Lahat ng Kabanata ng ขุนเขาอย่าร้าย: Kabanata 1 - Kabanata 10

“ผมขอเตือน ว่าอย่าล้ำเส้นพื้นที่ผม”(ได้จ้ะลูกรัก แม่บอกแล้วว่าขุนน่ะใจดี) พอได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว แม่เขาชมหวานใส่โทรศัพท์ อย่างที่ชอบทำเวลาเป้าหมายบรรลุผลจากนั้นไม่นานวางสาย ขุนเขาสอดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิม แขนสองข้างวางบนรั้วกระจกระเบียงพลางสายตามองลงชั้นล่างที่เป็นถนนมีรถราวิ่งแล่นผ่านไปมา ดวงตาคมกริบจ้องราบเรียบไม่ได้แสดงอะไรออกมาอยากเข้ามาอยู่พื้นที่ของเขา คิดดีแล้วเหรอ?(ทางด้านไอรีน)หลังจากแวะร้านสะดวกซื้อสักพักใหญ่ พ่อขับรถตรงมาคอนโดเลย ซึ่งสร้างความตื่นเต้นให้ฉันทุกวินาทีตั้งแต่เลี้ยวซอยเข้ามา เกาะกระจกรถมองตลอดถนน ซึ่งเป็นซอยที่ค่อนข้างดูปลอดภัย ไม่เปลี่ยวจนเกินไป“ซอยนี้ดูน่าอยู่ หอพักที่ไอเลือกก่อนหน้านี้มันอยู่อีกซอย ผ่านเมื่อกี้แม่ยังรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไร”แม่พูดถูก เหมือนอยู่คนละโลกกันเลย พ่อขับรถจอดหน้าคอนโดที่ต่อไปนี้ฉันต้องอยู่อาศัยช่วงเรียนมหาลัย ดูจากสภาพแล้วหรูหราใช่ย่อย แบบนี้มันจะไม่สิ้นเปลื้องไปหน่อยใช่ไหม ฉันนึกแค่ว่าเป็นคอนโดธรรมดาที่ไม่ได้หรูหราอะไร“แน่ใจเหรอคะว่าที่นี่” ฉันถามแม่ออกไปด้วยความสงสัย กลัวผิดที่ เดี๋ยวอายเขาด้วยฐานะปานกลางอย

เขาตั้งใจเมินคำถามฉันเหรอ? เบ้ปากเล็กน้อยพยายามตั้งใจฟังเรื่องที่เขากำลังพูด นี่ก็จะเย็นแล้ว ไม่ทันจะได้ลงไปสำรวจเลย ว่ามีร้านอาหารตรงไหนบ้าง หรือร้านสะดวกซื้อเอาไว้แก้ขัดยามคับขัน“อยู่คอนโดร่วมกัน ต้องมีกฎ ข้อแรกห้ามเสียงดังรบกวนเวลาพักผ่อนของฉัน เดี๋ยวเวลาไหนฉันจะร่างมาให้เธอ กินอาหารเสร็จจานชามต้องล้างห้ามแช่ค้างคืน ข้าวของต้องเป็นระเบียบ ไม่วางระเกระกะ ห้ามวุ่นวาย”ฉันนั่งอึ้งกับกฎมากมายที่เขาตั้งขึ้นมา เห็นฉันเป็นคนยังไงกันแน่ ขี้เกียจตัวเป็นขนรึไงถึงกำชับแน่นหนายิ่งกว่าครูระเบียบ รู้สึกว่าการอยู่ร่วมกันมันมีอุปสรรคขึ้นละ“เยอะขนาดนี้ พี่ร่างเป็นเอกสารแล้วส่งให้ไอชุดหนึ่งเถอะ”“ได้ สำคัญกินขนมบนโซฟา เสร็จต้องเก็บห้ามมีเศษหลงเหลือ ฉันไม่ชอบมันดูสกปรก”ไอหย๊า! กูจะบ้า นั่นเป็นงานอดิเรกที่ฉันชอบด้วยสิ กินขนมดูหนัง ซีรีส์ เป็นอรรถรสอย่างหนึ่งที่ขาดไม่ได้ อยู่บ้านแม่ชอบบ่นว่าเละเทะ มานี่ยังจะมีคนตั้งกฎบังคับอีก เห็นทีต้องขนทีวีจอใหญ่เข้าห้องนอนละมั้ง“กฎเยอะขนาดนี้ เล่าให้บรรพบุรุษพี่ฟัง ท่านคงส่ายหน้า”“เธอกล้าลบหลู่ คืนนี้ฉันจะเชิญมาหักคอ” เขาสวนทันที ทำฉันยกมือปิดคอตัวเองกะทันหัน

ออกจากร้านอาหารในเวลาทุ่มกว่า ซึ่งตอนนี้กำลังกลับคอนโด ร่างสูงจับพวงมาลัยรถยนต์คันหรูของตัวเองมือเดียวอย่างชำนาญ ยัยตัวแสบคู่รูมเมตเขาตั้งตารอเวลาซีรีส์เข้า เปิดแอพพลิเคชั่นตั้งแต่ก้าวขาขึ้นรถ“พี่ยังไม่ให้เลขบัญชีกับไอ ก่อนที่ซีรีส์จะเข้าอีกสิบห้านาที แวบโอนค่าอาหารก่อนได้”ไอรีนพูดทำลายบรรยากาศห้องโดยสารที่ได้ยินแค่เสียงปรับอากาศเท่านั้น มื้อนี้เขาบอกว่าหารกัน ซึ่งเขาเป็นคนชิงจ่ายไปก่อน จากที่เธอตั้งใจไปที่หน้าเคาน์เตอร์เพื่อสแกน พนักงานบอกว่าชำระเรียบร้อย กลับกลายเป็นว่าเธอช้ากว่าเขาอีกเล่นจ่ายค่าอาหารตอนที่เธอเข้าห้องน้ำ ที่คนพูดว่าความว่องไวเป็นของปีศาจ มันคือเรื่องจริงนั้นเอง“จำเลขไม่ได้”“พร้อมเพย์เบอร์โทรศัพท์น่ะ หรือเลขบัตรประชาชนก็ได้”“โทษทีบัญชีฉันไม่ได้ผูกกับเลขคาดเดาง่ายพวกนั้น”ขุนเขาพูดราบเรียบ บัญชีเขามีทั้งพร้อมเพย์เบอร์เลยละ เหตุผลอะไรไม่รู้ที่เขาเลือกจะทำให้เป็นเรื่องยุ่งยาก ยัยตัวแสบจะเข้าใจว่าเขาเป็นคนโบราณก็ช่างปะไรไอรีนได้ยินแบบนั้นทำหน้าย่นจมูกลงเล็กน้อย รูมเมตเธอค่อนข้างไม่ตามเทรนด์เอาซะเลย นิ้วเรียวกดออกจากแอพธนาคารมาที่แอพซีรีส์ต่อ เอาไว้ขอใหม่ที่คอนโดเล

ตอน 7 นิสิตน้องใหม่@มหาวิทยาลัยKถึงวันเปิดเทอมของภาคเรียนแรก เช้าวันที่ไอรีนเริ่มต้นเป็นนักศึกษาปีหนึ่งเต็มตัว เมื่อคืนตื่นเต้นกว่าใครเพื่อน ถึงขั้นเตรียมข้าวของไว้เรียบร้อย รีดเสื้อนักศึกษาอย่างเนี้ยบแขวนไว้หน้าตู้เสื้อผ้า ก่อนจะปิดไฟนอนยังยิ้มดีใจที่จะได้ใส่มัน แทนที่จะได้นอนพักผ่อนเต็มที่ กลับนอนไม่หลับซะงั้นลุกขึ้นกลางดึกเปิดตู้เย็นหาของกิน อิ่มจะได้ง่วงแล้วนอน ปรากฏว่าเธอนอนในห้องครัวข้างไอส์แลนด์กลางครัว หลับจริงจังกว่าอยู่ในห้องนอนซะอีกขุนเขาตื่นเช้าอยากจะยืดเส้นยืดสาย ต้องตกใจที่เห็นขาของไอรีนโผล่ออกมา ร่างสูงเดินย่องเบา ๆ มาดูว่าเธอเป็นอะไร พอเห็นสภาพกอดขวดน้ำแล้วส่ายหน้าเบา ๆ นอกจากไม่ปลุกแล้วปล่อยให้ตื่นเองไอรีนมาถึงตึกอาคารเรียนกำลังใช้ดวงตากลมโตพิจารณาถึงหนุ่มในคณะตัวเอง คนอื่นต้องอยากหาเพื่อน แต่เธอไม่ใช่ เห็นชายหนุ่มเดินเกาะกลุ่มสี่คน ดูท่าแล้วต้องเป็นเด็กใหม่เหมือนเธอแน่นอน หน้าตาก็ว่าพอไปวัดไปวาได้เชื่อเถอะ ตั้งแต่เช้านี้ที่เธอสตันท์กับความหล่อของขุนเขา คนอื่นดูหน้าธรรมดาไปเลย เธอนั่งกินมื้อเช้าที่ตัวเองเป็นคนทำ ไส้กรอกกับขนมปัง เพิ่มไข่ดาวสองฟอง ทำเผื่อรูมเมตคน

“รู้จักกันเหรอ?” องศาเอ่ยถามเพื่อนสนิทกับรุ่นน้องเฟรชชี่สลับกัน รุ่นน้องตรงหน้าดูตะลึงอึ้งมากกับสิ่งที่เห็น เขาไม่คิดว่าเหตุการณ์นี้มีคนเห็น ปกติเล่นกันแบบนี้ที่ไหน แค่จะแซวเพื่อนสาวเล่นแค่นั้นเอง อีกอย่างมันโคตรขนลุกเลย“รู้จักชื่อฉันแล้วเหรอ?”“จริง ๆ อยากรู้ตอนอยู่ในห้อง แต่พี่ขุนเขาไม่ยอมปริปากเลย ทำไมคะ กลัวดอกพิกุลจะร่วงเหรอ” ไอรีนกอดอกยักคิ้วยิ้มแย้ม จากที่เจอเหตุสลดตอนนี้เปลี่ยนอารมณ์แล้ว ต่อให้ในใจยังอึ้งค้างอยู่ แต่ต้องตามสถานการณ์“ในห้อง หมายความว่ายังไง กูงงหมดแล้ว”“หมายถึงอยู่ห้องเดียวกันไง ไอ้ควาย” ออมอยู่แผนกซ้ำเติม ปากร้ายสุดจัดกับองศา เหมือนเป็นคู่เวรคู่กรรมมาแต่ชาติปางก่อน มือสวยดึงแขนแกร่งเพื่อนชายทำหน้าอึ้งงงงวยมายืนด้วยกัน“ทำไมกูไม่รู้เรื่องเลยวะ”“เออ พี่องศาอย่าเข้าใจผิดนะคะ ไอกับพี่ขุนเขาแค่แชร์คอนโดกันอยู่ค่ะ อีกอย่างนอนคนละห้องไม่ได้นอนห้องเดียวกัน สบายใจได้”ไอรีนรีบอธิบายให้ทุกคนเข้าใจ คลี่คลายความกลัวมีคนเข้าใจผิด เธอพยักหน้าระรัวสื่อว่ามันเป็นความจริง ไม่อยากให้มีเรื่องตามหลัง กลัวล่าลายเซ็นจะยุ่งยากแล้วเธอไม่ผ่านได้ยินไอรีนพูดแก้ตัวอย่างไวแล้วเกิดอาก