Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

135

บทที่ 50 ไม่ลดละความพยายาม

ผู้หญิงที่ไร้การศึกษาไม่มีมารยาทอย่างซื่อหง สักวันหนึ่งจะต้องทำให้มู่เหยียนเดือดร้อนแน่ ๆ สักวันหนึ่งมู่เหยียนจะต้องรู้ว่าซื่อหงมีนิสัยอย่างไร อีกไม่นานเขาจะต้องหย่ากับซื่อหง...นึกถึงอนาคตมู่เหยียนจะหย่ากับซื่อหง จื่อเย่ก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย หล่อนจะรอดู...หล่อนไม่เชื่อหรอกว่ามู่เหยียนจะทนอยู่กับผู้หญิงอย่างซื่อหงได้ จื่อเย่ได้แต่หวังว่าวันนั้นจะมาถึงเร็ว ๆ ส่วนทางด้านซื่อหง เธอไม่รู้ว่าจื่อเย่กำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากที่ปิดประตูลง อาการง่วงก็หายไปอยู่ ๆ จื่อเย่ก็มาหาตนที่ห้องพัก พอมองไปที่ปากกาที่อยู่บนโต๊ะแล้ว เธอก็ข่มตานอนไม่หลับ ยังไงเธอก็นอนไม่หลับแล้ว ซื่อหงไม่สนใจปากกาที่อยู่บนโต๊ะ ก่อนจะเดินไปหยิบเอาหนังสือมาอ่าน ทบทวนบทเรียนที่ได้เรียนมา เธอนั่งอ่านหนังสือจนถึง 4 โมงเย็น ก่อนจะเดินไปที่ครัวทำอาหารซื่อหงทำอาหารเสร็จ กลับออกมานั่งอ่านหนังสือต่อ ฟ้ามืดมู่ เหยียนก็กลับมาถึงที่บ้าน รอทานมื้อเย็นเสร็จเธอถึงจะบอกเรื่องที่จื่อเย่มาที่นี่ให้เขารู้“ตอนนั้นฉันโกรธจื่อเย่มากเลยนะคะ ฉันถึงได้ต่อว่าจื่อเย่ไปชุดหนึ่ง ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ ?”มู่เหยียนได้ยินซื่อหงเล่าเรื่องของจื่อเย่ให้เขาฟั
last updateDernière mise à jour : 2026-02-05
Read More

บทที่ 51 หล่อนผิดอะไร

จื่อเย่หันไปดูก็เห็นว่าเป็นหัวหน้าของตน ริมฝีปากบางเม้มแน่น หล่อนไม่รู้จะพูดอะไรแล้วจริง ๆ“หะ...หัวหน้า”“ไปที่ห้องทำงานของฉัน ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ” ‘เกาฟางเฟย’ กวาดสายตามองดูพยาบาลคนอื่น ๆ ก่อนจะเอ่ยบอก“พวกเธอน่ะ ไปตรวจดูความเรียบร้อยไป” จับกลุ่มซุบซิบเรื่องของคนอื่น ถูกเชิญไปที่ห้องทำงานของหัวหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่จื่อเย่ถูกหัวหน้าเรียกไปคุยที่ห้องทำงานแต่...เมื่อกี้ไม่ได้มีแค่เธอที่จับกลุ่มซุบซิบนินทาคนอื่น เสี่ยวผิงเองก็นินทาคนอื่นเหมือนกันไม่ใช่หรือ ?ทำไมหัวหน้าถึงได้เรียกแค่หล่อนเล่า จื่อเย่หงุดหงิดมาก แต่...พอนึกได้ว่ามู่เหยียนกำลังอยู่ที่ห้องทำงานของหัวหน้า หล่อนก็ไม่รู้สึกหงุดหงิดอีกพอเดินมาที่ห้องทำงานของหัวหน้า หล่อนกลับไม่เห็นแม้แต่เหงาของมู่เหยียน ดวงตาคู่สวยกวาดสายตามองดูรอบ ๆ ห้องของหัวหน้าอีกครั้ง ฟางเฟยเห็นแบบนั้นก็รีบเอ่ยถาม“เธอมองหาอะไร ?” จื่อเย่รีบหันขวับกลับมา“เอ่อ...เปล่าค่ะ” ดูเหมือนมู่เหยียนจะออกจากห้องนี้ไปแล้วสินะ ฟางเฟยเดินไปที่โต๊ะ ก่อนจะหยิบเอาบางอย่างยื่นไปตรงหน้าจื่อเย่“นี่คือปากกาของเธอใช่หรือไม่ ? ปากกา H ราคา 15 หยวน เชียวหรือ ?”จื่อเย่มอง
last updateDernière mise à jour : 2026-02-06
Read More

บทที่ 52 ยังไม่อยากมีลูกตอนนี้

ซื่อหงคิดว่าเธอคือนักเรียนที่อายุมากที่สุดในห้องเรียนนี้แล้วเสียอีก ใครจะไปคิดว่ายังมีคนที่อายุมากกว่าเธอ มีคนอายุ 40 กว่า บางคน 50 กว่า เห็นมีคนอายุมากกว่ามาเรียนด้วย ซื่อหงก็รู้สึกโล่ง อก ไม่กดดันเหมือนตอนแรก มีหลาย ๆ คนต้องทิ้งการเรียนเพราะเหตุผลส่วนตัว โชคดีที่ผู้คนที่นี่เป็นมิตร ไม่ดูถูกคนอื่นเลิกเรียน...ซื่อหงก็รีบไปรอรถโดยสารนั่งกลับไปที่ค่าย พอมาถึงมู่เหยียนก็ขับรถมารับเธอพอดี ซื่อหงนึกถึงเรื่องจื่อเย่ก็รีบเอ่ยถาม“เมื่อเช้านี้คุณไปเจอหัวหน้าของจื่อเย่เหรอคะ ?” อีกฝ่ายพยักหน้าเบา ๆ แทนคำตอบ“ผมไปเจอหัวหน้าของจื่อเย่มาแล้ว ดูเหมือนฟางเฟยจะให้จื่อเย่พักงานไปแล้ว”“ถึงกับพักงานเลยเหรอคะ ?” ลึก ๆ แล้วซื่อหงดีใจไม่น้อยที่รู้แบบนี้“ใช่ มีผลกับประวัติส่วนตัวของจื่อเย่ด้วย ถ้าจื่อเย่ยังไม่เปลี่ยนแปลงตัวเอง ยังทำผิดอีก บางที...อาจจะได้เป็นพยาบาลไปตลอดชีวิต ไม่ได้เลื่อนตำแหน่ง”“ก็ดีเหมือนกัน ขอแค่จื่อเย่ไม่มายุ่งกับฉันก็พอ”“หึ ~ ถ้าคราวหน้าจื่อเย่ยังมายุ่งกับคุณอีก ผมจะทำให้จื่อเย่ได้ออกจากค่ายไปอยู่ที่อื่นแน่”ซื่อหงเชื่อว่าถ้าเป็นคนอื่นที่สมองไม่ได้มีปัญหาหรือคิดเป็น คงไม่ทำผิดรอบ
last updateDernière mise à jour : 2026-02-06
Read More

บทที่ 53 มีคนหึง

“คุณไปเรียนทำอาหารตั้งแต่เมื่อไรคะ ?”“ที่จริงผมทำอาหารเป็นตั้งนานแล้ว คุณไม่รู้เอง” มู่เหยียนส่งเสียงไอเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อว่า“เอาละ คุณลองชิมดูว่าอร่อยถูกปากคุณไหม ? ถ้ารสชาติยังไม่ถูกปาก ไว้วันหลังผมจะตั้งใจทำให้อร่อยถูกปากคุณที่สุด”ได้ยินเขาบอกแบบนั้นเธอก็ยิ่งประหลาดใจ ปกติเขาจะกินข้าวที่โรงอาหารไม่ใช่เหรอ ? เขาออกไปปฏิบัติหน้าที่ก็จะห่อข้าวจากโรงอาหารที่ค่ายไปกิน เธอไม่เคยเห็นเขาเข้าครัวทำอาหารเลย ไม่คิดว่าพอเขาแต่งงานกับเธอแล้วกลับทำอาหารเป็น ซื่อหงรู้ว่ามู่เหยียนแอบไปเรียนทำอาหารมาเธออุ่นอาหารในหม้อก่อน จากนั้นค่อยตักมานั่งทานที่โต๊ะ เธอลองชิมอาหารที่เขาทำ รสชาติไม่ได้แย่เหมือนที่คิด อร่อยมากเลยแหละ มู่เหยียนเห็นซื่อหงนั่งกินอยู่ครู่นานไม่พูดไม่จาอะไร เขาก็เกิดเป็นกังวล เขาแอบไปเรียนทำอาหารนานหลายอาทิตย์แล้ว ถ้ารสชาติไม่ถูกปากก็เท่ากับว่าเขาไปเรียนเสียแรงเปล่าน่ะสิ“ว่าอย่างไร ? อร่อยหรือไม่ ?” ในแววตาคู่นั้นเป็นกังวลมาก เขาจดจ่ออยู่ที่ใบหน้าเรียวสวยไม่กะพริบตา ซื่อหงเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายไม่ค่อยดีเท่าไรเธอก็ผลิยิ้ม“รสชาติไม่ได้แย่ อร่อยค่ะ” มู่เหยียนได้ยินคำว่าอร่อยก็ไม่อยากจะ
last updateDernière mise à jour : 2026-02-06
Read More

บทที่ 54 ผลสอบดีเกินคาด

“เธอลองเดาดูสิว่าอาจารย์จะมีของอะไรให้พวกเรา เป็นสมุด ปากกาหรือเปล่านะ ?หรือว่าคนที่ทำคะแนนข้อสอบสูงสุดถึงจะได้ ถ้าอาจารย์เลือกนักเรียนที่ได้คะแนนข้อสอบดีสุด คงไม่มีชื่อฉันอยู่ในนั้นแน่ ๆ ฉันก็แค่มาเรียนพิเศษ ผลการเรียนก็ไม่ได้ดีเด่นอะไร เธอว่าเธอจะมีชื่อติด 1 ใน 3 ไหม ?”ซื่อหงรู้สึกว่านอกจากคณิตศาสตร์แล้วก็ภูมิศาสตร์แล้ว วิชาอื่นก็จะง่ายหน่อย ทั้งห้องเรียนมีนักเรียนทั้งหมด 40 คน พวกเขาไม่เคยทำข้อสอบแบบทดสอบความรู้มาก่อน เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะทำคะแนนออกมาได้เท่าไร ซื่อหงเห็นสีหน้าของอิงเหล่ยแล้ว เธอก็แอบยิ้ม“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน พรุ่งนี้เราจะได้รู้ว่าเราทำได้ดีหรือไม่ ? ถ้าครั้งนี้เราทำได้ไม่ดีพอ ครั้งหน้าเรามาพยายามกันใหม่นะ”แม้ว่าซื่อหงจะบอกออกไปแบบนั้น แต่ลึก ๆ แล้วเธอก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะทำข้อสอบได้ดีแค่ไหน หวังอยากจะติด 1 ใน 3 ที่ทำคะแนนได้ดีสุด นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ทำข้อสอบแบบจริง ๆ จัง ๆ หลังจากที่เรียนจบประถมมานานเย็นวันนั้น...ซื่อหงรู้สึกเป็นกังวลมาก พอได้อ่านหนังสือแล้วข้อสอบก็ผุดเข้ามาในหัวเธอไม่หยุด โชคดีที่อยู่ที่บ้านมีงานให้เธอทำ เธอจะได้ไม่คิดมากเช้
last updateDernière mise à jour : 2026-02-06
Read More

บทที่ 55 ต้องห่างบ้านไปไกล

เผยอิงรวบรวมความกล้า ก่อนจะเอ่ยบอกออกไป “ฉันอยากสอบพร้อมกับเธอแล้วจะทำไม ?เธอจะทำอะไรฉันได้ !ห้ะ !”“ฉันไม่ทำอะไรเธอแน่เผยอิง ที่เธอไม่ลงชื่อสอบเกาเข่าปีนี้เพราะเธอเองก็ไม่ได้เก่งไปกว่าฉัน ความรู้ของเธอก็ไม่ต่างจากความรู้ระดับประถมเหมือนกับฉัน เพราะแบบนี้เธอถึงต้องมาเรียนพิเศษรอสอบเกาเข่าปีหน้าเหมือนกับฉันใช่ไหม ? เธอไม่ได้ดีไปกว่าฉันหรอกนะเผยอิง ฉันกับเธอเหมือน ๆ กันนั่นแหละ เธอคิดว่าเธอสอบได้อันดับที่หนึ่งเพราะเธอเรียนเก่งกว่าฉันอย่างนั้นหรือเผยอิง ? คิดว่าฉันสอบได้อันดับที่สองเพราะฉันโกงข้อสอบหรือ ? ถ้าเธอมีหลักฐานว่าฉันโกงข้อสอบจริง ๆ งั้นเราก็ไปพบอาจารย์กัน จะได้รู้ว่าฉันโกงข้อสอบจริง ๆ ไหม ?”ซื่อหงพับแขนเสื้อ หวังอยากจะลากเผยอิงไปพบอาจารย์เฉียวฟง เผยอิงเห็นแววตาอันเย็นชาเมื่อครู่ของซื่อหงแล้วหล่อนก็กลัวมากไม่กล้าต่อปากต่อคำกับซื่อหงอีก“ฉะ...ฉันไม่ว่าง ฉันมีธุระต้องไปทำ” เมื่อกี้หล่อนแค่พูดลอย ๆ เท่านั้น ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงดูอ่อนแอไม่สู้คนอย่างซื่อหงจะน่ากลัวขนาดนี้ซื่อหงอยากจะลากหล่อนไปพบอาจารย์เฉียวฟงอย่างนั้นหรือ ? หล่อนจะตามซื่อหงไปทำไม ? อย่างไรเสีย...คนที่พูดว่าซื่อหงโก
last updateDernière mise à jour : 2026-02-06
Read More

บทที่ 56 ต้องอยู่คนเดียวให้ได้

“ถ้าผมไม่อยู่ แต่ละเช้าคุณติดรถทหารที่ค่ายไปเรียนได้นะ พวกเขาตื่นเช้ามากเลยนะ คุณจะต้องตื่นแต่เช้าไปรอพวกเขาที่หน้าประตูใหญ่ ตอนเย็นจะมีรถทหารลาดตะเวนวิ่งผ่านทางสามแยกนั่น บางวันพวกเขาจะกลับมาที่ค่ายดึกหน่อย แต่ผมได้บอกกับเพื่อนผมไว้แล้ว พวกเขาจะพาคุณมาส่งยังที่พัก ครั้งนี้อาจารย์ฮวาไม่ได้ตามผมไปด้วย ถ้าคุณมีอะไรอยากจะให้ช่วย คุณไปขอให้อาจารย์ผมช่วยนะ อาจารย์ฮวาจะช่วยคุณทุกอย่าง”พูดจบ...มู่เหยียนก็ได้หยิบเอาภาพถ่ายเก่า ๆ มาใบหนึ่ง ก่อนจะชี้ให้เธอดูว่าใครคืออาจารย์ฮวาในหน่วยของเขา ซื่อหงเห็นเขาพูดอยู่ไม่หยุด เธอก็คลี่ยิ้มบาง เมื่อก่อนอยู่ที่บ้านโหว มีแต่เธอที่เป็นคนจัดการทุกอย่างในบ้าน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กเรื่องใหญ่เธอทำงานหนักทุกวัน แต่คนในบ้านโหวไม่เคยเอ่ยขอบคุณเธอเลยสักครั้ง พอซื่อหงได้แต่งงานกับมู่เหยียน เธอถึงได้รู้ว่าการที่มีคนรักดูแลเอาใจใส่เราแล้วจะรู้สึกอย่างไร ทำไมเธอถึงไม่รู้จักเขาให้เร็วกว่านี้นะ“หมายเลขโทรศัพท์ ผมไม่รู้ว่าคือหมายเลขอะไร ถ้าผมมีเวลาผมจะโทรหาคุณนะ ถ้าเพื่อนที่โรงเรียนรังแกคุณ คุณฟ้องอาจารย์ ฮวาได้”มู่เหยียนเขาพูดอยู่ไม่หยุด ซื่อหงกลายเป็นผู้ฟังที่ดีเมื
last updateDernière mise à jour : 2026-02-06
Read More

บทที่ 57 ได้รับบาดเจ็บ

รั่วซีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “แล้ว...หนูอยู่ที่นั่นเป็นอย่างไรบ้าง? อยากจะให้แม่ช่วยอะไรหรือไม่ ?”ซื่อหงแอบคิด...แม่ของเจียวหมิงไม่กล้าไปที่บ้านหลี่คิดบัญชีแน่ ๆ ถึงได้พุ่งเป้าไปที่แม่ของเธอแทน ส่วนแม่ของเธอเป็นคนที่ไม่ยอมใครอยู่แล้ว ย่อมต้องมีปากเสียงมีเรื่องกันเป็นเรื่องปกติ เธอตกใจมากที่แม่สามีถามตนแบบนั้น“ไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่ ปล่อยให้แม่ของเจียวหมิงไปคิดบัญชีกับแม่ฉันเถอะ”ซื่อหงคิดว่าแม่ของเจียวหมิงตามไปราวีแม่ของเธอไม่นานหรอก เธอแค่อยากจะให้แม่ได้รู้สึกเสียบ้างว่าตลอดหลายปีที่เธออาศัยอยู่ที่บ้านโหวเป็นอย่างไร รั่วซีเองก็ไม่อยากยื่นมือเข้าไปช่วยฮุ่ยหนิงเหมือนกัน แต่...ซื่อหงคือลูกสะใภ้ของตน รั่วซีเองก็อยากจะรักษาชื่อเสียงของซื่อหงไว้ ไม่อยากให้คนอื่นมาต่อว่าลูกสะใภ้ของตน ในเมื่อซื่อหงบอกว่าไม่ต้องการให้ช่วย ตนเองก็จะไม่ช่วย“ได้ ถ้าอย่างนั้นแม่จะไม่สนใจสองคนนั่น ถ้ามู่เหยียนกลับมาแล้ว หนูอย่าลืมโทรมาหาแม่นะ”ซื่อหงกับแม่สามีคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางสายไป เธอผลักประตูเดินออกไปข้างนอก ก่อนจะหันไปบอกกับทหารนายหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้นว่า“เอ่อ...สามีฉันไปที่ชายแดนใต้จะส
last updateDernière mise à jour : 2026-02-06
Read More

บทที่ 58 คอยอยู่ดูแลกันและกัน

เจี้ยนฟงได้ยินแบบนั้นสีหน้าและแววตาหม่นแสงทันที เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่า“มีทหารสละชีวิตตัวเองอย่างนั้นหรือ ?”“มีทหารอยู่ 2 นายที่ได้รับบาดเจ็บหนัก ตอนนี้ทหารที่ได้รับบาดเจ็บกำลังรักษาตัวอยู่ที่นี่ครับอาจารย์ ได้แต่หวังว่าพวกเขาจะไม่เป็นอะไรมาก”ได้ยินว่ามีทหารได้รับบาดเจ็บหนัก เจี้ยนฟงถึงกับพูดไม่ออก แต่ตอนนี้ตนเองก็ทำอะไรไม่ได้ เห็นซื่อหงเอาแต่จ้องไปที่แผลตามร่างกายของมู่เหยียน เจี้ยนฟงก็รีบเอ่ยบอก“ภารกิจครั้งนี้พวกนายทำได้ดีมาก ผู้บังคับบัญชาการจะต้องมีของต้อนรับพวกนายตอนที่กลับไปที่ค่ายอย่างแน่นอน นายรีบพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปดูสหายคนอื่น ๆ ก่อนนะ”สิ้นประโยค...เจี้ยนฟงไม่รอให้มู่เหยียนได้พูดอะไรก็รีบหมุนตัวสาวเท้าเดินออกจากห้องไปทันที เมื่อกี้เพราะมีอาจารย์สอนของเขาอยู่ที่นี่ด้วย ซื่อหงถึงไม่ได้ถามถึงแผลที่อยู่ตามร่างกายของเขา พอเห็นเจี้ยนฟงเดินออกจากห้องไปแล้ว เธอก็รีบสำรวจบาดแผลตามร่างกายของเขา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“คุณบาดเจ็บตรงไหนกันแน่ ? ให้ฉันดูแผลคุณหน่อยได้ไหมคะ ?”อยู่ในห้องพักตอนนี้มีแค่เขากับเธอเท่านั้น มู่เหยียนเห็นสีหน้าอันเป็นกังวลของอีกฝ่า
last updateDernière mise à jour : 2026-02-06
Read More

บทที่ 59 เป็นไปได้ยังไง

“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ครั้งนี้ผมจะระมัดระวังให้มากกว่านี้ อย่างไรเสีย...”“อย่างไรเสียอะไรคะ ?” ซื่อหงรีบเอ่ยแทรก มู่เหยียนเงยหน้ามอง เห็นเธอกำลังขมวดคิ้วสงสัยอยู่ ดวงตากลมโตกำลังจ้องหน้าเขาเขม็ง เขาก็รีบเปลี่ยนเรื่องคุย“อย่างไรเสีย...ผมก็ต้องปล่อยให้คุณป้อนข้าวให้ผมอยู่ดีครับ ถ้าไม่อย่างนั้นแขนผมต้องบวมเหมือนวันก่อนแน่ ๆ ” ได้ยินอีกฝ่ายบอกแบบนั้น เธอก็ถอนหายใจแรง“ไม่เห็นหรือไงคะว่าคุณบาดเจ็บหนักแค่ไหน อย่าใช้แรงเยอะค่ะ ฉันอยากดูแลคุณเพราะอยากจะให้คุณรีบออกจากโรงพยาบาลกลับไปหาฉันค่ะ ฉันไม่อยากมาเยี่ยมคุณที่โรงพยาบาลทุกวันแบบนี้นะคะ” มู่เหยียนเห็นว่าที่เธอพูดก็มีเหตุผล เขาก็รีบพยักหน้าทันที“ผมรู้แล้ว ผมจะระวังตัวให้มากกว่านี้ ตอนนี้คุณป้อนข้าวผมได้หรือยังครับ ? รอผมกลับมาแข็งแรงก่อน แล้วผมจะป้อนข้าวให้คุณ ดีไหมครับ ?” ซื่อหงไม่เข้าใจว่าเขากำลังหมายถึงอะไรอยู่ เธอก็รีบป้อนเกี๊ยวให้เขากิน“คุณหายดีแล้วคุณจะมาป้อนข้าวให้ฉันทำไมคะ ? ฉันไม่ได้ป่วยต้องนอนโรงพยาบาลเหมือนคุณเสียหน่อย”มู่เหยียนคลี่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ รอเธอป้อนเกี๊ยวให้ตนเสร็จ เขาก็รีบกุมมือเล็กไว้แน่น ก่อนจะโน้มหน้า
last updateDernière mise à jour : 2026-02-06
Read More
Dernier
1
...
45678
...
14
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status