All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 181 - Chapter 190

“ผู้กองคงยังไม่รู้เรื่อง เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟังแล้วกันนะครับ แต่ว่าตอนนี้เราต้องตามผู้ชายคนนี้มาให้ได้ว่ามันเป็นใคร แล้วทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร” จ่าเทพพูด เวนิตาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย“ฉันรู้แค่ว่าหมอเนี่ยขับวินมอเตอร์ไซค์อยู่แถวๆ หน่วยเรา รู้สึกว่าจะขับมานานแล้วด้วย ยังไงเราต้องเริ่มสืบจากตรงนั้น” เวนิตาบอกกับจ่าเทพ“งั้นดีเลยครับ เดี๋ยวผมโทรให้หมู่จิน กับหมวดภัทรรีบตามสืบให้เดี๋ยวนี้เลย ว่ามันเป็นใครกันแน่”“ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำแบบนี้ทำไม” เวนิตาจ้องภาพบันทึกของชายคนดังกล่าวจากกล้อง CCTV แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จ่าเทพพยักหน้าเบาๆ เป็นการตอบรับหลังจากที่จ่าเทพโทรให้หมวดภัทรและหมู่จินช่วยตามเรื่องของวินมอเตอร์ไซค์คันดังกล่าวแล้วนั้น ระหว่างที่ทั้งสองคนเดินกลับมาที่รถ“หัวหน้าครับ!” จ่าเทพหยุดชะงักแล้วหันมามองร่างบางระหงที่ปลดล็อกรถแล้วกำลังจะเปิดเข้าไปนั่งด้านใน“มีอะไรเหรอจ่า” มือบางนุ่มนิ่มชะงักงันแล้วหันกลับมามองพลาดขมวดคิ้วเล็กน้อย พร้อมกับระบายยิ้มออกมาบาง ๆ“เรื่องที่ผู้กองฐานัตถ์กับหัวหน้าถูกแอบถ่าย ตอนนี้... รู้ไปถึงผู้กำกับเศรษฐพงศ์แล้วนะครับ” คำพูดของจ่าเทพทำให้เวนิตาเผลอ

ร่างอรชรถูกพาตัวหลบจากมุมกล้องวงจรปิดที่ถูกติดไว้ยังลานจอดรถภายใต้อาคารสำนักงานกองบัญชาการสืบสวนสอบสวน เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยประโยคแรกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน หลังจากที่คว้าตัวเธอมาที่มุมเสาต้นใหญ่“คุณร้องไห้ทำไม” สายตาหวานจับจ้องมองมาที่ใบหน้าคมอันหล่อเหลาของคนตรงหน้า ทันทีที่แผ่นหลังบอบบางวางทาบลงบนเสาต้นนั้นพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลริน ปลายนิ้วเรียวค่อยๆ สัมผัสบริเวณรอบดวงตาอย่างแผ่วเบา ปาดหยาดน้ำตาที่ไหลอาบพวงแก้มใสด้วยความทะนุถนอม เกรงว่าดวงตาคู่สวยของเธอจะเป็นรอยบวมช้ำ และคงไม่ดีแน่ หากว่าคนในหน่วยจะสังเกตเห็น“ผู้กองวีนัสที่ผมรู้จัก ปกติจะเป็นคนที่เข้มแข็ง แต่นี่ไม่ใช่คุณเลยนะ ตอนนี้คุณเป็นหัวหน้าทีมแทนผมแล้ว คุณจะต้องเข้มแข็งให้มากขึ้นกว่าเดิม อย่าร้องไห้ให้ใครเห็น ไม่อย่างงั้น พวกเขาจะไม่มีทางเชื่อมั่นในตัวคุณ เข้าใจที่ผมพูดไหม” ร่างสูงพูดขณะที่ปลายนิ้วอันอบอุ่นยังคงช่วยซับน้ำตาให้ใบหน้านวลเนียนสวยอย่างแผ่วเบา ส่วนมืออีกข้างหนึ่งเอื้อมไปแตะที่ศีรษะเล็ก พลางลูบไล้อย่างทะนุถนอมเพื่อปลอบประโลมให้คนที่กำลังทุกข์ได้คลายความเศร้าหมองลงไปบ้าง ก่อนที่จะเลื่อนฝ่ามือแกร่งลงมาที่แตะที่แผลบริเวณห

“ต่อจากนี้ จ่าเทพ หมวดภัทร และหมู่จินจะเป็นคนดูแลคุณแทนผม คุณต้องดูแลตัวเองให้มากขึ้นด้วยนะ อย่าลืมซะล่ะ” เขาย้ำ เธอพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับคำขอจากเขา เขายิ้มรับ“ค่ะ ฉันจะดูแลตัวเอง คุณก็เหมือนกันนะคะ” เธอพยักหน้ารับคำ ร่างสูงจับจ้องดวงหน้าสวยของคนตรงหน้าที่ตอนนี้ปราศจากความเศร้าหมองลงไปได้มาก ดวงตาคมคายยังคงจับจ้องมาที่ใบหน้าเนียนสวยสะกด พลางยกมือขึ้นเชยคางมนอย่างอ่อนโยน พร้อมกับยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้หวังจะจุมพิตเธอสักครั้ง เพื่อให้อีกฝ่ายได้มีพลังและเชื่อมั่นในตัวเองมากยิ่งขึ้นแต่ระหว่างนั้น เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน ทำให้เขาต้องชะงักงัน แล้วหันกลับมามองอย่างทันที“อ่ะฮึ่ม! ไม่คิดว่าผู้กองฐานัตถ์จะมีโมเม้นต์น่ารักๆ แบบนี้เหมือนกันนะเนี่ย ถึงมุมนี้จะไม่มีกล้องตัวไหนที่สามารถบันทึกภาพได้ แต่ก็ไม่เป็นการสมควรที่จะทำเรื่องทำนองนี้ ในสถานที่แบบนี้หรอกนะคะ” เสียงของหญิงสาวพูดขึ้นพร้อมกับการกรากฎตัวของเธอเบื้องหน้าของคนทั้งคู่ เมื่อเขาทั้งสองคนผละออกห่างจากกัน“ผู้กองฉัตร!” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อของเจ้าหน้าที่ร่วมสังกัด หลังจากที่เห็นอีกฝ่ายกำลังยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้าพร้อม

“คุณอยากให้ผมทำยังไง ไหนลองว่ามาซิ” เศรษฐพงศ์ให้เธอบอกเงื่อนไขนั้นออกมา เผื่อว่ามันจะเป็นผลดีกับทุกฝ่าย“ฉันจะขอรับผิดชอบกับเรื่องทั้งหมดนี้เอง หลังจากสิ้นสุดคดีนี้ ดิฉันจะขอยื่นหนังสือลาออก และจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับผู้กองฐานัตถ์อีกเด็ดขาด ขอแค่ ให้ผู้กองฐานัตถ์กลับมาร่วมทีมก็พอค่ะ” เธอบอกออกมาอย่างหนักแน่น เศรษฐพงศ์พยักหน้ารับทราบเงื่อนไขแล้วเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า“ความจริงไอ้เงื่อนไขของผู้กองมันก็ดีอยู่หรอกนะ แต่คำสั่งปลดผู้กองฐานัตถ์พึ่งจะถูกเซ็นอนุมัติไป และคงจะเปลี่ยนแปลงอะไรอีกไม่ได้ ผู้กองฐานัตถ์จะไม่สามารถกลับมาร่วมทีมได้ จนกว่าจะมีคำสั่งพิเศษเกิดขึ้น และคุณเองก็จะต้องยื่นหนังสือลาออก เพราะคุณเองทำผิดกฎของหน่วยงานเรา” เศรษฐพงศ์กล่าวออกมาอย่างชัดเจน เวนิตาได้แต่นิ่งอึ้งกับคำพูดที่ได้ยิน“คุณจะต้องยื่นหนังสือลาออก ทันทีที่คดีนี้คลี่คลายลง และต้องไม่ยุ่งเกี่ยวกับเจ้าหน้าที่ของหน่วยสืบสวนสอบสวนในสังกัดนี้อีกโดยเด็ดขาด คุณกลับไปทำงานได้แล้ว” เศรษฐพงศ์กล่าวเน้นย้ำ“แต่ว่า” เวนิตาไม่เห็นด้วย และต้องการจะเอ่ยแย้ง แต่เศรษฐพงศ์กลับไม่สนใจ พูดตัดบทออกไปทันทีว่า“ผมบอกให้คุณกลับ

“มานี่เร็ว !” ไม่พูดเปล่า เขาฉุดแขนเล็กของเธอให้ไปกับเขาด้วย เวนิตาได้แต่อึ้งกิมกี่ ใจนึกก็อยากจะร้องห้าม แต่อีกใจก็อยากจะรู้ว่าเขาจะพาเธอไปไหนกันแน่“คุณจะพาฉันไปไหนคะ” เธอถาม แต่กลับไม่ได้รับคำตอบ ร่างสูงกึ่งลากกึ่งจูงเรียวแขนเล็กมายังหน้าลิฟต์ใต้คอนโดของตัวเองก่อนจะเอื้อมไปกดเรียกลิฟต์ให้ลงมารับ แล้วหันมาคว้าแว่นตากับหมวกของเวนิตาออกจากใบหน้าและศีรษะของเธออย่างฉับพลันพรึ่บ ! พรึ่บ ! “แค่นี้คิดว่าผมจะจำไม่ได้หรือไง” เขาเอ่ยถาม พลางขมวดคิ้วมองเธออย่างจับจ้องแล้วถึงกับส่ายหน้าไปมาอย่างเซ็งๆ“ทำไมคะ” เธอย้อนถาม“ผมยอมรับนะ ว่าฝีมือการต่อสู้ของคุณดีมาก แต่ฝีมือการปลอมตัวของคุณก็ห่วยมากเช่นกัน” ร่างสูงพูดราวกับจะหยั่งเชิงอีกฝ่ายให้โมโห แต่เธอยังคงทำสีหน้าเป็นปกติ แล้วถามกลับไปว่า“ห่วยยังไงคะ”“ก็ไอ้ชุดเนี่ย คุณเคยใส่สะกดรอยตามผมมาครั้งนึงแล้ว จำไม่ได้หรือไง” เขาบอก"เอ๊ะ! นี่คุณจำได้ด้วยเหรอ” เวนิตาอึ้งนิดหน่อย เพราะเธอไม่คิดว่าเขาจะใส่ใจรายละเอียดการแต่งกายของเธอถึงขนาดนี้ ใบหน้านวลเนียนเผลอหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กๆ ก่อนจะนึกได้ว่าตัวเองแค่จะตามมาดูเฉยๆ ว่าเขาเป็นอยู่อย่างไรแค่นั้น แ