Todos los capítulos de สืบสวน...ชวนรัก​: Capítulo 161 - Capítulo 170

“ขอบคุณมากนะคะหัวหน้า ที่มาส่งลิน” หมวดนลินนั่งลงบนปลายเตียงแล้วจัดแจงถอดรองเท้าของตัวเองออกอย่างช้าๆ ฐานัตถ์เฝ้าดูเธออยู่สักพัก เมื่อเห็นว่าเธอปลอดภัยดีแล้วจึงบอกออกไปว่า“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะ” ฐานัตถ์หันหลังแล้วเดินกลับไปที่ประตู“เดี๋ยวก่อนค่ะ” ผู้หมวดนลินร้องทักแล้วโผเข้าสวมกอดหัวหน้าทีมจากทางด้านหลังอย่างฉับพลัน โดยที่อีกฝ่ายเองก็ไม่ทันที่จะได้ตั้งหลัก“หมวด!” ฐานัตถ์เอ่ยออกมาเบาๆ และรับรู้ถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน อ้อมแขนเล็กของเธอกระชับที่เอวสอบของเขาอย่างแนบแน่น เสมือนกับจะไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายหนีไปไหนได้ง่ายๆ ในขณะที่คนตัวสูงกว่าเองก็รู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อยกับการกระทำของเธอร่างสูงของฐานัตถ์ค่อยขยับตัวออกจากวงแขนเล็กแล้วหันกลับมาหาอย่างช้าๆ“ลินไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่ว่าลินชอบหัวหน้านะคะ ชอบมาตลอด ชอบมานานแล้วด้วย ชอบมาก่อนผู้หญิงคนนั้น” เธอพูดพร้อมกับถอดเสื้อคลุมด้านนอกที่สวมอยู่ออกจากลำตัวบาง 'ไม่รู้เพราะฤทธิ์จากแอลกอฮอล์ที่เธอดื่มอย่างลืมตัวไปค่อนข้างเยอะพอสมควร หรือเพราะอารมณ์ล้วนๆ กันแน่' ถึงได้แสดงท่าทีเช่นนี้ออกมาอย่างโจ่งแจ้ง ฐานัตถ์ยังคงยืนนิ่ง ในขณะ

“ดาอยากให้พี่ฐาเจอผู้หญิงที่พี่ฐารักจริง ๆ ไม่ใช่แค่อยากจะปกป้องเพราะแค่หน้าที่เหมือนดา พี่ฐาเข้าใจไหมคะ แต่ถ้าเราจะต้องหมั้นกันจริง ๆ พี่ฐาจำไว้ว่า ถ้าพี่ฐาเจอใครที่พี่ฐารัก พี่ฐาสามารถบอกเลิกดา และไปหาผู้หญิงคนนั้นได้เลย ดาจะสนับสนุนเต็มที่ หลังจากที่ดาไปเรียนต่อทั้งดาและพี่ฐายังสามารถคบกับใครก็ได้ ขอแค่พี่ฐารักเธอคนนั้นจริง ๆ ดายินดีจะคืนอิสรภาพให้กับพี่ชายคนนี้เสมอนะคะ ทุกอย่างจะสิ้นสุดลงทันทีที่แหวนกล่องนั้นกลับไปอยู่กับพี่ชายของดาค่ะ” ลดาพูดจบแล้วยิ้มออกมาอย่างจริงใจ ฐานัตถ์ยิ้มตอบกลับไปพร้อมกับพยักหน้าตอบรับเรืองลดา ว่าที่คู่หมั้นของเขาสายตาคมคายหลับตาพริ้มลงแล้วเอนกายนอนลงไปบนเตียงนอนนุ่ม ๆ ขนาดใหญ่ ในมือยังคงถือแหวนกล่องนั้นอย่างแนบแน่น ก่อนจะปิดแหวนกล่องนั้นแล้ววางลงข้าง ๆ กาย หลังจากที่คิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมา เขาพยายามปิดกั้นตัวเองที่จะไม่สนใจใคร นอกจากให้เวลากับการทำงาน และทำหน้าที่ของตนเองอย่างดีที่สุดเสมอมาฐานัตถ์ยังคงเชื่อว่าจะสามารถปกป้องเรืองลดา ว่าที่คู่หมั้นของเขาแทนพี่ชายของเธอได้ แต่แล้วมันก็ไม่ใช่อย่างที่คิด เมื่อวันที่เขาได้รับข่าวร้ายเรื่องการจากไปของ

“นี่ยัยเว ! หยุดดื่มแล้วหันมาคุยกันก่อน เธออกหักหรือไง ทำไมต้องทำเหมือนกับว่าประชดชีวิตแบบนี้ด้วย” รินถามเสียงแข็ง ใบหน้าเรียวส่ายหน้าไปมาแล้วตอบกลับไป“เปล่า ไม่ได้อกหักซักหน่อย” เวนิตาพูดด้วยสีหน้ามึน ๆ แล้วเอนกายลงนอนบนโซฟาสีแดง ตัวใหญ่ก่อนจะปล่อยแก้วที่ดื่มจนหมดหลุดออกไปจากมือ แต่รินกลับคว้ามันไว้ได้ทันแล้ววางกลับลงไปที่โต๊ะกริ่ก !“ไม่จริง เพราะผู้ชายในโทรศัพท์มือถือของเธอใช่ไหม อาการแบบนี้อกหักแหง ๆ เลย” รินย้ำ แล้วหันไปหาเวนิตาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ร่างบางหลับตาพริ้มแล้วตอบกลับไป“เธอพูดเรื่องอะไร ผู้ชายที่ไหน อกหักอะไรไม่มี ๆ” เวนิตาแย้งแล้วยกมือขึ้นบ่ายเบี่ยง“ก็ผู้ชายในรูปหน้าจอมือถือของเธอไง เธอแอบชอบหมอนั่นใช่ไหมล่ะ แต่ว่าเขาดันมีแฟนแล้ว เธอก็เลยเสียใจใช่ไหม” รินถามย้ำ เวนิตาลืมตาแล้วลุกพรวดขึ้นมานั่งน้ำตาคลอ“ไม่นะ ฉันไม่ได้ชอบเขา!”“อย่าโกหก!” รินพูดเสียงแข็ง ใบหน้าสวยน้ำตารื้นหยดลงที่แก้มใส แล้วหงายหลังลงไปพิงที่โซฟาตัวเดิมอีกครั้ง“ฉันรักเขาต่างหาก… ใช่ ฉันรักเขา แต่เพราะว่ากฎบ้า ๆ นั่น ทำให้ฉันอกหัก ฉันรักเขาต่อไปไม่ได้แล้ว เพราะฉันไม่รู้ว่าเขาชอบฉันหรือเปล่า ทำไม ๆ ๆ เพ

“คุณอยากเจอยัยเวไปทำไมคะ” ดูเหมือนว่ารินจะทนลูกอ้อนของอีกฝ่ายไม่ไหว แค่หน้าตาหล่อ ๆ ของเขามายืนทำหน้าเศร้า ๆ แค่นี้คนอย่างรินก็เริ่มที่จะอ่อนระทวยบอกยอมขายเพื่อนเสียแล้ว แต่ครั้งนี้กลับไม่ง่าย“ผมจะพาเธอกลับ” ร่างสูงตอบกลับไปอย่างจริงจัง รินตวัดตามามองแล้วยืนจ้องหน้ากับอีกฝ่ายแบบตรง ๆ“ว่าไงนะ!”“ผมมารับเวกลับ บอกผมมาเถอะครับ ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน” เขาย้ำน้ำเสียงหนักแน่นแกมขอร้อง รินถอนหายใจยาวๆ แล้วพูดออกไปตรง ๆ ว่า“เฮ้อ... งั้นคุณตอบมาก่อน ว่าผู้หญิงเมื่อตอนหัวค่ำที่ควงกับคุณเป็นใคร” ใบหน้าหล่อเหลาเลิกคิ้วขึ้นอย่างงุนงงแล้วถามกลับไป“ผู้หญิงที่ควงกับผม” ฐานัตถ์ไม่ค่อยเข้าใจ เพราะเข้าไม่เคยเดินควงแขนกับใคร นอกเสียจากเวนิตา แต่การควงของรินหมายถึง เดินมาด้วยกัน นั่นเธอก็เหมารวมว่าควงแล้ว“ก็ใช่น่ะสิ” รินพูดพร้อมกับชักสีหน้า ทำตาเขียวใส่รู้สึกไม่ชอบอกชอบใจเอามาก ๆ ฐานัตถ์นึกย้อนกลับไปแล้วก็นึกได้ว่าเธอหมายถึงใคร จึงตอบกลับไปทันที“นลิน เธอเป็นเพื่อนร่วมงานของผม” เขาตอบหลังจากที่นึกได้ว่าคงจะมีแค่หมวดนลินคนเดียวที่เดินกลับออกมากับเขาเมื่อค่ำที่ผ่านมา“เพื่อนร่วมงาน… แค่นั้นเองเหรอ” ริน

“ผมขอตัวเวนิตา ให้กลับไปกับผมเถอะครับ” ฐานัตถ์บอกกับริน แป้งและพลอยมองหน้ากัน และสังเกตได้ว่าท่าทางของเขานั้นไม่เหมือนผู้ชายที่มาตามผู้หญิงธรรมดา ๆ ทั่วไป แต่เหมือนเขามาตามคนรักของตัวเองกลับไปมากกว่า ทั้งแป้งและพลอยสัมผัสได้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นห่วงเวนิตาด้วยใจจริง ๆ ของเขา“พี่แล้วแต่รินนะ” พี่แป้งหันไปกระซิบ รินพยักหน้า“ผมไม่รู้ว่าพวกคุณคิดยังไง แต่ผมขอบอกตรงนี้เลยว่า ผมจะปกป้องเพื่อนของพวกคุณให้ดีที่สุด เท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ ได้โปรดส่งเวนิตาคืนให้กลับไปกับผมเถอะนะครับ” ฐานัตถ์สบตากับเพื่อน ๆ ของเธออย่างเปิดเผย รินมองหน้าทุกคนแล้วหันกลับมาจ้องมองคนตัวสูงที่ยืนมองเธอด้วยสายตาวิงวอน“แต่คุณไม่มีสถานะให้เพื่อนของฉัน ฉันทำไม่ได้” รินพูด“ผมไม่รู้ว่าต้องใช้สถานะไหน พวกคุณถึงยอมคืนเวนิตาให้ผม แต่ที่ผมมาที่นี่เพราะเวคือ สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของผม และที่คุณถามว่าผมชอบ หรือแค่สนใจเธอ เรื่องนั้นผมจะเป็นคนบอกกับเธอเองเมื่อถึงเวลา ให้เธอกลับไปกับผมเถอะนะครับ คุณริน คุณแป้ง คุณพลอย” ทั้งสามสาวรู้สึกประกลาดใจกับคำพูดของผู้ชายคนนี้ มิหนำซ้ำเขายังรู้จักชื่อเพื่อนของเวนิตาหมดทั้งกลุ่มอย่างถูกต้