All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 211 - Chapter 220

แสงจันทร์สีโลหิตสาดส่องผ่านบานหน้าต่างมุก อาบไล้ความเงียบสงัดของวังจันทราโลหิตยามวิกาล ทว่าความสงบสุขอันแสนเปราะบางนั้น ช่างมีอายุขัยสั้นกุดยิ่งกว่าหยาดน้ำค้างกลางฤดูคิมหันต์"อุแว้! อุแว้!"สรรพเสียงแผดร้องประสานเสียงดังกัมปนาท ฉีกกระชากม่านรัตติกาลจนแหลกละเอียด มันหาใช่เสียงคำรามของเดรัจฉานบรรพกาล ทว่าคือสุรเสียงแผดก้องขององค์หญิงแฝดวัยแรกเกิด ที่กำลังแผลงฤทธิ์เรียกร้องความสนใจจากเปลหยกเหมันต์อย่างทรงพลังทะลุขีดจำกัด คลื่นเสียงฟันน้ำนมกระแทกเสาศิลาสีชมพูจนสั่นสะเทือน ลุกลามทะลวงเข้าสู่โสตประสาทของผู้ที่กำลังจมดิ่งในห้วงนิทราบนเตียงหยกหมื่นปีที่ประดับด้วยระบายลูกไม้ฟูฟ่องอดีตบรรพชนจิ้งจอกผู้สูญเสียพลังงานมหาศาล พลิกสรีระไปมาด้วยความหงุดหงิดระดับพลิกฟ้าคว่ำดิน เปลือกตาบางกระตุกถี่ยิบ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันจนเป็นปมแน่นประดุจเงื่อนตาย รังสีอำมหิตบริสุทธิ์ของสตรีที่ถูกรบกวนเวลานอน แผ่ซ่านทะลักออกจากเรือนร่าง อุณหภูมิภายในห้องบรรทมดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งสัมบูรณ์ จนเกล็ดน้ำแข็งสีเลือดเริ่มเกาะกุมตามชายผ้าม่านมารดาปลาเค็มกัดฟันกรอด ลมหายใจเริ่มติดขัดด้วยโทสะที่กำลังก่อตัวเป็นพายุหมุน

กาลเวลาล่วงเลยผ่านพ้นไปหนึ่งจันทราเต็มดวงมหาปราสาทวังจันทราโลหิต บัดนี้สลัดคราบขุมนรกมืดมิดทิ้งจนหมดสิ้น ทั่วทุกตารางนิ้วถูกประดับประดาด้วยม่านมุกและไหมสวรรค์สีแดงมงคล ผสมผสานกับความฟูฟ่องของระบายลูกไม้สีสันอ่อนหวานอันแสนขัดใจขุนศึก กลิ่นอายความตายถูกชะล้างด้วยกลิ่นสุราหมฤตหมื่นปีและบุปผาสวรรค์ มหกรรมเฉลิมฉลองเดือนดับจุติหรือพิธีรับขวัญครบหนึ่งเดือนขององค์หญิงแฝด ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่อลังการและผลาญงบประมาณที่สุดในรอบสหัสวรรษทว่าท่ามกลางลานกว้างหน้าท้องพระโรงอันแสนวิจิตร บรรยากาศของแขกเหรื่อกลับขัดแย้งกับงานมงคลอย่างสิ้นเชิงบรรดาแม่ทัพ ขุนนางใหญ่ และผู้อาวุโสแห่งสภาอเวจี ต่างยืนเรียงแถวด้วยสรีระที่สั่นสะท้านและใบหน้าที่ซีดเซียวดุจกระดาษสาลี่อาบน้ำแข็ง โดยเฉพาะกลุ่มชนชั้นสูงแห่งตระกูลใหญ่ ที่เพิ่งจะถูกปล้นสะดมริบทรัพย์สินกึ่งหนึ่งเข้าคลังหลวงเพื่อเป็นค่าทำขวัญให้ก้อนแป้งไปเมื่อเดือนก่อน พวกเขาจำต้องลากสังขารอันไร้เรี่ยวแรง กระเตงเรือนร่างที่แห้งเหี่ยวไร้ซึ่งความมั่งคั่ง มาร่วมงานเฉลิมฉลองด้วยความจำใจประดุจนักโทษรอรับการประหาร หยาดเหงื่อกาฬไหลซึมทะลุอาภรณ์หรูหรา เมื่อต้องก้าวเท้าเข้

กลิ่นหอมของบุปผาสวรรค์และสุราอมฤตที่ลอยอบอวลอยู่ภายในมหาปราสาทวังจันทราโลหิต หาได้ช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บที่กัดกินขั้ววิญญาณของขุนนางเฒ่าผู้กล้าล่วงล้ำอาณาเขตได้เลยแม้แต่น้อยณ เบื้องหน้าเปลหยกเหมันต์หมื่นปีอันแสนวิจิตร ปราการด่านสุดท้ายที่ขวางกั้นระหว่างสายตาของมดปลวกและองค์หญิงแฝด หาใช่องครักษ์เงาผู้เหี้ยมโหด ทว่ามันคือกำแพงก้อนแป้งระดับมหาปฐมมารต้าเป่า เอ้อร์เป่า และเสี่ยวเป่า ยืนเรียงหน้ากระดานจังก้าด้วยท่วงท่าองอาจทะลุฟ้า ก้อนเนื้อฟันน้ำนมทั้งสามสวมชุดไหมสวรรค์สีแดงสดปักลายกิเลนทองคำขับเน้นผิวพรรณขาวผ่อง ทว่าสิ่งที่ขัดแย้งกับความน่ารักน่าชังอย่างรุนแรง คือกระเป๋าย่ามวิเศษใบมหึมาที่ตัดเย็บจากหนังสัตว์อสูร ซึ่งถูกสะพายพาดเฉียงอยู่บนบ่าเล็กจิ๋วของอันธพาลน้อยวัยขวบเศษทั้งสาม ปากย่ามถูกเปิดอ้ากว้าง เตรียมพร้อมสูบกลืนทุกสรรพสิ่งประดุจหลุมดำแห่งจักรวาลขุนนางชราที่ก้าวล้ำเส้นชะงักฝีเท้าแข็งทื่อ หยาดเหงื่อเย็นเยียบแตกพลั่กไหลอาบกรอบหน้าที่เหี่ยวย่น รังสีคุกคามจากทารกทั้งสามกดทับมวลอากาศจนหนักอึ้งประดุจขุนเขาหล่นทับบนบัลลังก์มังกรที่ประดับระบายลูกไม้สีสันอ่อนหวานอดีตบรรพชนจิ้งจอกทอดนัย

ฝุ่นควันจากพื้นกระเบื้องหยกหมื่นปีที่แตกร้าวทรุดตัว ค่อยๆ จางหายไปภายใต้แสงสว่างเจิดจ้าของอัญมณีล้ำค่านับหมื่นชิ้น หลุมอุกกาบาตขนาดยักษ์ที่ก่อตัวขึ้นกลางห้องบรรทม หาได้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่อดีตบรรพชนจิ้งจอกไม่ สตรีผู้งดงามล่มเมืองยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังที่ถูกทับถมด้วยทองคำบริสุทธิ์ นัยน์ตาหงส์สีโลหิตสาดประกายหวงแหนประดุจมังกรบรรพกาลผู้พิทักษ์เหรียญทอง"หยุดมือเดี๋ยวนี้! ห้ามผู้ใดแตะต้องสมบัติของข้าแม้แต่ชิ้นเดียว!"ประกาศิตฝ่าฝืนกฎเกณฑ์แห่งราชสำนัก ดังกังวานก้องจากริมฝีปากอวบอิ่ม องครักษ์เงาที่เตรียมจะขนย้ายภูเขาทรัพย์สินเข้าสู่คลังหลวง ชะงักงันแข็งทื่อกลางอากาศธาตุ มารดาแห่งวังมารสะบัดชายแขนเสื้อไหมสวรรค์อย่างเกียจคร้านล้างผลาญ ปลายนิ้วเรียวขาวผ่องตวัดชี้ลงไปยังก้นหลุมที่อัดแน่นไปด้วยความมั่งคั่งจากการปล้นสะดม"ข้าคร้านที่จะต้องเดินไปชื่นชมความร่ำรวยถึงคลังหลวงอันไกลโพ้น..."ตรรกะวิบัติของสตรีหน้าเงินถูกเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างสง่างามไร้ที่ติ "จงเกลี่ยกองทองคำ ศิลาวิญญาณ และอัญมณีเหล่านี้ ให้แผ่กระจายราบเรียบเป็นฐานกว้างขวางอยู่กลางหลุมนี้เสีย จากนั้นจงไปนำผ้าห่มไหมสวรรค

แสงสว่างสีทองอร่ามที่พุ่งทะลวงฝ่าสถาปัตยกรรมหยกเหมันต์หมื่นปีลงมา สาดส่องเจิดจ้าทะลุขีดจำกัดแห่งการมองเห็น มันคือฝ่ามือพิฆาตมารของมหาเทพบรรพกาลผู้ปกครองเก้าสวรรค์ ที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์และเจตจำนงในการล้างบาป รัศมีแห่งทวยเทพกดทับมวลอากาศภายในวังจันทราโลหิตจนหนักอึ้ง หมายมั่นจะบดขยี้ก้อนแป้งแฝดหญิงทั้งสองให้แหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีก่อนที่สายเลือดวิปลาสจะเติบโตมัจจุราชแห่งแดนอเวจีผู้เพิ่งจะสลัดคราบสามีแสนดี กลับมาสวมบทบาทจอมมารผู้กระหายเลือด กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งแน่น ปราณมหาปฐมมารสีนิลไหลทะลักไปรวมกันที่ปลายนิ้ว เตรียมจะทะยานขึ้นไปฟาดฟันกับทวยเทพให้รู้ดำรู้แดงทว่าก่อนที่ฝ่าเท้าของฟูจวินจะได้หยัดลุกขึ้นจากรังเตียงสมบัติ"แสบตา..."สรรพเสียงหวานแหลมที่ยืดยาน งัวเงีย และแฝงไปด้วยความหงุดหงิดระดับทำลายล้างสิบทิศ ดังกังวานแทรกทะลวงคลื่นพลังสวรรค์อดีตบรรพชนจิ้งจอกผู้กำลังจะเคลิ้มเข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนหวาน ขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันจนเป็นปมแน่นประดุจเงื่อนตาย แสงสว่างจ้าที่สาดส่องลงมากระทบเปลือกตา ทำลายบรรยากาศการนอนหลับอย่างย่อยยับ สตรีปลาเค็มหาได้เบิกตาตื่นขึ้นมามองภัยคุกคามด้