ขุนเขาอย่าร้าย のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

คนมาส่งอาหารในเวลาต่อมา ซึ่งเป็นขุนเขาเป็นคนออกมารับส่วนเธอนั่งรอห้องครัวเรียบร้อย ทั้งเตรียมจานและช้อนเอาไว้ องุ่นสดที่ซื้อจากแผงลอยข้างทางถูกวางไว้ข้าง ๆ เธอชอบกินผลไม้มาก ทุกวันต้องมี อะไรก็ได้ที่กินแล้วสดชื่น“อะนี่ กินด้วยหลังอาหาร” แผงยาถูกส่งมาให้ไอรีน ยาคุมฉุกเฉินที่เมื่อคืนเขาปล่อยในใส่เธอรอบสุดท้าย มันอดใจที่จะจบลงด้วยการไม่สอดสด มันฟินกว่าจนเขาแทบไม่อยากหยุด แต่สงสารคนตัวเล็ก“ไอไม่ชอบกินยา ต่อไปต้องสวมถุงตลอดนะ” หญิงสาวโคตรเกลียดยาที่สุด แต่ต้องกินดักไว้กลัวมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา พ่อแม่เอาตายแน่ ถึงจะใจดีมาก เวลาโกรธน่ากลัวมากเหมือนกัน เธอพึ่งสิบเก้ายังเป็นแม่คนไม่ได้ เพราะทุกวันยังทำตัวเอ๋ออยู่เลย“ได้สิ” ยักคิ้วส่งให้คนตัวเล็ก ไม่ต้องห่วงเรื่องคอนดอมเขาสั่งกับไอ้องศาเป็นโหล ใช้ทั้งเดือนไม่หมด ไอนี่มันชอบสั่งสะสมเอาไว้พกติดตัวเวลาไปผับ แต่ช่วงหลังมานี้ไม่ค่อยเห็นมันแพรวพราวใส่ใคร“พี่ขุน” ไอรีนเรียกเขาเสียงหวานเหมือนปกติ ถ้านี่ไม่ใช่คนที่ชอบเรียกพี่ขุน คงไม่ใช่ไอรีนแล้วละ เธอตั้งใจบอกเรื่องที่ตัวเองจะลงประกวดดาวอาทิตย์หน้า ซึ่งออมทาบทามเอาไว้ว่าอยากให้ลงคัดเลือกหน้าตาสวย มี

@คอนโดBเมื่อกลับมาถึงคอนโดสิ่งแรกที่ทำคือทิ้งตัวนอนลงบนโซฟาอย่างผ่อนคลาย ไอรีนยืดแขนเหยียดขาสุดความยาวตัวเอง ก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไลน์กลุ่มของตัวเอง ซึ่งเวหาส่งข้อความถี่รัว ไม่รู้มันคึกคะนองอะไรนักหนานิ้วสวยกดหน้าจอแล้วไล่อ่านแชท ไม่มีเรื่องอะไรสำคัญนอกจากส่งสติกเกอร์แสดงความยินกับเธอ เรื่องได้เป็นคาวคณะวิศวะ แล้วเดือนคณะได้สาขาเครื่องกล หนุ่มหล่อที่มาแรงในกลุ่มเฟรชชี่ตอนนี้W-way : ยินดีกับแกด้วยนะ ที่บ้านโทรตามเลยไม่ทันอยู่ถ่ายรูปกับแกPP : จริงด้วย เห็นแกอยู่กับพี่ขุน ฉันเลยไม่ได้ไปหา ยินดีกับแกจริง ๆ ตำแหน่งดาวมันเหมาะกับแกมากอะ ซึ่งเรายังไม่ทันได้ถ่ายรูปด้วยกันเก็บไว้เป็นที่ระลึก กลับบ้านก่อนเพราะเจ้ารูมเมตหน้าหล่อทรงฉุนเฉียวหนัก ไอรีนปัดอ่านข้อความเรื่อย ๆ อย่างนึกขำกับเพื่อน ปาล์มมาร่วมแจมด้วยพิมพ์ข้อความยาวเหยียด“อ่านอะไร หน้าตี๋ส่งอะไรน่ารำคาญ” เสียงเข้มพูดข้างหูไอรีน เขาโน้มตัวใกล้ร่างบอบบางที่อีกนิดเดียวจะคร่อมอยู่แล้ว กลับห้องไม่ทันไรรีบเล่นโทรศัพท์ ไอ้หน้าตี๋ส่งกวนไลน์หาเมียเขาไม่เลิก“พี่ขุนอะ เวย์มายินดีค่ะ” ไอรีนปิดโทรศัพท์แล้วพลิกตัวนอนหงาย ย

พอขุนเขาพูดถึงสิทธิ์ที่ตัวเองมีในตัวไอรีน ทั้งองศาและออมอึ้งอยู่หลายนาทีก่อนจะกระตุกยิ้มออกพึงพอใจกับคำตอบนั้น ได้เห็นเพื่อนสนิทมีเมียเผื่อมันจะเป็นคนที่ยิ้มเก่งขึ้นบ้าง ทุกวันทำหน้าตึงเครียดเหมือนคนมีเรื่องให้คิดมากมาย“ดึกแล้ว พาหลานรหัสกูกลับดี ๆ ล่ะ”“ไม่ต้องเสือก เมียกูดูแลเอง” ขุนเขาโอบไหล่บางของคนตัวเล็กแล้วพาขึ้นรถยนต์ ปล่อยให้เพื่อนเวรสองคนหรี่ตามองห่าเหวกันต่อไป เขาต้องพาไอรีนกลับคอนโดเพราะเหมือนตอนนี้ซึม ๆ“พี่ขุน~”“หื้ม บอกแล้วใช่ไหมห้ามดื่ม” ขุนเขาบ่นคนร่างบาง เขาเตือนจนปากแฉะว่าอย่าดื่ม แต่ดื้อดื่มเกือบหมดแก้ว สภาพตอนนี้ตาหวานเยิ้มกับตัวซวนเซ แขนแกร่งประคองส่งขึ้นรถเสร็จแล้วก็พาตัวเองขึ้นรถบ้าง เรื่องดื้อรั้นยกให้เธอเลยไอรีนนั่งปรือตาไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไง แต่ร่างกายร้อนวูบวาบจนอยากถอดเสื้อ ดึงชายเสื้อพ้นกระโปรงเตรียมจะถอด ทว่ามือหนาห้ามปรามเอาไว้ เธอขมวดคิ้วมองเขาไม่พอใจที่ถูกห้าม“ไว้ถอดที่ห้อง เดี๋ยวคนข้างนอกเห็น”“ไอร้อนนี่คะ พี่ขุนช่วยทำให้มันดับร้อนที” มือสวยลูบต้นคอขาวถึงหน้าอกอวบอิ่ม เป็นอาการเมาที่ไม่ควรคลาดสายตาจริง ๆ เพราะบางทีซึมเงียบ ครั้งนี้กลับร้อนวู

เลิกเรียนไอรีนออกมารอขุนเขาหน้ามหาลัย เนื่องจากเย็นนี้จะออกไปกินข้าวนอกบ้าน ปาล์มกับเวหาแยกย้ายไปหากิจกรรมทำหลังเลิกเรียน จึงต้องลาไปก่อนเหลือคนตัวเล็กยืนรอแฟน ไม่สิ ผัว เขาไม่เคยขอเธอเป็นแฟนนี่ จะเรียกแฟนได้ไงไม่นานหลังจากนั้น รถพอร์ชคันคุ้นตาขับแล่นมาจอดตรงที่เธอยืนอยู่ พร้อมลดกระจกยักคิ้วชวนขึ้นรถ ขุนเขาใส่เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นเผยเห็นแขนกำยำผิวพรรณขาวใส มีเส้นเลือดปูดโปนขึ้นเรียกสายตาให้สนใจ ยิ่งมือหนาจับพวงมาลัยรถด้วยนั้นยิ่งน่าหลงใหล เบาะนั่งคนขับมีเสื้อแจ็คเก็ตคลุมเอาไว้ยามฉุกเฉิน“เจอหน้าแล้วต้องทำไง?” ร่างสูงทักขึ้นเมื่อคนตัวเล็กยังนั่งนิ่งไม่แสดงความรักต่อเขา คาดเบลล์เสร็จแล้วเล่นโทรศัพท์ไม่สนใจเขาเลยสักนิดไอรีนเม้มปากแน่มจนแก้มปริ เอาแต่ใจจัง ใบหน้าหวานเอื้อมมาหอมแก้มสาก ฟอดใหญ่ดังจนสะท้อนภายในรถ ส่งผลให้คนขับพอร์ชขยับปากอมยิ้มออกมาทันที จากนั้นเคลื่อนไหวรถจากที่นั่นในเวลาต่อมาพอได้กำลังใจจากคนตัวเล็กแล้วใจพองโต กุมมือสวยขึ้นจูบตลอดทางถึงห้างสรรพสินค้า ไอรีนถ่ายรูปมือตัวเองที่โดนกอบกุมลงสตอรี่ให้โลกรู้ว่าเธอมีผู้ชายเป็นของตัวเองแล้ว ตั้งใจให้เห็นยี่ห้อรถที่เธอนั่งด้วย

ไอรีนนั่งตาค้างกับราคาเสื้อแจ็คเก็ตที่เธอให้กับน้าคนนั้น เสื้อบ้าอะไรแพงมากขนาดนั้น เธอเม้มปากมองขุนเขาอย่างเงียบ ๆ รู้สึกผิดกับเขามาก แต่อีกใจน้าเขาก็น่าสงสาร เลือกไม่ได้ว่าต้องทำยังไงจึงขยับเข้าใกล้คนร่างสูงแล้วอิงแอบซบหัวข้างแขนกำยำ“พี่ขุน~” เสียงหวานเอ่ยเรียกเขา“อ้อนเหรอ?”“ก็อ้อนนิดหน่อย เราไปกินอะไรกันไหม เดี๋ยวไอเลี้ยงเอง” ไอรีนเอ่ยขึ้นเมื่อบรรยากาศมันเงียบขรึม เขาทำหน้าปกติไม่ได้ดูมาคุหรือโมโหอะไร ต่างจากที่มีคนเดินชนเธอเมื่อก่อนหน้านี้ ทรงนั้นดุดันพร้อมเล่นงานอีกฝ่ายมาก“เอาสิ อยากทานอะไร”“เดินดูก่อนได้ไหมคะ” ไอรีนลุกขึ้นยืนสะพายกระเป๋าตัวเอง เธอตอบไม่ได้เหมือนกันว่าอยากทานอะไร จากที่สำรวจดูแล้ว อาหารที่นี้ไม่มีอะไรให้เธอชวนอยากเลย เพราะไม่ค่อยคุ้นเคยกับบรรยากาศหรูหรา“ได้สิ เลิกทำหน้าเหมือนรู้สึกผิดได้ละ เรื่องเสื้อฉันไม่ได้ว่าอะไร” ขุนเขาวางแขนบนไหล่ไอรีน คนร่างสูงไม่ได้รู้สึกเสียดายแม้แต่น้อย อีกทั้งเสื้อแบบนั้นยังมีอีกหลายตัวที่บ้าน เห็นคนตัวเล็กทำหน้าอมทุกข์รู้สึกไม่สบายใจเลย“กลัวพี่ขุนดุนี่นา” ไอรีนอมยิ้มออกแล้ว ทั้งที่เมื่อครู่ยังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แขนหนาโอบเอวค