All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 141 - Chapter 150

เวนิตาได้แต่สับสนครุ่นคิดมาตลอดทาง เพราะเธอเดาสองคนนี้ไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าสถานะของเขาสองคน มันเป็นยังไงกันแน่ อยู่ ๆ สายตาเรียวหวานก็เหลือบไปเห็นร้านสะดวกซื้ออยู่ติดกับร้านขายยาที่ตั้งอยู่ริมถนนพอดี จึงหันไปหาผู้กองฐานัตถ์ที่กำลังขับรถอยู่ซึ่งเขาขับด้วยความเร็วที่ไม่มาก และคิดว่าคงพอที่จะจอดในบริเวณนั้นได้ทัน“คุณช่วยแวะร้านสะดวกซื้อข้างหน้านี้หน่อยได้ไหมคะ” เวนิตาหันมาบอกกับคนขับพร้อมกับชี้ไปที่อาคารพาณิชย์ที่อยู่ด้านหน้า ซึ่งอยู่ก่อนที่จะถึงกองบัญชาการอีกไม่ไกลเท่าไหร่นัก“ได้สิ คุณจะลงไปซื้ออะไรเหรอครับ ให้ผมลงไปด้วยไหม”“อ๋อ คือ ฉันจะลงไปซื้อของใช้ส่วนตัวนิดหน่อยหน่ะค่ะ ฉันไปไม่นานหรอก คุณรอบนรถเดี๋ยวเดียว ฉันจะรีบกลับมานะคะ” เขาพยักหน้า แต่เวนิตาไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะอนุญาตหรือไม่ เพราะเธอปลดล็อกสายนิรภัยแล้วกระโจนลงจากรถแบบทันทีทันใด ก่อนที่เขาจะพยักหน้าตอบกลับมาด้วยซ้ำเวนิตาเดินลงมาจากรถ มองเห็นร้านขายยาที่เปิดอยู่ติดกับร้านสะดวกซื้อ เธอจด ๆ จ้อง ๆ อยู่ที่หน้าร้านขายยาอยู่สักพักใหญ่ จนคนที่ตามมาเริ่มสังเกตเห็นพิรุธ อันที่จริงแล้ว เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะลงมาซื้อของภายในร้านสะดวกซื้

“ถ้างั้นพวกคุณรีบไปยังเกิดเหตุเดี๋ยวนี้เลย ตอนนี้จ่าเทพ กับหมู่จินอยู่ที่นั่นแล้ว ไปจัดการให้เรียบร้อย”“รับทราบครับ!” ฐานัตถ์ตอบรับคำสั่งทันที ด้วยความเต็มใจ“พวกคุณออกไปทำหน้าที่กันได้แล้ว ผมมีงานที่จะต้องเคลียร์ต่อให้เสร็จ” เศรษพงศ์บอกกับลูกทีมก่อนจะกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ล้อเลื่อนที่โต๊ะทำงานของเขา“รับทราบ!” ว่าแล้วคนในทีมก็ค่อยๆ ทยอยเดินกลับออกไปจากห้อง มีเสียงของผู้กำกับกล่าวขึ้นมาก่อนว่า“เดี๋ยวคุณอยู่ก่อนนะ ผู้กองวีนัส!”“รับทราบค่ะ” เวนิตาตอบรับ ฐานัตถ์หันกลับมาแล้วกระซิบออกไปว่า“คุณโอเคนะ”“ฉันโอเคค่ะ” เวนิตาพยักหน้าแล้วยิ้มออกมาบางๆ เขายิ้มตอบก่อนจะเดินออกไปจากห้องร่างสูงของฐานัตถ์เดินกลับออกมาพร้อม ๆ กับหมวดภัทร หมวดธีร์และผู้หมวดนลิน เขาหันไปบอกกับลูกทีมว่าจะตรงไปสมทบกับจ่าเทพ และหมู่จินยังที่เกิดเหตุเลยจะได้ไม่เสียเวลา“พวกคุณจะไปกับผมด้วยเลยไหม” ฐานัตถ์ถามลูกทีม“ผมไปด้วยครับ” หมวดธีร์บอก“เดี๋ยวผมขอเคลียร์งานอีกนิดแล้วจะรีบตามไปนะครับหัวหน้า พอดีเป็นเอกสารด่วนที่ต้องรีบเคลียร์แล้วส่งให้ท่านผู้กำกับครับ” หมวดภัทรบอก“เดี๋ยวลินขออนุญาตไปพร้อมกับหมวดภัทรนะคะ” หมวดนลินพูด

แม้จะรู้ว่าทุกอย่างจะป้องกันได้ไม่ 100% ก็ตาม เธออ่านมันซ้ำแล้วซ้ำอีกอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจเป็นครั้งสุดท้ายว่าเธอควรจะกินหรือไม่แล้วจากนั้น ร่างบางก็เดินกลับออกมาจากห้องน้ำ เห็นผู้หมวดนลินเดินสวนมาพอดีจึงเอ่ยถามเธอไปว่า“เอ่อขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าหมวดนลินเห็นผู้กองฐานัตถ์หรือคนอื่นๆ บ้างไหมคะ” เวนิตาถามพลางยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ผู้หมวดนลินหยุดแล้วเดินเข้าไปหาเวนิตาพลางตอบกลับไปว่า“รู้สึกว่าจะออกไปที่เกิดเหตุตั้งแต่ออกมาจากห้องผู้กำกับเศรษฐพงศ์แล้วนะคะ” ผู้หมวดหน้าหวานตอบกลับเสียงใส ใบหน้าเปื้อนยิ้ม“เอ่อ…แล้ว ผู้กองฐานัตถ์เขาไม่ได้สั่งอะไรไว้เลยเหรอคะ” เวนิตาถามต่อไปอีก หมวดนลินยิ้มบางๆ แล้วตอบกลับไปว่า“เปล่านะคะ! ก็เห็นออกไปเลย ไม่ได้สั่งอะไรไว้ผู้กองมีอะไรหรือเปล่าคะ” ใบหน้าเนียนส่ายหน้าไปมาเล็ก ๆ เป็นเชิงปฏิเสธก่อนจะตอบกลับไป“อ๋อเปล่าหรอกค่ะ ฉันก็แค่ถามดู ขอตัวก่อนนะคะ” เวนิตาบอกก่อนจะเดินลงไปที่บันได แต่แล้วจู่ ๆ หมวดนลินก็เรียกเธอเอาไว้ก่อน“เดี๋ยวก่อนค่ะ!” เวนิตาหยุดก้าวลงไปที่บันได แล้วหันกลับมาอย่างช้า ๆ“ผู้หมวดนลิน มีอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ” เวนิตาหันกลับมาถาม“ฉันขอเวลาคุยด้

“บ้าจริง! นี่เราไม่ได้ชาร์จแบตไว้เลยสินะ ขืนมาดับเอาตอนนี้ต้องแย่แน่เลย จะติดต่อกับจ่าเทพและคนอื่นๆ ยังไง” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนสายตาเรียวหวานจะเหลือบไปเห็นผู้กองรฉัตรที่กำลังเดินเข้าไปภายในบ้านหลังนั้นบ้านร้างสองชั้นขนาดใหญ่สีขาวนวล มีกระจกโดยรอบและมีผ้าม่านกันแดดสีเทาดำที่ถูกรูดปิดบังอยู่เกือบทั้งหลัง ส่วนด้านหน้าทางเข้ามีต้นไม้ปลูกอยู่รอบๆ บริเวณ มองผิวเผินดูร่มรื่นแต่ถ้าสังเกตดีๆ จะรู้ว่าทุกอย่างไม่ได้รับการดูแลรักษา ตัวบ้านที่ดูค่อนข้างเก่าและทรุดโทรมตามกาลเวลา แต่ก็น่าแปลกที่กลับมี 'รถยนต์สีขาวมุก' หนึ่งคัน จอดอยู่ ดวงตาเล็กค่อยๆ กวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณ เพื่อหาทางลอบเข้าไปด้านใน แต่แล้วก็เหมือนสวรรค์เป็นใจเข้าข้างเธอเสียอย่างงั้นเวนิตาอ้อมไปด้านข้างของตัวบ้าน มีรั้วรอบขอบชิด แต่สูงไม่น่าจะถึง หนึ่งร้อยห้าสิบ เซนติเมตรและดูเหมือนว่าจะมีโขดหินที่พอจะให้เธอปีนข้ามเข้าไปด้านในได้ไม่ยาก“ฮึ่บบ!!” เวนิตาปีนกำแพงปูนที่ก่อขึ้นเป็นรั้วขนาดไม่สูงเกินกว่าความสามารถของเจ้าหน้าที่ ที่ถูกฝึกมาอย่างดีจากหน่วยสืบสวนสอบสวน ร่างบางของเวนิตากระโดดเข้าไปด้านในได้อย่างสบายๆ และโชคดีที่เธอนำปืน

“นั่นใคร!” ชาร์ปตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงดุดัน นิคมองที่ประตู ก่อนจะหันกลับไปหาชาร์ปกับเจนที่ยืนอยู่ด้านในและทำท่าว่าจะออกไปดู“เดี๋ยวฉันออกไปเอง” นิคบอกพร้อมกับกระชับปืนที่อยู่ข้างเอวสอบ แล้วเดินตรงมายังหน้าประตู ส่วนชาร์ปและเจนก็หยิบปืนพกสั้นของตนออกมาถือในท่าที่เตรียมพร้อมรับกับสถานการณ์เช่นกันเวนิตารีบอ้อมมาทางด้านหน้า เพราะคิดว่าคนพวกนั้นคงจะต้องออกมาดูที่ประตูอย่างแน่นอน แต่เมื่อเธอแอบมาหลบอยู่ที่เสาต้นใหญ่ด้านประตูทางเข้าด้านหน้าและมองกลับไป แต่ไม่เห็นว่าจะมีใครตามออกมาอย่างที่คิดเวนิตาถอนหายใจออกมาบางๆ อย่างโล่งใจ แต่แล้วก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด เมื่อร่างของเธอถูกฉุดรั้งขึ้นมาพร้อมกับดันเข้าไปที่เสาต้นนั้นอย่างรุนแรง พร้อมๆ กับถูกล็อกเข้าที่ต้นคอและจับมือไพล่หลังเอาไว้พลั่ก!!!“โอ๊ะ!!” ร่างเล็กถึงกับตกใจพยายามที่จะพลิกตัวกลับมาให้เหมือนเดิม แต่ก็ยังถูกฝ่ามือแข็งแกร่งราวกับท่อนแขนเหล็กนั้นดันร่างของเธอไว้กับเสาต้นนั้น พร้อมจ่อปืนเข้าที่เอวเล็ก“เธอเป็นใคร! กล้ามากนะที่มาแอบฟังพวกฉัน!” นิคถามเสียงเข้ม ขณะที่ดันร่างเล็กให้ติดกับเสาต้นนั้น โดยที่ทั้งคู่ยังมองไม่เห็นหน้ากัน“อยาก