่เฉิงถึงขอหย่ากับซือซือ ? ตอนนี้เราคุยแค่เรื่องหย่าก็พอ” แม่ของซือซือเองก็อยากจะคุยแค่เรื่องหย่าเหมือนกัน“ได้ เธอพูดมาขนาดนี้แล้ว ฉันก็ไม่อยากอ้อมค้อม ซือซือลูกสาวฉันแต่งงานกับมู่เฉิง 8 ปีแล้ว พวกเขาสองคนมีลูกด้วยกัน 3 คน ซือซือทำผิดก็จริง ก็ได้รับผลกรรมที่ตัวเองได้ก่อไว้แล้วเหมือนกัน ตอนนี้...ทั้งสองฝ่ายไม่มีอะไรติดค้างกันอีก แค่ลงนามในใบหย่ามันง่ายไป เธอกับมู่เฉิงจะต้องจ่ายค่าชดเชยให้กับซือซือลูกสาวของฉัน”มู่เฉิงตอบตกลง ก่อนจะเดินไปที่ห้องหยิบเอาสมุดเล่มหนึ่งมายื่นให้กับซือซือ“หลายปีที่ใช้ชีวิต

ก่อนที่จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แม่กับพี่ ๆ ของหล่อนยังดี ๆ กับหล่อนอยู่เลย พอเกิดเรื่อง ทั้งแม่ทั้งพี่ชายต่างก็หันหลังให้กับหล่อน ตอนนี้...ซือซือเข้าใจทุกอย่างได้อย่างแจ่มชัดแล้วว่า แม่กับพี่ชายไม่ได้ต้องการหล่อนเลย ครอบครัวของหล่อนเองไม่ต้องการ แล้วเกิดหล่อนแต่งงานออกเรือนไป ทางบ้านฝ่ายชายจะยอมรับหล่อนกับลูกได้หรือ ?ซือซือเชื่อว่าทางบ้านฝ่ายชายไม่มีทางยอมรับหล่อนกับลูกแน่ ๆ ซือซือนั่งครุ่นคิดอยู่นาน ทำไมหล่อนจะต้องพาลูกมาลำบากแบบนี้ด้วย ? หล่อนกำลังจะสุขสบายอยู่แล้วแท้ ๆ ทำไมหล่อนจะต้องพาเด็ก ๆ มาอยู่ที่นี่มาเป็นภาระด้วยเล่า ? ถ้าหล่อนเลี้ยงดูลูก ๆ คนเดียวทั้งสามคน แล้วมู่เฉิงล่ะ ? ชีวิตของเขาจะยิ่งสุขสบายไม่ใช่หรือ ?ขณะที่ซือซือกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่นั้น ครู่นั้นอิงอิงก็ได้จูงมือเจ้าถิงถิงเข้ามาในห้อง สีหน้าไม่ค่อยจะดีเท่าไรนัก ใบหน้ามอมแมม เสื้อผ้าสกปรก พอเด็ก ๆ ทั้งสามคนอยู่ที่บ้านหลี่เสื้อผ้ากลับสะอาดสะอ้าน ดูสภาพของเด็ก ๆ ตอนนี้สิ ดูไม่ต่างจากแมวจรเลยสักนิด เห็นแล้วยิ่งสงสารแม้ว่าอิงอิงอยากจะกลับไปที่บ้านหลี่ก็เถอะ แต่...ย่าสัญญากับพวกเขาแล้วว่าย่าจะมารับพวกเขา อิงอิงพย