Todos los capítulos de สืบสวน...ชวนรัก​: Capítulo 171 - Capítulo 180

“ครับ” พนักงานตอบรับอย่างว่าง่าย เพราะดูเหมือนว่าเขาจะได้ค่าตอบแทนสามถึงสี่เท่าจากลูกค้าปกติทั่วไปเสียด้วยซ้ำ จากนั้นจึงรีบออกไปทำตามก่อนจะกลับมา 'รูดม่าน'ปิดให้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยตามคำสั่งร่างบางเดินซวนเซเข้ามาหยุดอยู่ที่กลางห้อง ก่อนที่คนตัวสูงจะรีบตามเข้ามา สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบ ๆ ห้องขนาดพอเหมาะไม่เล็กไม่ใหญ่มากซึ่งถูกเปิดรอด้วยเครื่องปรับอากาศเย็นชุ่มฉ่ำก่อนหน้าที่เขาและเธอจะเดินเข้ามา ด้วยสายตาพินิจพิจารณา ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบให้ชิดติดกับกำแพง เว้นเสียแต่เตียงนอนสีขาวโพลนขนาด 'ซุปเปอร์คิงไซซ์' ที่ตั้งเด่นอยู่ตรงกลางห้อง เตียงนอนที่ปูอย่างเรียบตึงดูสะอาดสะอาด มีกลิ่นหอมของกลีบกุหลาบโชยอ่อน ๆ เข้ามาช่วยสร้างบรรยากาศให้กับสถานที่แห่งนี้ กับแสงไฟสลัว ๆ เหลือเชื่อที่ทุกอย่างดูดีเกินกว่าจะเป็น 'โรงแรมม่านรูด' ที่มีไว้สำหรับเพียงแค่บรรเลงเพลงรักเท่านั้นร่างบางระหงเดินไปหยุดอยู่ข้างเตียงก่อนที่มือบางยกขึ้นมากุมศีรษะเล็กทำท่าว่าจะล้ม คนตัวสูงกว่าจึงรีบเข้าไปประคองแต่กลับถูกผลักไส แถมยังถูกเธออาเจียนเลอะเทอะเปรอะเปื้อนเสื้อยืดที่เขาสวมใส่อยู่อีกด้วย“แหวะ ออกไปให้พ้

ร่างสูงเดินเข้าไปจัดแจงเรือนร่างของเธอในนอนในท่าที่สบายกว่าเดิมแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ที่ตัวครึ่งท่อนล่าง แล้วเดินอ้อมไปนั่งข้าง ๆ อีกฟากของเตียงนอนหลังนั้น แล้วค่อย ๆ เช็ดคราบอาเจียนที่เลอะเปรอะเปื้อนออกไปจนหมด“ผมอยู่นี้แล้วนะ จะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน ตื่นมาเมื่อไหร่ คุณจะเห็นผมเป็นคนแรก” เขากระซิบหวานที่ข้างใบหูของเธอ ก่อนจะเอนกายนอนตะแคงข้างแล้วจ้องมองใบหน้าของเธออย่างเต็ม ๆ ตา ทุกวินาทีที่เขาได้มีโอกาสได้อยู่ใกล้เวนิตา ดูเหมือนว่าเธอจะทำให้เขาคลั่งไคล้ได้เสมอร่างอรชรที่นอนหลับใหลอยู่พลิกตัวตะแคงกลับมาหาเผลอก่ายกอดเขาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว ทำให้อีกฝ่ายใจเต้นโครมคราม จนแล้วจนรอดเขาก็หักห้ามความรู้สึกที่เกิดขึ้นไม่ได้เสียที มือบางดึงรั้งร่างกายกำยำให้เข้าไปหา แรงสัมผัสส่งผลให้เลือดในเรือนกายของอีกฝ่ายฉีดแรงจนพลุ่งพล่านไปทั่วทั้งร่างกายอ้อมแขนแกร่งทำงานอย่างอัตโนมัติ สอดแทรกท่อนแขนเข้าไปโอบกอดร่างเล็กเอาไว้ ใบหน้านวลเอียงเข้ามาหาจนแนบชิดกับแผ่นอกกว้าง มีเพียงลมหายใจอุ่น ๆ ส่งผ่านถึงกันอย่างแผ่วเบา ความสวยสะกดของเธอดึงดูดให้เขาไม่อยากที่จะหลับตาลง เธอสวยแม้กระทั่งยามเธอหลับใหล แพขนตายาว

หลังจากที่เวนิตาออกมาจากโรงแรมแล้ว เธอโดยสารรถแท็กซี่ไปที่กองบัญชาการเพื่อดักรอจ่าเทพและขอยืมรถขับกลับไปยังเซฟเฮ้าส์ เพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและชาร์จแบตเตอรี่โทรศัพท์มือถือ จากนั้นจึงขับกลับมาคืน ก่อนจะคิดได้ว่าตัวเองจอดรถทิ้งไว้ที่ 'ฟรานซิสโก้ คลับ' จึงย้อนกลับไปที่นั่นเวนิตาสวมกางเกงเข้ารูปสีดำเสื้อสายเดี่ยวสีขาวทับด้วยเสื้อยีนส์ดูทะมัดทะแมงก้าวลงจากรถแท็กซี่ คันสีเขียว-เหลือง ร่างบางระหงเดินตรงไปยังลานจอดรถโซน 2 ระหว่างนั้นมีสายเรียกเข้าดังขึ้น ดวงตาเรียวหวานมองที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือหลังจากที่ล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกงตัวเก่ง“ว่าไงจ๊ะริน” เวนิตากดรับสายทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจากรินเพื่อนของเธอ“ยัยเว… เป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนนี้เธอเมามากเลยนะ ฉันกับพี่แป้งและพี่พลอยเป็นห่วงจะแย่ โทรไปก็ไม่ติดเลย” รินยิงคำถามแบบรัวๆ ทำให้เวนิตาฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า หรือเธอจะมาจริงๆ เมาจนลืมไปเสียหมดทุกสิ่งทุกอย่างเลยว่าเมื่อคืนมีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้นบ้าง“ไม่… ฉันไม่เป็นอะไรเลย ฉันปลอดภัยดี ขอบใจมากจ้ะริน ที่เป็นห่วง” เวนิตาเดินไปหยุดอยู่ที่ข้างรถยนต์คันสีดำแล้วหันหลังบางพิงที่ประตูรถของตัว

โรงพยาบาล หลังจากที่บาดแผลได้ถูกทำการรักษาโดยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเรียบร้อยแล้ว เวนิตาจึงเดินกลับออกมาเพื่อรอรับยาบริเวณชั้น 1 ร่างบางเดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวยาวด้านหน้าเคาน์เตอร์รอรับยา เพีียงไม่ถึงสิบนาทีก็ถูกเรียก“คุณเวนิตา วรนิพิฐ เชิญรับยาที่ช่อง 4 ค่ะ” ร่างบางระหงลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อตรงไปรับยา“เคยแพ้ยาหรือเปล่าคะ” เภสัชกรหญิงผิวขาวที่สวมเสื้อกาวน์หน้าตาสะสวยดูมีประสบการณ์เอ่ยถาม ใบหน้าเรียวส่ายหน้าไปมาเล็กพลางตอบ“ไม่เคยค่ะ” ระหว่างนั้นดวงตาเรียวหวานของเวนิตาเหลือบไปเห็นนายแพทย์สมิทธิ์ที่เป็นนายแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมประสาทและสมองเดินออกมาจากห้องตรวจบริเวณชั้น 1 ซึ่งไม่ไกลจากจุดเคาน์เตอร์รอรับยามานัก“นี่เป็นยาฆ่าเชื้อรับประทานสองเวลาหลังอาหาร เช้าและเย็นนะคะ แล้วนี่ก็ยาแก้ปวดรับประทานเมื่อมีอาการ ส่วนนี่คือยาฆ่าเชื้อไว้สำหรับล้างแผล รบกวนเซ็นชื่อเพื่อรับยาตรงนี้ด้วยค่ะ”“ค่ะ” เวนิตาพยักหน้ารับคำ แล้วหยิบปากกาขึ้นเซ็นรับ แต่สายตาของเธอยังคงมองตามนายแพทย์สมิทธ์แบบไม่ยอมให้คลาดสายตา“อีก 2 วันคุณหมอนัดมาล้างแผล แต่คนไข้สามารถทำได้เองโดยไม่ต้องมาได้ค่ะ” เภสัชกรหญิงคนเดินกล่าวพ

“แล้วฉันจะรับไว้พิจารณาแล้วกันนะ”“ฉันอยากให้นายเลิกนะ เพื่อพ่อของนาย ท่านอายุมากแล้ว ฉันอยากให้นายดูแลท่าน มีเวลาให้ท่าน แล้วก็หันมาทำอาชีพดี ๆ ที่สุจริตกว่าที่นายทำอยู่”“ฉันรู้ว่าฉันทำอะไรอยู่ และก็รู้ว่าควรจะทำอะไร ว่าแต่ผู้กองเถอะ รีบกลับไปได้แล้ว กลับไปแก้ปัญหาวุ่น ๆ ของตัวเอง ดีกว่ามาคิดว่าผมควรจะทำหรือไม่ทำอะไร” นิคลุกขึ้นไปพยุงร่างของนายแพทย์สมิทธ์ เธอมองตามแล้วถามเขากลับไป“นายไม่คิดจะบอกเรื่องคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กเครื่องนั้นกับฉันจริงๆ เหรอ ว่าทำไมถึงมีคนต้องการมัน” นิคยืนนิ่งแต่ไม่ได้หันกลับมามองหน้าของอีกฝ่าย พร้อมตอบกลับมาว่า“ผู้กองหามันให้เจอ ก่อนชาร์ปกับเจนแล้วผู้กองจะรู้เอง ว่าในนั้นมีข้อมูลอะไรกันแน่”“แปลว่านายก็ไม่รู้เหรอ”“คนที่รู้มีแค่เจ้าของโน้ตบุ๊กเครื่องนั้น กับคนที่ว่าจ้างเท่านั้นแหละ ผมต้องไปแล้วล่ะ คุณรีบกลับไปเคลียร์เรื่องของคุณเถอะ รีบไปซะ” นิคบอกพร้อมกับแบกร่างพ่อของเขาที่นอนสลบอยู่ข้างห้องผ่าตัด ก่อนที่จะมีใครมาเห็นเข้า ใบหน้าเรียวสวยพยักหน้าแล้วยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินไปหยิบถุงใส่ยาที่ตกอยู่แล้วกลับไปที่รถของตัวเองที่จอดไว้ที่ลานจอดรถด้านหน้าทางเข้าของโรงพยา