Todos os capítulos de ยุค 70 ไม่เป็นแล้วนางเอกขอเป็นนางร้ายแทน: Capítulo 61 - Capítulo 70

มู่เหยียนและซื่อหงดีใจกันมาก ตอนนี้ทุกอย่างดูเหมือนจะดี เรื่องยศและตำแหน่งของมู่เหยียน เขาเองก็ไม่คิดว่าทางกองทัพจะรีบร้อนเช่นนี้ ซื่อหงโน้มไปจูบที่ริมฝีปากหนาเบา ๆ อย่างถือวิสา เธอลืมไปเสียสนิทว่าที่นี่คือศูนย์พยาบาล“คุณร้ายมากเลยรู้ตัวไหมคะ ?สามีของฉันเก่งที่สุดเลยค่ะ” เมื่อวานเขาเข้ามารักษาตัวที่นี่ มีสหายแวะเวียนมาเยี่ยมไม่ขาดสาย ได้ยินคำชมไม่น้อย แต่...คำชมจากสหายคนอื่น ๆ จะมีค่าเท่ากับคำชมจากปากหญิงอันเป็นที่รักของเขาได้อย่างไร“แล้ว...คุณมีรางวัลจะให้ผมไหมครับ ?” เห็นนัยน์ตาอันเจ้าเล่ห์ที่มองมาแล้ว ซื่อหงรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ เห็นแล้วเธอเกือบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่“มีสิคะ ฉันจะดูแลคุณอย่างดี ทำอาหารอร่อย ๆ ให้คุณกิน คุณจะได้รีบกลับไปอยู่กับฉันยังไงล่ะคะ”“...” เมื่อกี้ได้ยินคำว่าเธอมีของรางวัลจะให้เขาด้วย เขาตื่นเต้นไม่น้อยอยากจะรู้ว่าของรางวัลนั้นคืออะไร แต่...รางวัลที่เธอจะทำให้ เขาไม่ชอบเอาเสียเลยและแล้ว...วันสอบปลายภาคก็มาถึง การสอบเหมือนกับคราวที่แล้วข้อสอบไม่ได้แตกต่างจากข้อสอบเมื่อคราวที่แล้วมากนัก แต่...ดูเหมือนอาจารย์จะเพิ่มความยากเข้าไป อ่านข้อสอบผ่าน ๆ

มู่เหยียนไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวซื่อหงมานานหลายเดือนแล้ว เขาจะทนกับกลิ่นหอมอันเย้ายวนจากเรือนร่างของเธอในตอนนี้ได้อย่างไร เธอยั่วเขาขนาดนี้จะให้เขาทนอยู่เฉยได้อย่างไรกัน ถุงยางอนามัยเหลืออยู่เขาไม่กลัวอะไรทั้งนั้นก่อนวันส่งท้ายปีเก่า...มู่เหยียนกับซื่อหงใช้เวลาอยู่ด้วยกัน พวกเขาแทบไม่ได้ก้าวขาออกจากบ้านเลย อากาศค่อนข้างหนาว พวกเขาสองคนก็ไม่รู้จะออกไปไหน อีกอย่าง...พวกเขาสองคนก็ไม่ชอบออกไปเดินเล่นข้างนอกด้วย มู่เหยียนจึงเลือกที่จะอยู่บ้านบอกรักซื่อหงผ่านภาษากายแทนโชคดีที่ตอนนี้ถุงยางอนามัยเขาใช้มันหมดแล้ว ถ้าเกิดซื่อหงอ้อนวอนให้เขาทำเรื่องอย่างว่าต่อ เขาจะได้อ้างเหตุผลนี้กับเธอได้ เขาจะได้ไม่รู้สึกผิดต่อเธอ“ถุงยางอนามัยหมดแล้ว รออีกสองสามวันค่อยมาต่อกันนะครับ”ซื่อหงไม่เชื่อที่เขาบอก เธอเดินไปเปิดลิ้นชักดู ไม่คิดว่าถุงยางอนามัยจะใช้หมดแล้วจริง ๆ เธอจำได้ว่าถุงยางอนามัยยังเหลืออยู่เยอะนี่นา ทำไมถึงใช้หมดเร็วขนาดนี้ สองสามวันมานี้พวกเขาขยันกันขนาดนี้เลยเหรอ ?ย้อนกลับไปคิดดูอีกที สองสามวันมานี้พวกเขาไม่ได้ก้าวขาออกจากบ้านเลย พอมีเวลาว่างก็จะทำเรื่องอย่างว่ากันอยู่ ๆ ซื่อหงก็รู้สึกใบหน้า

มู่เหยียนจะต้องเสียใจที่ปฏิเสธหล่อนไปแต่งงานกับผู้หญิงบ้านนอกอย่างซื่อหง มู่เหยียนจะต้องเสียใจที่มีเรื่องกับหล่อน ซื่อหงเองก็จะเสียใจไม่ต่างจากเขา คิดถึงนี่…ความรู้สึกไม่ดีก็ได้หายไป ดวงตาคู่สวยจ้องหน้าซื่อหงอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยบอกออกไป“ขอบคุณมากนะคะที่สละเวลามาแสดงความยินดีกับพวกเรา ทุกคนทานข้าวให้อร่อยนะคะ”ซื่อหงไม่คิดเลยว่าจื่อเย่จะมากเล่ห์กลอุบายเช่นนี้ เงิน 10 หยวนนั่น แน่นอนว่าเธอต้องกินให้มันคุ้มกับเงิน 10 หยวนที่เธอเสียไป...หลังจากที่งานเลี้ยงสิ้นสุดลง ระหว่างทางที่เดินกลับไปที่พัก พวกเขาเดินผ่านศูนย์พยาบาลพอดี ซื่อหงก็ได้บอกให้มู่เหยียนเข้าไปหยิบเอาถุงยางอนามัยข้างในดีที่วันนี้ไม่มีใครเดินผ่าน มู่เหยียนรีบเดินเข้าไปข้างในหยิบเอาถุงยางอนามัยแล้วเดินออกมา กลับมาถึงที่บ้าน...ซื่อหงเห็นชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องน้ำ เธอก็รีบเดินไปหยิบเอาเข็มออกมา ทำเหมือนคราวที่แล้ว เธอรีบเก็บถุงยางไว้ในกล่องเหมือนเดิม พอหันกลับมาจะเดินไปที่เตียงเธอถึงกับสะดุ้งโหยงตกใจเมื่อเห็นมู่เหยียนกำลังยืนเงียบ ๆ อยู่ข้างหลังเธอ“คะ...คุณมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรคะ ?” มู่เหยียนมองไปที่เข็มที่อยู่ในมือเล็ก

“พี่ซื่อหง พี่สอบเสร็จแล้วหรือ ?สอบได้ใช่ไหมคะ ?” แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างซื่อหงกับจื่อเย่ไม่ค่อยจะดีเท่าไร นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอรู้จักกับจื่อเย่ ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ ซื่อหงกวาดสายตามองดูรอบ ๆ เห็นเพื่อนบ้านคนอื่น ๆ กำลังเดินผ่านไปผ่านมา เธอก็ผลิยิ้มก่อนจะเอ่ยตอบ“ไม่รู้เหมือนกันสิ ว่าแต่...ฉันสอบได้หรือไม่นั้นต้องรอดูผลสอบอีกที”จื่อเย่รู้ว่าซื่อหงจะต้องตอบกลับหล่อนแบบนั้น หล่อนกำลังจะเอ่ยถาม แต่ซื่อหงไม่เปิดโอกาสให้จื่อเย่ได้พูดอะไรก็รีบเอ่ยบอก“ฉันได้ยินมาว่าทางศูนย์โรงพยาบาลได้ตัดสินการประพฤติของเธอแล้ว เธอเป็นอย่างไรบ้าง ? ดีใช่ไหม ?”จื่อเย่ได้ยินซื่อหงถามแบบนั้นสีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป น้ำเสียงอันอ่อนโยนนั้นเหมือนคมมีดกำลังเฉือนเนื้อหล่อนยังไงยังงั้น ทำให้จื่อเย่จุกจนพูดไม่ออก เพราะเรื่องคราวก่อนทำให้หล่อนถูกพักงานไปนาน หล่อนเพิ่งจะได้กลับมาทำงานเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง เพราะเรื่องนี้ทำให้จื่อเย่ไม่ได้เข้าร่วมงานสำคัญ หล่อนไม่คิดเลยว่าซื่อหงจะรู้เรื่องนี้กับเขาด้วย และยังกล้ามาจี้จุดหล่อนอีก จื่อเย่ไม่ อยากจะเสวนากับซื่อหง แต่ซื่อหงกลับไม่ยอมให้จื่อเย่หลบ

ซื่อหงออกมาโทรถามอิงเหล่ย ทางฝั่งอิงเหล่ยเองก็ยังไม่รู้ผลสอบเหมือนกัน ได้ยินแบบนั้นแล้ว เธอก็ถอนหายใจโล่งอก กำลังจะกลับไปที่พัก ทหารยามก็ได้นำจดหมายมาให้ พอเห็นซื่อคนที่ส่งจดหมายแล้วเธอก็ผลิยิ้ม ระหว่างทางกลับไปที่พัก เธอพลางอ่านจดหมายไปด้วย เนื้อหาในจดหมายไม่ได้เขียนบอกอะไรมาก ซื่อหลินจะเล่าถึงเรื่องานมากกว่านอกจากนี้...ซื่อหลินยังถามถึงผลสอบเกาเข่าด้วย ซื่อหลินยังพูดถึงสวี่หวงอีกคน บอกว่าสวี่หวงคลอดลูกชาย เพราะได้หลานชายมาบรรเทาทุกข์ แม่เธอดูแตกต่างจากเมื่อก่อนมาก วันที่หลานชายครบหนึ่งเดือน ที่บ้านหยางจัดงานใหญ่โต เชิญผู้คนมาร่วมแสดงความยินดีเยอะกว่างานแต่งซื่อหงเมื่อคราก่อน ผู้คนที่มาร่วมงานต่างก็ถามถึงเธอ อยากจะรู้ว่าเธอได้ส่งของกลับมาให้พวกเขาหรือไม่เพราะทุกคนเอาแต่ถามถึงเธอ ทำให้แม่อารมณ์ไม่ดี หลังจากที่งานเลี้ยงจบลง แม่ก็เอาแต่ด่าเธอไม่หยุด แต่...เรื่องนี้ซื่อหงกลับไม่รู้ เพราะซื่อหลินไม่ได้เล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในบ้าน หยางให้เธอฟัง ซื่อหงอ่านจดหมายเสร็จก็เก็บจดหมายไว้ในกล่องไม้ เด็กคนนี้ลืมตาดูโลกช่วงเวลาเดียวกับเมื่อชาติที่แล้ว เพราะสวี่หวงคลอดเด็กคนนี้ในช่วงเว