สืบสวน...ชวนรัก​

“ท่านผู้กำกับ โอนคดีที่ผมดูอยู่ตอนนี้ให้ผู้กองรฉัตรไปแล้วเหรอครับ” ผู้กองหนุ่มย้ำถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้งว่าตนไม่ได้หูฝาด“ก็อย่างที่ได้ยินนั่นแหละผู้กอง ส่วนคุณก็ไปพักผ่อนให้เต็มที่ แล้วค่อยกลับมาเริ่มงานใหม่ หลังจากสมองปลอดโปร่งแล้ว ผมว่าจะช่วยให้อะไรๆ ดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ก็ได้นะ เชื่อผมสิ” เศรษฐพงศ์เสนอ แต่ฐานัตถ์ยังคงไม่เห็นด้วยกับความคิดของเขาเท่าไหร่นักทั้งๆ ที่คดีนี้สำคัญกับตัวเขาเป็นอย่างมากและผู้บังคับบัญชาอย่างเศรษฐพงศ์ก็น่าจะรู้ดีว่าเขาไม่มีทางทิ้ง 'คดีของเรืองลดา' ว่าที่คู่หมั้นของตัวเองที่พึ่งจะถูกคนร้ายฆ่าตายไปเมื่อเดือนก่อน แล้วหนีไปพักผ่อนตามที่เขาบอกได้อย่างมีความสุขแน่นอน“กลับไปคิดดูก่อนผู้กอง” เศรษฐพงศ์ย้ำพร้อมกับหยิบเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะลุกเดินไปยื่นให้กับมือของลูกน้องคนสนิท แล้วตบที่ไหล่กว้างเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ฐานัตถ์ได้ทบทวนความคิดของตัวเองเสียใหม่เพียงลำพังร่างสูงถือเอกสารลางานผ่านโต๊ะทำงานของเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงาน กลับเข้ามาที่ห้องของตัวเอง โดยมีลูกทีมคนสนิทของเขาเดินตามเข้ามาด้วยใบหน้าหล่อเหลานั่งลงที่โต๊ะทำ

“บรรยากาศที่นี่ดูร่มรื่นดีนะ ผมเองก็ยังไม่เคยแวะเข้ามาในร้านนี้เลย ปกติก็จะสั่งๆ กับพวกหมู่ เห็นเขามีบริการส่งด้วยใช่ไหม” ร่างสูงหันมาถามลูกทีมคนสนิทที่สาวเท้าฉับๆ เดินไล่หลังตามเข้ามาอย่างมึนๆ งงๆ“เอ่อ...จริงๆ แล้วร้านนี้ไม่มีบริการส่งนะครับ ที่สั่งปกติก็จะเป็นอีกสาขานึงอยู่ไกลจากนี้ไปอีกเกือบๆ สองกิโลฯ แต่ก็ได้ยินมาว่าเร็วๆ นี้ที่นี่ก็จะมีบริการส่งด้วยเหมือนกันครับ”“อือหือ...หมู่นี่ก็รู้เยอะเหมือนกันนะ” ร่างสูงหัวเราะออกมาเล็กๆ“ธรรมดาแหละครับ ไอ้ผมมันคนกว้างขวาง” ยอตัวเองเสร็จ หมู่จินก็ระเบิดหัวเราะออกมาเสียยกใหญ่“เออหมู่ ผมจะถามตั้งแต่อยู่บนรถแล้ว ว่าเจ้าหน้าที่ของหน่วยป้องกันและปราบปรามพวกค้ามนุษย์ที่จะมาร่วมทีมสืบสวนกับเรา ถูกส่งตัวมาแล้วหรือยัง ผมยังไม่เห็นใครเลยนะ” ผู้กองฐานัตถ์เดินเข้ามาใกล้พูดให้ได้ยินแค่สองคน“อืม...ก็นั่นน่ะสิครับ ผมเองก็ยังรู้สึกว่าเงียบๆ เพราะว่ากำหนดจริงๆ ก็น่าจะเป็นช่วงต้นสัปดาห์ที่แล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นใครเข้ามารายงานตัวกับผู้กำกับเลยซักคน”“งั้นผมฝากดูๆ หน่อยนะหมู่ ไม่อยากให้คนที่มา เป็นพวกเหยาะแหยะมาเป็นภาระทีมเราเปล่าๆ”“รับทราบครับ!” หมู่จินพยักห

“คุณเรียกรถแท็กซี่ให้ขับตามเธอไป ซึ่งระหว่างทาง เธอได้แวะเติมน้ำมันหนึ่งครั้ง ก่อนจะขับออกไปที่นอกเมือง จากนั้นก็ขับเข้าไปในซอยที่ลึกและค่อนข้างเปลี่ยวแล้วไปจอดที่หน้ารถตู้คันหนึ่งบริเวณใกล้ๆ กับโกดังร้าง ต่อจากนั้นคุณก็ลงจากรถแล้วแอบตามไป เพื่อดูสถานการณ์ โดยให้แท็กซี่จอดรออยู่ด้านนอก”“ใช่ค่ะ”“แล้วคุณก็รู้สึกเหมือนถูกใครบางคนใช้อะไรบางอย่างตีเข้าที่ศีรษะอย่างจัง ก่อนที่คุณจะหมดสติไป หลังจากนั้นคุณก็มารู้สึกตัวอีกที ก็ตอนที่คนขับรถแท็กซี่มาตามหาคุณ เพราะเห็นว่าคุณหายไปนาน” หมวดภัทรจ้องหน้าเธอ ใบหน้าเนียนสบตาแล้วพยักหน้ารับคำ“ค่ะ ฉันกับพี่คนขับรถแท็กซี่ก็พบกับร่างของคุณลดานอนอยู่ข้างรถของเธอ ก่อนจะรู้ว่าเธอไม่มีลมหายใจแล้ว ฉันให้พี่คนขับแท็กซี่ช่วยโทรเรียกเจ้าหน้าที่ตำรวจ เพราะโทรศัพท์มือถือของฉันหายไป”“แล้วจากนั้นตำรวจท้องที่ เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน และเจ้าหน้าที่สืบสวนสอบสวนก็มาถึง พบว่าคุณลดาถูกยิงเข้าที่ไหล่ซ้าย และกลางหลังรวมสามนัดด้วยกระสุนปืน ขนาด.44 Special" หมวดนลินกล่าวเสริม“หลังจากวันนั้น จนถึงวันนี้ทั้งเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน และเจ้าหน้าที่สืบสวนสอบสวนได้พยายามกันอ

บทที่ 4 สะกดรอยเช้าวันต่อมา ผู้กองฐานัตถ์ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวตัวบางเผยให้เห็นหุ่นที่ดูฟิตแอนด์เฟิร์มของคนที่ดูแลตัวเองด้วยการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ กำลังตระเตรียมมื้อเช้าอย่างตั้งอกตั้งใจ ตามประสาคนที่กลับมาเป็นโสดอีกครั้งเขาลงมือทำมื้อเช้าอย่างง่าย ซึ่งอาหารที่ว่าก็ไม่ใช่แค่ขนมปังปิ้งกับนมสด แต่เป็นมื้อเช้าธรรมดาๆ ที่สุดแสนจะวิเศษ หน่อไม้ฝรั่งผัดกุ้ง กับข้าวต้มหมูบดทรงเครื่อง หน้าตาน่ารับประทานนอกจากจะเป็นเจ้าหน้าที่ฝีมือดีของหน่วยสืบสวนสอบสวนแล้วผู้กองฐานัตถ์ยังมีฝีมือในด้านการทำอาหารที่ถูกสอนมาอย่างคุ้นมือกับเมนูง่ายๆ สำหรับหนุ่มโสดสามารถลงมือทำเองได้ เมื่อต้องออกมาอยู่ตัวคนเดียวตั้งแต่สมัยเรียนจนกระทั่งวัยทำงาน เขาก็ยังไม่ลืมในสิ่งที่ผู้เป็นมารดาได้พร่ำสอนอาหารถูกจัดวางบนโต๊ะ ก่อนเสียงกริ่งจะดังเร้าให้คนในครัวพื้นที่ขนาด 14 ตารางวา ต้องละจากตรงหน้า แล้วเดินออกไปที่ประตูหน้าห้องภายในคอนโดขนาด 200 ตารางเมตร ซึ่งถูกจัดสรรเป็นสัดส่วน ทำให้เขามีพื้นที่ในการเนรมิตคอนโด 1 ยูนิต ความสูง 2 ชั้นให้เป็นเสมือนบ้านเดี่ยวขนาดสองชั้นได้อย่างลงตัวมือแกร่งเปิดประตู เห็นหมู่จินยืนหน้าแดงเหง

สายลมโชยพัดพาเอาเสื้อยืดคอวีสีขาวตัวบางที่สวมใส่อยู่แนบเนื้อเผยให้เห็นสรีระกล้ามเนื้อเน้นๆ ซิกแพคแน่นๆ อย่างชัดเจน เขาก้มลงพันขากางเกงยีนส์ขึ้นเล็กน้อยให้อยู่บริเวณน่อง เพื่อไม่ให้ทรายขาวเปื้อนขากางเกงตัวเก่งที่สวมใส่มาและจะต้องสวมกลับเสียงชัตเตอร์รัวๆ ดังอยู่ไกลๆ ทำให้ร่างสูงไม่ได้ยินเสียงของคนที่กำลังแอบถ่าย เวนิตาแอบตามผู้กองฐานัตถ์มาที่หาด เมื่อเธอรู้ว่าเขาลาพักร้อนและเดินทางมาที่นี่ นิ้วเรียวกดถ่ายภาพอย่างสนุกมือ ทั้งบรรยากาศสวยๆ และนายแบบหล่อๆ ยิ่งทำให้เธอเผลอรัวชัตเตอร์จนแบตหมด!“อ้าวเฮ้ย! แบตหมด โอ้ย...จอดรถตั้งไกล จะกลับไปเอามายังไงเนี่ย” เรียวปากบางบ่นอุบ เพราะถ่ายต่อไม่ได้แล้ว ต้องละจากกล้องและเก็บมันใส่ไปในกระเป๋าสะพาย ก่อนจะแอบมองดูเขาอยู่ห่างๆ“ไม่เป็นไร น่าจะได้หลายรูปอยู่เหมือนกันนะ” เธอยิ้มออกมาเล็กๆ กับผลงานชิ้นโบว์แดง จากการที่เธอรัวชัตเตอร์แบบไม่รอให้เขาได้ตั้งท่า หรือ เปลี่ยนอิริยาบถ ร่างบางระหงเดินกลับมาที่รถ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้อยู่ที่ริมหาดแล้ว“ไม่ค้างที่นี่จริงๆ เหรอ พ่อฐา” คุณหญิงสมรย้ำถามหลานชายที่กำลังเดินไปที่รถซึ่งนายเข้มพึ่งขับวนเข้ามาจอด สมร รุจี และ