All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 151 - Chapter 160

เวนิตาได้แต่มองดูทั้งสามคนที่กำลังตกลงกัน เพราะเธอเองก็ไม่มีทางเลือก ทางเดียวที่จะออกไปจากที่นี่ได้ เห็นทีว่าจะต้องพึ่งพานิคจริงๆ และดูเหมือนว่าคำพูดของนิคจะได้ผล“ไปได้แล้ว! ก่อนที่พวกของฉันจะเปลี่ยนใจ” นิคหันมาบอกกับร่างระหงที่ยืนนิ่งอยู่ เธอสบตากับเขาเหมือนต้องการจะ 'กล่าวคำว่าขอบคุณ' แก่นิค ที่เขายอมให้ข้อมูล แม้จะไม่ใช่ข้อมูลทั้งหมดก็ตาม และที่สำคัญนิคยอมปล่อยเธอออกมาแต่โดยดี แม้ว่าเขาอาจจะมีปัญหากับเพื่อนร่วมขบวนการก็ตาม เธอต้องขอบคุณเข้าให้ได้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ และไม่ใช่เดี๋ยวนี้…เวนิตาไม่มีเวลามากไปกว่าแค่พยักหน้า แล้ววิ่งหนีกลับออกไป ในขณะที่นิค และคนอื่นๆ ได้แต่มองตามแผนหลังบางไปก็เท่านั้นอีกด้านหนึ่ง ฐานัตถ์ หมวดธีร์ จ่าเทพ และ หมู่จิน กำลังตรวจหาร่องรอยในที่เกิดเหตุ และเก็บรวบรวมหลักฐานต่างๆ เพื่อใช้ในการสืบสวนคดี“ไอ้นี่มันชื่อไอ้ ใหญ่ เป็นคนสนิทของนายชัยชนะ ถูกยิงเข้าที่ลำตัวจำนวน 6 แผล ส่วนสองคนที่ถูกวิสามัญไปก่อนหน้านี้ชื่อ กวง กับ ไอ้เทิด ไอ้กวง นี่รู้สึกจะเป็นมือขวาของเสี่ยชัย ผมว่าเรื่องนี้มันแปลกๆ ยังไงชอบกลอยู่นะครับ” หมวดธีร์กล่าวรายงานข้อมูลเบื้องต้นของคนร้ายทั้

“โน้ตบุ๊กของคุณลดาเหรอครับ ผมไม่ทราบเลยครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ” จ่าเทพทำหน้างงๆ“ฉันรู้มาว่าพวกที่เข้าไปจารกรรมที่บ้านของผู้กำกับเศรษฐพงศ์ ความจริงแล้วพวกนั้นต้องการแค่คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กแค่เครื่องเดียว และฉันคิดว่าในนั้นน่าจะมีข้อมูลอะไรบ้างอย่าง”“ผู้กองคิดว่าเป็นข้อมูลเกี่ยวกับอะไรเหรอครับ”“ฉันก็ไม่แน่ใจ แต่เท่าที่รู้ มันน่าจะเป็นข้อมูลที่สำคัญกับพวกนั้นมากๆ” เวนิตาตอบ ก่อนนั่งนิ่งไปสักพัก ในขณะที่จ่าเทพเองก็คิดตามเช่นกัน เวนิตาครุ่นคิดอยู่สักพักก็เงยหน้าขึ้นมาถามถึงข้อมูลของอีกฝ่าย“แล้วทางจ่าเป็นยังไงบ้าง คนร้ายพวกนั้น” เวนิตาสบตากับลูกทีม“สามคนนั้นตายหมดแล้วล่ะครับ ตอนนี้ก็ยังต้องตามสืบต่อไป แต่ที่สงสัยก็คือ ทำไมพวกมันถึงอยากได้โทรศัพท์มือถือเครื่องของผู้กอง” จ่าเทพจ้องหน้าเวนิตา ก่อนที่เธอจะจ้องตอบ แล้วก้มหน้าอย่างใช้ความคิดพลางพูด“ฉันคิดว่าสิ่งที่พวกของนิค และพวกของนายกวงต้องการอาจจะเป็นข้อมูลชิ้นเดียวกัน แต่ที่พวกมันมาตามเอาจากฉัน คิดว่ามันอาจจะเข้าใจผิด แต่ในโน้ตบุ๊กของคุณลดา ฉันว่ามันน่าจะมีข้อมูลอะไรบางอย่างแน่นอน หรืออาจจะเป็นข้อมูลสำคัญที่สามารถจะเอาผิดคนพวกนั้นเลยก็

ไม่นานนัก นายชัยชนะก็มาถึง ทั้งหมดรอให้เป้าหมายทำธุระของตัวเองเสร็จจนกลับมานั่งที่โต๊ะเสมือนลูกค้าทั่วไป ที่มาท่องแสงสีเพื่อดูสถานการณ์โดยรอบของสถานบันเทิงทำเงินสะพัดแห่งนี้อย่างใจเย็น โดยมีชุดสืบสวนสอบสวนของผู้กองฐานัตถ์คอยจับตาดูอยู่ตลอดเวลา แล้ว จากนั้นทางทีมจึงเริ่มการเยี่ยมเยือนตามแผน โดยเริ่มต้นการทักทายอย่างปกติทั่วไป“สวัสดีค่ะท่าน” หนุ่มๆ ให้สาวสวยสุดเซ็กซี่ที่สุดในทีมของค่ำคืนนี้ที่แต่งแต้มเครื่องสำอางบนใบหน้าสวยหวานแบบจัดเต็ม จนไม่เหลือเค้าโครงเดิม และแน่นอนว่าจะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากผู้หมวดนลินคนสวย ที่แปลงโฉมเป็นสาวสุดฮอตในชุดเกาะอกสั้นสีแดงเร่าร้อน สวมที่คล้องคอสุดเซ็กซี่ที่ดูคล้ายนักท่องราตรี แถมยังดูสวยสะดุดตาไม่แพ้ สาวๆ พริตตี้ของที่นี่เลย เพราะเธอดูสวยเผ็ดและร้อนแรงมาก เมื่อย่างกรายไปทางไหนก็ทำเอาหนุ่มๆ ต่างพากันเหลียวหลังมองตาไม่กะพริบ“สวัสดีครับ” นายชัยชนะทักทายกลับแล้วทำตาเชื่อมมองสรีระกับชุดเกาะอกรัดรูปสีร้อนแรงของเธอตาลุกวาว หมวดนลินแสดงสีหน้าท่าทางยั่วยวนก่อนจะเข้าไปนั่งลงใกล้ๆ แล้วยกแก้วเครื่องดื่มส่งให้เป้าหมายในขณะที่บอดี้การ์ดซึ่งยืนอยู่กระชับปืนที่พกอ

ร่างเพรียวบางเดินเข้ามาใกล้ๆ แก้วยกแก้วขึ้นชกกับอีกฝ่าย มือหนาชนแก้วกลับไปก่อนจะยกเครื่องดื่มซดจนหมด หมวดนลินส่งแก้วเครื่องดื่มให้เขาอย่างต่อเนื่อง และดูเหมือนว่าเขาจะหน้าแดงขึ้นมาแล้วเหมือนกัน แต่ฐานัตถ์ก็ไม่ยอมปล่อยให้ระดับแอลกอฮอล์ในร่างกายของตัวเองอยู่สูงเกินกว่าที่จะขับรถกลับได้ อีกอย่างเขาก็คิดอยู่แล้วว่าจะไม่ดื่มจนขาดสติ แม้จะไม่ได้อยู่ในระหว่างการปฏิบัติหน้าที่แล้วก็ตามเวลาผ่านไปประมาณชั่วโมงกว่า หมวดธีร์และหมู่จิน ที่คอไม่แข็งก็ออกอาการเมาแอ๋ จนหมวดภัทรต้องรีบหามกลับ“สงสัยผมต้องพาสองคนนี้กลับไปส่งแล้วล่ะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไปทำงานไม่ไหว”“เอางั้นเหรอหมวด” ฐานัตถ์เอ่ยถามลูกทีมอย่างเป็นห่วง หมวดภัทรพยักหน้า เพราะเขาห่วงผู้หมวดนลินมากกว่า เกรงว่าจะต้องกลับคนเดียว เพราะตอนขามาเธอมาด้วยกันกับเขา แต่ตอนกลับคงต้องกลับเองเสียแล้ว หมวดภัทรจึงเอ่ยออกไปว่า“ถ้ายังไง ผมรบกวนหัวหน้าช่วยไปส่งหมวดนลินแทนผมได้ไหมครับ” หมวดภัทรถามคนเป็นหัวหน้าทีม หมวดนลินได้ยินที่หมวดภัทรพูดก็มีสีหน้าที่ดูเขินๆ นัยน์ตาดูเป็นประกาย เพราะถ้าหากว่าผู้กองฐานัตถ์จะไปส่งเธอที่คอนโดจริงๆ นี่คงจะเป็นครั้งแรกที่เ

“เอ้า! มาหมดอะไรตอนนี้เนี่ย” เวนิตาวางโทรศัพท์เครื่องนั้นลงบนโต๊ะอาหาร แล้วยกค็อกเทลแก้วสีหวานขึ้นมาดื่มทีเดียวจนเกือบหมดโดยที่ไม่รู้ตัวว่ามีเสือ สิงห์ กระทิง แรด บริเวณรอบๆ โต๊ะต่างพากันจับจ้องมาที่เธอราวกับจะกลืนกินเนื้อเธอเสียให้ได้รินมาถึงลงตรงมายังโต๊ะที่จองไว้ ก่อนจะเห็นว่าเวนิตาเริ่มมีอาการกึ่มๆ หน้าแดงระเรื่อ แต่ยังพูดจารู้เรื่องอยู่“เฮ้ยๆ ๆ ๆ ยัยเว นั่นไม่ใช่น้ำเปล่านะเว้ยแก”“อ้าวรินมาแล้วเหรอ แล้วคนอื่นๆ ล่ะ” เวนิตาร้องทักพลางโบกมือขึ้นทักทาย“มาแล้วๆ ดื่มอะไรซะขนาดนี้ล่ะเพื่อนฉัน” รินคว้าแก้วออกไปจากมือของเธอก่อน“บ้าน่า ก็ดื่มไปงั้นๆ เอง รอพวกเธอนั่นแหละ ชนๆ ๆ ๆ” มือบางยกแก้วที่หมดแล้ว ชนมาเกยหน้าของเพื่อนสาว รินหลบทันแล้วคว้าแก้วเครื่องดื่มออกไปจากอุ้มมือเล็กของคนตรงหน้า“พอก่อนๆ ๆ นี่พี่พลอยกับพี่แป้ง ยัยเว... ให้ฉันตามพี่ๆ มาก็หยุดดื่ม แล้วมาคุยกันก่อนสิ” รินบอก“อ้าวๆ ๆ ยัยเวพอก่อนๆ ๆ ไปทำอะไรมาละเนี่ย” แป้งเริ่มเห็นท่าทางแปลกๆ ของเวนิตาหันไปมองหน้ารินและพลอยด้วยความแปลกใจ“ทำไมมาถึงก็ยกๆ หน้าแดงหมดแล้ว ทำท่าอย่างกับคนอกหัก” พลอยหันมาพูดกับแป้งและรินที่นั่งอยู่ใกล้ๆ