ขุนเขาอย่าร้าย

ชีวิตนับจากนี้ของ ไอรีน จะเปลี่ยนไปเมื่อเธอสอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดังในกรุงเทพฯ จากบ้านเกิดมาอยู่คอนโดใจกลางเมืองหลวงที่กว้างขวาง ได้เปิดหูเปิดตาและไม่รู้ว่าจะรอดรึเปล่า เพื่อนก็ไม่มี

ประสบการณ์ใช้ชีวิตนอกบ้านติดลบ เพราะวัน ๆ อยู่แต่บ้าน

ตอนสอบสัมภาษณ์วันนั้น เหมือนไม่ค่อยมีผู้หญิงเลย ส่วนมากจะเป็นผู้ชาย ก็แหง…ฉันเรียนวิศวกรรมโยธานี่นา ไม่รู้อะไรดลใจให้ลงคณะนี้และสาขานี้ แต่ที่ชอบมากคือ เกียร์

ของวิศวะ

ฉันชอบอ่านนิยายวายที่พระเอก นายเอกเรียนวิศวะ ยิ่งอ่านยิ่งติดและเป็นแรงบันดาลใจให้ฉันลงเรียนคณะนี้ ท้าทาย อีกอย่างหนุ่มหล่อเยอะสะบัด ได้เห็นหนุ่มหน้าตาดีใส่ช็อปแดงเดินวนเวียน ราวกับว่าหลุดเข้าไปอยู่ในนิยายนั้นแน่ ๆ

“พ่อขา~”

“อือ ว่าไง”

คุณพ่อขานรับโดยที่สายตามองเบื้องหน้าตามท้องถนน ซึ่งเวลานี้พวกเรากำลังอยู่บนรถยนต์ที่กำลังแล่นเข้าเมือง จากเดิมกำหนดการที่ฉันต้องย้ายเข้าคอนโดคืออีกสองวันข้างหน้า ทว่าพ่อกับแม่ติดธุระด่วน จึงต้องมาส่งฉันก่อน

“อีกสี่ปีหนูเรียนจบ หนูจะเป็นคนทำงานหาเงินเลี้ยงพ่อกับแม่เอง”

“อะไรเนี่ย เล่นมุกอะไรอีก” แม่ฉันดันรู้ทันตลอด เอี้ยวตัวมาเพื่อมองหน้าฉันที่กำลังแสดงความทะเล้นอยู่ เม้มปากยิ้มจนแก้มบุ๋ม

“ไอจะเลี้ยงดูพ่อแม่หรือไม่ ไม่ใช่ปัญหาหรอกลูก แค่ตั้งใจเรียน ห้ามโดดเรียนแค่นี้พ่อกับแม่สบายใจแล้ว”

“เดี๋ยวก่อนสิคะ หนูเด็กดีขนาดนี้ พ่อว่าหนูเป็นเด็กเกเรไปได้ อนาคตหนูจะเลี้ยงดูจริง ๆ นะ แต่ตอนนี้แวะเซเว่นให้ก่อน หิวแล้ว”

ฉันพิงหลังกับเบาะรถ ใช้มือลูบหน้าท้องแบนราบให้แม่ดูว่าตอนนี้หิวจนไส้กิ่วหมดแล้ว ตอนเช้ากินขนมปังกับนมแค่นั้น เพราะเช้านี้ตื่นสายนิดหน่อย เลยไม่ทันกินข้าวเช้า ตามจริงแม่จะใส่กล่องไว้กินบนรถ แต่เวลาก็สายมากแล้ว ในเมืองรถติดโคตร ๆ

“แม่บอกไม่รู้จักจำ ดูสิขึ้นปีหนึ่งแล้วยังทำตัวเป็นเด็ก หัดโตได้แล้วนะ จากนี้ไปเราต้องเอาตัวรอดให้ได้”

แม่คือแม่ บ่นทุกครั้งที่เวลาฉันทำตัวเด็กไม่รู้จักโต ถ้าว่าพ่อกลับเลี้ยวรถเข้าปั้มน้ำมันแห่งหนึ่ง ขับเลยไปจอดหน้าเซเว่นตามที่ฉันบอกก่อนหน้านี้ คนนั่งเบาะหลังอย่างฉันยิ้มแก้มแทบแตก

“หนูลงไปซื้อ…”

“อากาศมันร้อน แม่จะไปเข้าห้องน้ำด้วย นั่งอยู่ในนี้ห้ามลงมาเดี๋ยวคนขโมยรถ”

ปากบ่นยุบยิบแต่การกระทำสวนทางกันมาก ที่บอกว่าอยากเข้าห้องน้ำคือไม่จริง เพราะแม่กับพ่อเข้าเซเว่นก่อนเป็นอันดับแรก คนที่บอกให้ฉันโตได้แล้ว คือคนที่ห่วงใยเก่งที่สุด

ฉันนั่งยิ้มพลางหยิบมือถือขึ้นดูโลเคชั่นจากตรงนี้ไปที่คอนโด ประมาณสามสิบนาทีถึง จากเดิมฉันขออยู่หอพักราคาไม่สูงมาก ต้องการประหยัดค่าใช้จ่าย จะได้ช่วยแบ่งเบาท่านได้ แต่พ่อแม่บอกว่ามันไม่ค่อยปลอดภัย และบังเอิญกับเพื่อนแม่บอกว่าคอนโดที่ลูกเขาอยู่มีห้องว่างพอดี ความปลอดภัยสูงกว่าที่ฉันหาเองอีก

ทุกอย่างนี้ แม่จัดการให้ รายละเอียดอะไรนั้นไม่ได้ถามมาก ต้องการเข้าไปดูด้วยตัวเองว่าเป็นยังไง อีกอย่างฉันลืมถามแม่ด้วยว่ารูมเมตที่ฉันต้องไปอยู่ด้วยคือ ใคร?

@คอนโดB

ระเบียงห้องนอนคอนโดที่มีรั้วกระจกกั้นไว้พิงตัว ขุนเขา ชายหนุ่มหล่อคมเข้ม คิ้วดกดำเฉียงขึ้น โครงหน้าเรียวยาวรับกับสันจมูกโด่งเป็นคมสัน ริมฝีปากเป็นรูปทรงสวยชมพูเข้มเนื่องจากชอบสูบบุหรี่บ่อย เขาในชุดเสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนสีเข้ม ริมฝีปากหนากำลังปล่อยควันสีเทาขึ้นลอยกลางอากาศอย่างใจเย็น

กลิ่นมันคละคลุ้งบริเวณ

Rrrr~ -MOM-

หน้าจอสมาร์ตโฟนราคาแพงแสดงรายชื่อคนโทรเข้า ทำให้เขาที่กำลังสูบบุหรี่อยู่แล้วหยุดชะงัก เขี่ยก้นบุหรี่ดับไฟก่อนโยนลงถังขยะ มือเรียวยาวกดรับสายด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม

“ครับแม่”

(เดี๋ยววันนี้จะมีคนมาอยู่คอนโด)

“ว่าไงนะ”

(หูตึงรึไง แม่บอกว่าเดี๋ยวน้องจะย้ายมาอยู่คอนโด)

“น้องไหนครับ ผมเป็นลูกคนเดียว”

(เด็กคนนี้นิ ก่อนหน้านี้แม่บอกไปแล้วว่าจะมีคนมาแชร์ห้องกับลูกน่ะ ลืมไปแล้วเหรอ)

ขุนเขานิ่งไปสักพัก พยายามนึกเรื่องที่คุณแม่บอก ตอนไหนที่ว่าจะมีคนมาอยู่คอนโดกับเขา หลายวันที่ผ่านมาเขาอยู่บ้าน ไม่เห็นแม่ยกเรื่องอื่นมาพูด นอกจากให้เข้าศึกษางานในบริษัทหลังจากเรื่องจบ หรือนี่จะเป็นแผนการสุดเจ้าเล่ห์ของคุณนายตระกูลร่ำรวย

“ผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย แม่รู้ไม่ใช่เหรอว่าผมต้องการอยู่คนเดียว”

(รู้ แต่น้องเขาเป็นผู้หญิง จะให้ไปอยู่หอพักราคาถูก ๆ อันตรายเกินไป อีกอย่างคอนโดลูกมีตั้งสองห้องนอน แบ่งให้น้องอยู่หนึ่งห้องไม่เป็นไรหรอก)

“คุณแม่ครับ” เขากดเสียงต่ำ ต่างจากเสียงก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

(โธ่ลูกชายแม่ อย่าใจแคบสิคะ เรื่องแค่นี้ทำให้แม่ไม่ได้เหรอ หื้ม) ปลายสายสู้กลับด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน คุณนายของบ้านที่มักจะใช้อ้อนพ่อลูก เพราะแม่เขาเป็นผู้หญิงคนเดียวในบ้าน ทั้งคุณพ่อและเขาต่างเอาใจอย่างดี

“ผมขอเตือน ว่าอย่าล้ำเส้นพื้นที่ผม”