Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

เมื่อรู้ว่าโม่วหลีถูกคุมตัวไปที่สถานีตำรวจ ซินหยานลมแทบจับ คนแรกที่หล่อนนึกถึงคือมู่เหยียน มีเพียงมู่เหยียนเท่านั้นที่จะช่วยลูกสาวตนได้ แต่...โม่วหลีกลับไม่ยอมให้หล่อนมาพบมู่เหยียน พอซินหยานไปตามสืบดู ถึงได้รู้ว่า...ขอแค่มู่เหยียนถอนฟ้อง ตำรวจจะไม่สามารถเอาผิดลูกสาวหล่อนได้มู่เหยียนเองไม่คิดว่าแม่ของโม่วหลีจะพูดแบบนั้นกับตน ทำเหมือนเรื่องที่โม่วหลีทำไม่ผิดยังไงยังงั้น เขาเปิดโปงความจริงเขาคือคนผิดอย่างนั้นหรือ? นัยน์ตาเรียวคมมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบว่า“เสียใจด้วยนะครับ ผมจะไม่ถอนฟ้อง” ซินหยานไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ไม่คิดว่ามู่เหยียนจะกล้าปฏิเสธตน หล่อนนิ่งไปสักพัก“นี่...ลูกพูดแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร? ” มู่เหยียนรู้ว่าวันนี้แม่ของโม่วหลีมารอพบตนเพราะอะไร เพราะอยากจะให้เขาถอนฟ้องโม่วหลีอย่างไรล่ะ ถ้าเขาได้ให้โม่วหลีรับผิดชอบกับเรื่องนี้แล้ว เขาจะไม่สนอะไรทั้งนั้น ต่อให้ตระกูลจูมาคุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้า เขาก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจ“โม่วหลีเป็นคนทำผิดจะต้องยอมรับผลที่ตามมาให้ได้ ผมจะไม่ช่วยอะไรทั้งนั้น”ซินหยานได้ยินชัดว่ามู่เหยียนพูดอะไร ใช่ว่าวันนี้ต

เช้าวันต่อมา...ซื่อหงลืมตาตื่นก็ไม่รู้ว่ามู่เหยียนหายไปไหน แสงแดสอดส่องลอดผ้าม่าน ลมพัดโชยผ่านเข้ามาในห้องทำให้รู้สึกดี เมื่อก่อนเธอเป็นคนตื่นเช้า แต่...เมื่อคืนมู่เหยียนดูดเอาพลังงานจากร่างกายเธอไปไม่น้อย วันนี้ซื่อหงถึงได้รู้สึกเหนื่อย ๆนึกถึงเรื่องเมื่อคืนทีไรทำให้เธอรู้สึกเขินทุกทีเลย ไม่อยากจะนึกถึงภาพเมื่อคืนอีก ซื่อหงก็มองไปที่นาฬิกา ดวงตากลมโตถึงกับเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน มีเวลาไม่ถึง 1 ชั่วโมง เธอจะต้องรีบลุกจากเตียงไปอาบน้ำเตรียมตัวออกไปทำงานร่างกายเธอปวดระบมไปหมด เกือบจะลุกเดินไม่ได้แล้ว ซื่อหงแอบก่นด่ามู่เหยียนในใจ อาบน้ำเดินออกมาใส่เสื้อผ้า ประตูห้องก็เปิดออก มู่เหยียนเดินเข้ามาข้างในพร้อมกับของบางอย่างในมือ เขาเห็นซื่อหงกำลังใส่เสื้อผ้าอยู่ อยู่ ๆ เขาก็รู้สึกอาย ใบหน้าคมเข้มรีบเบือนไปทางอื่นทันทีเขาเดินไปหยิบเอาเสื้อคลุมมาใส่ ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย“ผมไปซื้อยามาแล้วนะ” ตอนนี้ซื่อหงไม่กล้าเงยหน้าไปมองเขาด้วยซ้ำ“คุณไม่สบายเหรอคะ ?” มู่เหยียนเห็นทีท่าอันน่ารักของซื่อหงก็อดที่จะยิ้มไม่ได้“ผมไม่ได้ป่วย คุณนั่นแหละไม่สบาย” เธอเงยหน้ามองเขาด้วยความสงสัย“ฉันไม่ได้

ยังไงชื่อเสียงของตระกูลเหอก็พังป่นปี้เพราะน้ำมือของซื่อหงแล้ว เฟยเทียนก็ไม่อยากให้ชีวิตของซื่อหงสงบสุขเหมือนกัน วันนี้หล่อนตั้งใจมาที่นี่เพื่อสร้างความเสื่อมเสียให้กับซื่อหง ส่วนพรุ่งนี้หล่อนก็จะไปที่บ้านหลี่ก่อความวุ่นวายเหมือนกัน ใครที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับซื่อหงอย่าได้หวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข “ เอาแต่เงียบแบบนี้หมายความว่าไง ?!! เธอจะไม่รับผิดใช่ไหม ?!! ห้ะ !! ” เฟยเทียนตบไปที่ประตูห้องครัวอย่างแรง ก่อนจะตวาดเสียงดังออกไปว่า“ ฉันต้องการคำขอโทษแล้วก็เงินชดเชยด้วย เมื่อกี้ใครเป็นคนทำบะหมี่ให้ฉันคนนั้นต้องเป็นคนรับผิดชอบ !! ”จุนเฟิงเจอเหตุการณ์แบบนี้มาเยอะแล้ว เห็นเฟยเทียนตั้งใจมาก่อความวุ่นวายที่นี่ เขาก็ปาช้อนในมือไปตรงหน้า นัยน์ตาเรียวคมจ้องหน้าเฟยเทียนเต็มไปด้วยไอสังหาร“ น้าแน่ใจหรือว่านี่ไม่ใช่แมลงสาบที่น้าตั้งใจใส่ลงไปในถ้วยบะหมี่น่ะ ? ” เจี่ยลี่หมิงและโจวซือหนิงเห็นด้วยก็รีบเอ่ยบอก “ แมลงสาบไม่ใช่ตัวเล็ก ๆ ซื่อหงจะไม่เห็นได้ยังไง น้านั่นแหละเป็นคนนำแมลงสาบมาใส่ในชามบะหมี่ของตัวเอง ” เฟยเทียนรู้ว่าพวกเขาจะต้องเข้าข้างซื่อหง ก็รีบปฏิเสธออกไป“ ทำไมฉันจะต้องทำแบบนั้นด้วยเล่

เช้าวันต่อมา...เถียนโจวมาที่ร้านอาหาร ได้ยินว่าซื่อหงจะลาออกจากงาน เขาเกือบจะจุดพลุฉลองแล้ว หมู่นี้ที่ร้านเกิดเรื่องวุ่น ๆ ทุกวัน เขากำลังหาวิธีไล่ซื่อหงออกจากงานอยู่ แต่...เขารู้มาว่าสามีซื่อหงเป็นถึงทหาร เถียนโจวปวดหัวมานานหลายวันไม่รู้ว่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรดี ตอนนี้...ซื่อหงเป็นคนมาขอลาออกจากงานเอง เขามีเหตุผลอะไรที่ต้องรั้งเธอไว้ด้วย เถียนโจวไม่มัวรีรอ รีบจ่ายเงินค่าแรงให้ซื่อหงทันที เจี่ยลี่หมิงและโจวซือหนิงรู้ว่าวันนี้ซื่อหงทำงานเป็นวันสุดท้ายก็เศร้าใจไม่น้อย แต่...หลายวันมานี้ที่ร้านเกิดเรื่องวุ่น ๆ เกือบทุกวัน เถียนโจวก็ไม่ชอบเธอเท่าไรพวกเขาเองก็กลัวเถียนโจวจะไล่พวกเขาออกจากงานเหมือนกัน ถ้าซื่อหงลาออกจะทำให้พวกเขาสบายใจขึ้นมาหน่อย ส่วนพ่านเอ๋อ...ถูกเถียนโจวต่อว่าเมื่อสองสามวันก่อนก็ไม่กล้ามีเรื่องกับซื่อหงอีก พอได้ยินว่าซื่อหงมาขอลาออกก็ยิ่งชอบใจใหญ่ หล่อนกำจัดขวากหนามชิ้นใหญ่ได้สักที ทุกคนในที่ทำงานต่างก็มีความคิดของตัวเอง วันนี้ซื่อหงทำงานรู้สึกดีเป็นพิเศษ เดินทางจากหมู่บ้านไปที่ค่ายของมู่เหยียนใช้เวลานาน 3 วันกว่าจะถึง อยู่ที่บ้านไม่มีอะไรทำ ซื่อหงก็ได้ชวนมู่ เห

คำพูดคำจาของจื่อเย่ที่พูดเมื่อครู่ทำราวกับรู้จักเขามานานยังไงยังงั้น เขามองไปที่หลีหลุนก่อนจะเอ่ยถาม “ หลีหลุน ทำไมฉันไม่เห็นรู้จักจื่อเย่คนนี้เลย ”“ จื่อเย่เพิ่งจะย้ายมาอยู่ที่ค่ายเราได้ไม่นานครับหัวหน้าหลี่ มีอยู่ครั้งหนึ่งแขนของหัวหน้าได้รับบาดเจ็บ จื่อเย่เป็นคนทำแผลให้หัวหน้าครับ บางทีหัวหน้าอาจจะจำไม่ได้น่ะครับ ”เขาบาดเจ็บที่แขนไม่รู้กี่ครั้ง เขาจำไม่ได้หรอกว่าใครทำแผลให้เขาบ้าง ใบหน้าคมเข้มหันไปมองหน้าซื่อหง ก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า “ คุณเห็นไหม...ว่าผมไม่ได้รู้จักจื่อเย่จริง ๆ ” ซื่อหงเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายแล้วได้แต่คลี่ยิ้มบาง “ ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรนิคะ ” ชีวิตคู่ของเขาตอนนี้มีความสุขมาก เขาไม่อยากให้ซื่อหงเข้าใจเขาผิดไป อีกอย่าง...เขาเองก็ไม่อยากให้ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขาเข้าใจผิดไปด้วย เพราะแบบนี้...มีอะไรเขาถึงต้องพูดให้กระจ่างชัด “ ผมกลัวคุณเข้าใจผิดน่ะ ” พูดจบ...มู่เหยียนก็นึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาทุกคนรู้ว่าเขาแต่งงานแล้ว หลีหลุนเองก็เป็นคนสนิทข้างกายเขา หลีหลุนรู้เรื่องส่วนตัวระหว่างเขากับโม่วหลีเหมือนกัน เพราะแบบนี้...เขาถึงแนะนำซื่อหงให้หลีหลุนรู้จัก