جميع فصول : الفصل -الفصل 200

"กองขยะปฏิกูล..."วลีสั้นๆ ทว่าอัดแน่นด้วยพิษสงระดับบดขยี้สิบทิศ ดังกังวานก้องสะท้อนไปมาระหว่างเสาศิลาทมิฬ บรรยากาศภายในหอหลอมรากวิญญาณพลันบิดเบี้ยวฉีกขาด มวลอากาศธาตุคล้ายถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบงันที่แฝงด้วยรังสีฆ่าฟันอันบ้าคลั่งมหาอำมาตย์แห่งแดนอเวจียืนแข็งทื่อประดุจถูกอสนีบาตฟาดฟันเข้ากลางแสกหน้า ใบหน้าที่ประดับด้วยเขามารโค้งยาว ค่อยๆ แปรเปลี่ยนจากสีแดงก่ำดุจโลหิตเดือด กลายเป็นสีม่วงคล้ำบิดเบี้ยววิปลาส เส้นเลือดดำบนขมับและลำคอปูดโปนเต้นตุบๆ ผิวหนังร้อนระอุประหนึ่งมีควันโทสะพวยพุ่งทะลักออกจากรูหูทั้งสองข้างตลอดหลายหมื่นปีที่ผ่านมา ตระกูลหลงยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร เป็นรองเพียงแค่องค์ประมุขมารเท่านั้น ไม่เคยมีสิ่งมีชีวิตใดกล้าเหยียดหยามโคตรเหง้าของเขา แม้แต่มหาเทพจากสวรรค์ชั้นเก้ายังต้องค้อมหัวให้สามส่วน ทว่าวันนี้ หญิงสลัมที่ไม่มีแม้แต่เขามารประดับศีรษะ กลับบังอาจนำทายาทสายตรงของเขาไปเปรียบเทียบกับสิ่งปฏิกูลข้างถนนความเย่อหยิ่งทระนงที่หล่อหลอมมาทั้งชีวิต ถูกสตรีชาวบ้านเหยียบย่ำจมดินโคลนอย่างไม่เหลือชิ้นดี การนำทายาทผู้สืบทอดอำนาจไปเปรียบเปรยกับสิ่งปฏ

แสงสีทองอร่ามที่แผ่ซ่านจากบัลลังก์หยกสวรรค์เก้ามังกร อาบไล้เรือนร่างอุ้ยอ้ายของสตรีครรภ์แก่จนเปล่งประกายเจิดจรัส ทว่าความศักดิ์สิทธิ์อันแสนโอ่อ่านั้น กลับถูกรัศมีแห่งความเกียจคร้านบดขยี้จนหมองหม่นอดีตบรรพชนจิ้งจอกทิ้งน้ำหนักลงบนเบาะไหมเมฆาอย่างหมดอาลัยตายอยาก ท่อนขาเรียวที่โผล่พ้นชายกระโปรงสีแดงฉานค่อยๆ ยกขึ้นตวัดไขว่ห้างอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าอันแสนสามัญทว่ากลับแผ่กลิ่นอายเย่อหยิ่งทระนงทะลุชั้นฟ้า ข้อศอกขาวผ่องดุจหยกสลักตั้งค้ำลงบนพนักพิงลายมังกรทองคำ ปลายนิ้วเรียวสวยม้วนเกลี่ยเส้นผมสีหมึกของตนเองเล่นอย่างผ่อนคลาย ปราศจากการระแวดระวังภัยใดๆ ทั้งสิ้นนัยน์ตาหงส์ที่หรี่แคบลงครึ่งหนึ่ง ทอดสายตามองขุนนางชั้นสูงและกองทัพเดนตายเกราะโลหิตนับพันชีวิตเบื้องล่าง ประดุจจักรพรรดินีผู้เบื่อหน่าย กำลังปรายตามองฝูงมดปลวกที่กำลังดิ้นรนอย่างโง่เขลาอยู่ในกองเพลิงบุรุษรูปงามผู้ทำหน้าที่สามีแสนประเสริฐ ยืนแผ่นหลังตั้งตรงตระหง่านอยู่เคียงข้างบัลลังก์ทองคำ ม่อซางกางม่านพลังเร้นกายอย่างมิดชิด พลางใช้มือกร้านศึกจับพัดขนนกยูงเพลิงโบกวีบรรเทาความร้อนให้ภรรยาอย่างนุ่มนวล ท่ามกลางสมรภูมิที่พร้อมจะนองเลือดทุกเส

ลมหายใจแห่งความตายพัดกระหน่ำจ่อรดปลายจมูกคมศัสตราอาบยาพิษนับสิบเล่มที่เงื้อฟาดฟันลงมาจากเบื้องบน สาดสะท้อนแสงสีทองอร่ามของบัลลังก์หยกจนเกิดประกายบาดตา กลิ่นคาวโลหิตและจิตสังหารของทหารมารเกราะโลหิตแนวหน้า คละคลุ้งตลบอบอวลหมายมั่นจะอาบชโลมเรือนร่างอุ้ยอ้ายของสตรีครรภ์แก่ให้กลายเป็นชิ้นเนื้อ ระยะห่างหดสั้นลงเหลือเพียงความหนาของกระดาษสา ปลายดาบเล่มหนึ่งพุ่งทะลวงหมายเด็ดศีรษะอันงดงามล่มเมืองทว่าเป้าหมายแห่งการลอบสังหารกลับยืนนิ่งสงบประดุจรูปสลักเหมันต์หมื่นปีอดีตบรรพชนจิ้งจอกหามีทีท่าตื่นตระหนกไม่ ปราศจากการร่ายมุทราเวทอันซับซ้อน ปราศจากการชักอาวุธวิเศษขึ้นปัดป้อง และปราศจากการเหลียวมองสามีผู้ยืนกางร่มอยู่เบื้องหลังเพื่อขอความช่วยเหลือ มือข้างหนึ่งของมารดาปลาเค็มยังคงวางลูบไล้หน้าท้องที่นูนป่องของตนเองอย่างเชื่องช้า เพื่อบรรเทาอาการอืดอัดแน่นท้องจากเต้าหู้ทอดวิญญาณท่ามกลางพายุแห่งคมดาบที่กำลังจะกรีดทะลวงผิวเนื้อ ริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยคราบน้ำมันบางๆ ค่อยๆ เผยอขึ้นเล็กน้อย"เหอะ"สรรพเสียงแค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา ดังกังวานลอดไรฟันออกมาอย่างเกียจคร้าน เบื่อหน่าย และดูแคลนระดับสูงสุด

เศษซากของก้อนหยกโลหิตที่เคยเป็นตราประทับแห่งอำนาจ ร่วงหล่นจากง่ามนิ้วที่สั่นเทาของมหาอำมาตย์ กระทบพื้นกระเบื้องหยกขาวเสียงดังแกร๊งแผ่วเบา ทว่ากลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของชนชั้นสูงแห่งราชสำนักอเวจีประดุจระฆังเตือนภัยจากขุมนรกบนบัลลังก์หยกสวรรค์เก้ามังกร สตรีครรภ์แก่ในชุดคลุมไหมสวรรค์สีแดงฉาน ถอนหายใจยาวเหยียดประหนึ่งแบกรับภาระหนักอึ้งที่สุดในจักรวาล อดีตบรรพชนจิ้งจอกยกมือเรียวขึ้นนวดขมับตนเองอย่างเกียจคร้านล้างผลาญ ความอดทนอันน้อยนิดที่อุตส่าห์เจียดมาเพื่อเล่นสนุกกับมดปลวก มอดดับลงอย่างไร้เยื่อใย"ฟูจวิน..."มารดาปลาเค็มเอื้อนเอ่ยด้วยสุรเสียงหวานแหลมที่ยืดยานและเบื่อหน่ายขั้นสุด ปรายตาหงส์มองดูกองทัพเนื้อบดและเหล่าขุนนางที่ยืนขาสั่นงันงก "ข้าคิดว่าการขยับเขยื้อนเพื่อย่อยเต้าหู้ทอดวิญญาณ สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้เถิด มหรสพปาหี่ของสุนัขแก่ช่างไร้รสนิยม ยิ่งทนดูยิ่งพานจะทำให้อาหารไม่ย่อยหนักกว่าเดิมเสียอีก"บุรุษรูปงามในอาภรณ์สีนิลขลิบทอง ผู้ประทับยืนเคียงข้างบัลลังก์ แย้มรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนประดุจสายลมวสันตฤดู ม่อซางก้มศีรษะรับคำสั่งของภรรยาอย่างไร้ข้อกังขา "ย่อมได้ตามที่ภรรยาปรารถนา สาม

วาจาพิพากษาอันแสนราบเรียบทว่าเจือปนด้วยพิษมฤตยูกัดกร่อนวิญญาณ ดังกังวานสะท้อนไปมาระหว่างเสาศิลาทมิฬ ทุกถ้อยคำที่หลุดลอดจากริมฝีปากอวบอิ่มของราชินีมาร ประดุจเคียวของยมทูตที่ตวัดเกี่ยวรัดลำคอของชนชั้นสูงแห่งราชสำนักอเวจีจนแทบขาดสะบั้นความเงียบงันระดับสุสานคนเป็นเข้าครอบงำหอหลอมรากวิญญาณเพียงเสี้ยวอึดใจ ก่อนที่ทำนบแห่งความหวาดผวาสุดขีดจะพังทลายลงอย่างสมบูรณ์แบบ"ผู้น้อยสมควรตาย! ผู้น้อยตาบอดมืดมิดยิ่งกว่าสุนัขตาบอด! พระอาญาไม่พ้นเกล้า!"เสนาบดีมารฝ่ายซ้ายแผดเสียงแหบพร่ากรีดร้องโหยหวน สติสัมปชัญญะที่เคยหยิ่งยโสทระนงทะลุฟ้า ถูกความจริงอันแสนวิปลาสบดขยี้จนแหลกละเอียดเป็นผุยผง มหาอำมาตย์ผู้กุมอำนาจล้นหลาม หวนนึกถึงถ้อยคำสบประมาทและการสั่งประหารที่ตนเพิ่งพ่นใส่สตรีเบื้องหน้า โทษทัณฑ์ของการล่วงเกินสายเลือดมัจจุราช คือการถูกลบชื่อออกจากวัฏสงสารทั้งโคตรเหง้าศักราชตึง! ตึง! ตึง!ปราศจากการแก้ตัว ปราศจากการร้องขอความยุติธรรม เสนาบดีฝ่ายซ้ายทิ้งสรีระกำยำลงหมอบกราบ โน้มศีรษะที่ประดับด้วยเขามารอันสูงส่ง กระแทกอัดลงบนพื้นกระเบื้องหยกขาวอย่างสุดแรงเกิด สรรพเสียงกะโหลกกระทบหินดังกังวานสะท้านโถงศิลา หน