บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้

บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้

last updateLast Updated : 2026-03-04
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
403Chapters
1.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

'ไป๋เยว่' บรรพชนจิ้งจอกเก้าหาง ตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองตั้งท้องแฝดสามหลังคืนที่เมามายจำความไม่ได้! นางพยายามตามหาพ่อของเด็กแทบพลิกแผ่นดิน โดยหารู้ไม่ว่า... เจ้า 'เสี่ยวฮวา' จิ้งจอกน้อยแสนเชื่องที่นางกอดนอนทุกคืน แท้จริงคือ 'จอมมารม่อซาง' พ่อทูนหัวตัวจริงที่กำลังปิดบังตัวตนสุดชีวิต! เมื่อความลับแตก สวรรค์สั่งล่า! จอมมารผู้โหดเหี้ยมจึงต้องสลัดคราบสัตว์เลี้ยง คืนร่างปกป้องเมียและลูกน้อย... ปฏิบัติการง้อเมียฉบับจอมมารและแก๊งก้อนแป้งแฝดสามที่จะมาป่วนสวรรค์ให้พังพินาศจึงเริ่มขึ้น!

View More

Chapter 1

บทที่ 1 : ดาวหายนะ... หรือวาสนาหล่นทับ?

Pesan-pesan bernada mengejek dari selingkuhan suamiku mulai berdatangan dua bulan lalu.

Foto-foto mereka yang saling berbelit di ranjang, detail-detail vulgar tentang obsesinya pada tubuh perempuan itu … kebenaran brutal tentang perselingkuhan mereka terpampang tanpa sisa.

Aku tidak memergokinya. Diam-diam aku mengatur identitas baru dan menetapkan tenggat untuk diriku sendiri, yaitu tujuh hari.

Di sebuah gudang terbengkalai di sisi barat Kota Segara, sebuah bohlam tunggal yang berkedip memancarkan cahaya kuning pucat yang lemah.

Aku mendorong setumpuk uang tunai tebal ke seberang meja, ke arah pria bertopi datar itu.

"Aku butuh identitas baru." Suaraku bergema di ruang yang luas dan kosong. "Buat namanya Eva."

Pria itu mengambil uangnya, mengipasi lembaran-lembaran itu dengan ibu jari yang sudah terlatih. Desir uang terdengar sangat jelas di tengah keheningan.

"Paspor, SIM, lengkap?"

"Lengkap." Aku mengangguk, jari-jariku mencengkeram tas kulit di pangkuanku. "Dan rekening bank dengan riwayat kredit."

"Harganya dua kali lipat." Dia mendongak, gigi emasnya berkilat samar di bawah cahaya redup.

Aku tak ragu sedikit pun. Keluarkan lagi satu gepok uang.

Pria itu menyelipkan uang tunai ke dalam jaketnya, lalu condong ke depan, menurunkan suaranya.

"Satu minggu. Tapi perlu aku peringatkan, Nona. Begitu kamu menggunakan identitas baru ini, masa lalu harus mati dan terkubur. Keluarga Dharmawangsa punya mata dan telinga di seluruh negeri ini. Tinggalkan satu jejak saja, mereka pasti akan menemukanmu."

Aku berdiri, suara hak sepatuku berketuk tajam di lantai beton. "Aku mengerti."

Tekadku sekeras baja.

Dua puluh menit kemudian, aku terbaring di atas sebuah meja di studio tato pribadi.

Sengatan tajam dari mesin penghapus laser menjadi kontras dengan nyeri tumpul di dadaku saat lambang elang milik Keluarga Dharmawangsa perlahan menghilang dari tulang selangkaku. Rasa sakitnya teramat menyiksa, seperti besi panas yang berulang kali membakar kulitku.

Namun, aku mengatupkan rahang dan tidak mengeluarkan suara sedikit pun.

Aku hanya merasakan lima tahun kenangan cintaku pada Reynald terbakar habis, sama seperti tinta itu.

Pukul sebelas malam ketika aku kembali ke rumah besar kami di Taman Arkanta, vila bergaya Victoria senilai 120 miliar, hadiah pernikahan Reynald untukku, kini terasa tak lebih dari sebuah sangkar emas.

Aku menyalakan televisi. Tayangan ulang wawancara "Pria Terbaik" dari Segara Tribune Global sedang diputar.

Suamiku, Reynald Dharmawangsa, tampil di layar televisi. Rambut hitamnya disisir rapi ke belakang, tak sehelai pun keluar dari tempatnya. Mata cokelat tuanya dipenuhi aura wibawa yang seakan melekat sejak lahir, menatap langsung ke kamera.

Sang reporter bertanya apa arti kesetiaan baginya. Reynald perlahan membuka kancing teratas kemejanya, memperlihatkan lambang keluarga di dadanya, seekor elang dengan sayap mengembang, cakar mencengkeram sekuntum mawar dan sebilah belati.

"Kesetiaan itu seperti ini," katanya, suaranya rendah dan magnetis, seraya menunjuk tinta di atas jantungnya. "Dan ini."

Kamera melakukan zoom, dan aku melihatnya dengan jelas. Tato biola yang rapuh tepat di bawah lambang itu yang dia buat lima tahun lalu untukku.

"Istriku, Alyssa, adalah seorang musisi berbakat," ujar Reynald. Senyum tipis terukir di sudut bibirnya sambil mengangkat tangan yang mengenakan cincin kawin platinum. "Dia mengorbankan mimpinya untuk menjadi pemain biola kelas dunia demi aku. Pengorbanan itu terpatri di hatiku. Takkan pernah bisa dihapus."

Aku meraih ke atas dan menyentuh perban kasa di tulang selangkaku, kulit di sana masih terasa nyeri.

Takkan pernah dihapus?

Ingatan tentang foto itu menghantamku keras.

Dua bulan lalu. Sebuah pesan dari nomor tak dikenal.

Ponselku bergetar, dan sebuah foto muncul.

Duniaku sontak runtuh.

Di dalam foto itu, seorang bartender berambut cokelat terang bernama Jenny terkulai telanjang di dalam pelukan Reynald.

Tubuhnya menjadi kanvas penuh cupang yang masih baru dan bekas-bekas mentah dari gairah mereka. Jelas mereka baru saja selesai bercinta.

Jarinya yang panjang dan ramping menunjuk dengan bangga ke dada Reynald, di mana, di samping biolaku, sebuah desain baru yang kasar telah dicoret dengan spidol.

Namanya, "Jenny," tertulis dengan tulisan sambung yang berantakan.

Itu hanyalah spidol, sesuatu yang bisa dicuci dan dihapus, tetapi kenyataan bahwa Reynald membiarkannya melakukan itu adalah sebuah pengkhianatan yang jauh lebih tajam daripada bilah pisau mana pun.

Belasan foto lainnya menyusul.

Foto mereka di rumah liburan kami. Di restoran favorit kami. Bahkan di hari ulang tahunku saat aku mengira dia sedang mengurus urusan keluarga, ternyata dia sedang menekan wanita lain ke dinding ruang kerjanya.

"Reynald bilang, satu-satunya hal yang membuatnya masih merasa seperti lelaki adalah saat berada di dalam diriku. Kamu bahkan sudah tidak bisa membuatnya terangsang lagi, 'kan, Alyssa? Mungkin sudah waktunya kamu menyingkir."

Suara kunci yang diputar di lubang kunci menarikku kembali ke kenyataan.

Reynald sudah pulang.

Langkah kakinya menggema di lantai marmer, makin mendekat. Aku mencium bau itu di tubuhnya, parfum murahan. Bukan Tom Ford yang pernah kubelikan untuknya, melainkan aroma manis menyengat, terlalu berbunga hingga membuat mual. Bau perempuan lain bercampur dengan asap rokok dan vodka.

Kemeja putihnya sedikit kusut, dasinya longgar. Ada bekas gigitan yang tak mungkin salah di lehernya.

"Alyssa? Kamu belum tidur?" Dia melangkah ke arahku, siap memelukku seperti yang selalu dia lakukan.

Gelombang rasa muak menyergapku. Aku mengangkat tangan, menghentikannya.

Reynald tampak bingung. Lalu pandangannya jatuh ke tulang selangkaku, ke perban kasa putih yang menutupi tempat lambang Keluarga Dharmawangsa dulu berada.

"Alyssa." Suaranya merendah, berubah rendah dan berbahaya. "Apa yang terjadi dengan tatomu?"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
403 Chapters
บทที่ 1 : ดาวหายนะ... หรือวาสนาหล่นทับ?
ท้องนภาเหนือแดนสวรรค์ชั้นเก้ามิได้เป็นสีครามสดใสเฉกเช่นกาลก่อน หากแต่ถูกย้อมด้วยสีชาดราวกับโลหิตที่สาดกระเซ็นลงบนผืนนภาอันเวิ้งว้าง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมปนเปกับกลิ่นไหม้ของอสนีบาตที่เกิดจากการปะทะกันของพลังวัตรสะเทือนเลื่อนลั่น'ม่อซาง' จอมมารโลหิตผู้เป็นดั่งฝันร้ายของสามภพ บัดนี้กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่อาจเรียกได้ว่า 'สิ้นไร้ไม้ตอก'ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทมิฬที่เคยงดงามวิจิตร บัดนี้ฉีกขาดวิ่นจนเผยให้เห็นบาดแผลเหวอะหวะ ลึกถึงกระดูก เลือดสีดำสนิทหยดลงสู่ปุยเมฆเบื้องล่าง หยดแล้วหยดเล่า เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างสีทองอร่ามสามสาย... สามมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ที่ยอมละทิ้งศักดิ์ศรีของชาวสวรรค์ มาร่วมมือกันสังหารจอมมารเพียงผู้เดียว"พวกเทพจอมปลอม... ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!"ม่อซางขบกรามแน่น รสฝาดเฝื่อนของโลหิตแผ่ซ่านในปาก ลมหายใจของเขาขาดห้วง ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกขุนเขาไท่ซานกดทับ เส้นลมปราณภายในบอบช้ำสาหัสไปแล้วเจ็ดส่วน หากยังดึงดันรั้งอยู่ที่นี่ ร่างกายนี้คงแหลกสลายกลายเป็นธุลี มิเหลือแม้แต่วิญญาณให้กลับไปล้างแค้น"ยอมจำนนเสียเถอะจอมมาร!" เสียงกัมปนาทจากหนึ่งในเงาสีทองดังก้องฟ้า พร้อมกับฝ่ามื
last updateLast Updated : 2026-01-28
Read more
บทที่ 2 : ศักดิ์ศรีจอมมารที่ป่นปี้
แสงตะวันยามสายสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างศิลาหยก กระทบเข้ากับเปลือกตาที่หนักอึ้งของร่างหนึ่งบนตั่งเตียง สติสัมปชัญญะของม่อซางค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาท่ามกลางความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับถูกรถศึกนับพันเล่มบดขยี้จนแหลกเหลวความทรงจำสุดท้ายคือการร่วงหล่นจากฟากฟ้า... และการถูก 'ของนุ่มนิ่ม' บางอย่างกระแทกหน้าจนภาพตัดไปจอมมารโลหิตพยายามขยับแขนขาตามสัญชาตญาณนักรบเพื่อตั้งท่าป้องกันตัว ทว่า... ร่างกายกลับแข็งทื่อขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว! มิใช่เพราะอาการบาดเจ็บสาหัส แต่เป็นเพราะพันธนาการปริศนาที่รัดแน่นจนเนื้อตัวแทบปริแตกม่อซางเบิกตาโพลง ก้มมองสภาพตนเองแล้วเส้นเลือดข้างขมับก็เต้นตุบๆ ด้วยโทสะสภาพของจอมมารผู้เกรียงไกร บัดนี้ถูกมัดรวบแขนขาติดกับลำตัวในท่า 'ดักแด้ไหมฟ้า' ประหนึ่งหมูที่ถูกมัดเตรียมหามขึ้นเขียงบูชายัญ! พันธนาการสีขาวมุกที่รัดรึงร่างจิ้งจอกแดงของเขาอยู่นั้น มิใช่เชือกป่านธรรมดา แต่มันคือ 'แพรไหมพันธนาการ' ศาสตราวุธระดับเซียนที่มีฤทธิ์สะกดการเคลื่อนไหวของเผ่ามาร!"ตื่นแล้วหรือ... เจ้าก้อนขน?"น้ำเสียงหวานใสปนงัวเงียดังกังวานขึ้นเหนือเศียร ม่อซางแหงนหน้าขึ้นมองด้วยสายตาอา
last updateLast Updated : 2026-01-28
Read more
บทที่ 3 : แผนลอบสังหาร
รัตติกาลมาเยือนถ้ำเมฆาหยก ความมืดมิดกลืนกินแสงสว่างจนเหลือเพียงประกายสลัวจากไข่มุกราตรีที่ประดับอยู่ตามผนังถ้ำ แสงนวลตาส่องกระทบม่านมุ้งไหมโปร่งบางที่พลิ้วไหวตามแรงลมแผ่วเบา บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรกรีดปีกอยู่นอกถ้ำบนตั่งหยกเย็นอันกว้างขวางปานมหาสมุทร ร่างระหงของไป๋เยว่นอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ผิวกายขาวผ่องภายใต้แสงจันทร์ดูราวกับหยกเนื้อดีที่แกะสลักอย่างประณีต ลำคอระหงที่ไร้เครื่องประดับใดๆ เผยให้เห็นเส้นชีพจรที่เต้นตุบๆ อย่างเชื่องช้าและเปราะบางทว่า ในความสงบเงียบนั้น กลับมีรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากก้อนขนสีแดงที่นอนนิ่งอยู่ข้างหมอนม่อซางในสภาพที่สะอาดสะอ้านจนน่าโมโห ขนสีแดงเพลิงที่เคยกระด้างเพราะคราบเลือด บัดนี้ฟูฟ่องนุ่มลื่นดุจแพรไหม แถมยังมีกลิ่นหอมเอียนๆ ของสมุนไพรดอกท้อติดตัวจนฉุนจมูก จอมมารโลหิตนอนหมอบนิ่ง ดวงตาอำพันหรี่ลงจนเหลือเพียงขีดเล็กๆ จ้องมองสตรีข้างกายด้วยแววตาของเพชฌฆาตที่กำลังประเมินจุดตาย'นางประมาทเกินไปแล้ว'ในสมองของอดีตผู้ปกครองแดนมารกำลังกางแผนผังยุทธการ เขาคำนวณระยะทางจากจุดที่หมอบอยู่ไปยังเป้าหมายซึ่งก็คือลำคอของไป๋เยว่ ระย
last updateLast Updated : 2026-01-28
Read more
บทที่ 4 : อาหารเม็ดรสเลิศ
รุ่งอรุณสาดแสงสีเงินยวงผ่านม่านเมฆหนาทึบเหนือยอดเขาคุนหลุน ปลุกให้สรรพชีวิตตื่นจากนิทรา แสงแรกแห่งวันส่องกระทบเปลือกตาของจิ้งจอกแดงที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงหยกม่อซางสะดุ้งตื่นขึ้นทันที ความหิวโหยที่รุนแรงดุจไฟเผาผลาญกัดกินกระเพาะจนแสบไส้ พลังมารในกายแห้งขอดจนแทบไม่เหลือหลอ'ข้าต้องไปจากที่นี่... ขืนอยู่ต่อคงอดตาย หรือไม่ก็ถูกยัยสตรีสติเฟื่องนี่จับอาบน้ำจนเปื่อยยุ่ย'ม่อซางค่อยๆ ย่องลงจากเตียงด้วยฝีเท้าเงียบกริบ สายตาจ้องมองไปทางปากถ้ำ หมายมาดว่าจะหนีไปหาเหยื่อมนุษย์สักคนเพื่อดูดเลือดเติมพลัง"จะรีบไปไหนเจ้าก้อนขน?"เสียงงัวเงียดังดักหน้าไว้ไป๋เยว่บิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นกร๊อบ นางปรือตามอง สุนัขน้อยที่กำลังทำท่าลับๆ ล่อๆ อยู่ปลายเตียง"ตื่นเช้ามาก็วุ่นวายเชียว... หิวแล้วสินะ?"นางอ้าปากหาวหวอดใหญ่ มือเรียวควานเข้าไปในอากาศธาตุ หยิบขวดหยกเก่าคร่ำครึออกมาใบหนึ่ง ดึงจุกไม้ออกแล้วเทสิ่งที่อยู่ข้างในลงใส่ชามดินเผาบิ่นๆ ที่วางอยู่ข้างเตียงอย่างไม่ไยดีเคร้ง! เคร้ง!เม็ดยาสีทองอร่ามสามเม็ดร่วงกราวลงสู่ชามข้าวสุนัข!ม่อซางชะงักกึก หันขวับมามองด้วยสายตาดูแคลน'คิดจะเอาเศษยาเหลือทิ้งมาให้จอมมารกินร
last updateLast Updated : 2026-01-28
Read more
บทที่ 5 : อย่าแตะต้องสัตว์เลี้ยงของข้า!
บรรยากาศหน้าถ้ำเมฆาหยกบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง มวลอากาศถูกฉีกกระชากด้วยคมศาสตราและหอกยาวนับร้อยเล่มที่พุ่งปะทะม่านพลังป้องกันถ้ำ แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจนหินผารอบด้านเริ่มแตกร้าว เสียงกัมปนาทจากการโจมตีดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่มดินทลายภายในถ้ำม่อซางในร่างจิ้งจอกแดงยืนตัวสั่นเทาอยู่หลังตั่งหยก ขนสีเพลิงลุกชันมิใช่เพราะความหนาวเหน็บ แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่กำลังกรีดร้องเตือนภัยถึงขีดสุด'พวกมันมาแล้ว... หน่วยล่าสังหารระดับสูง!'กลิ่นอายคาวเลือดและเจตนาฆ่าฟันที่เข้มข้นขนาดนี้ มีเพียง 'กองพันทวารบาลสวรรค์' เท่านั้น จอมมารโลหิตขบกรามแน่น ประเมินสถานการณ์ด้วยความสิ้นหวัง พลังของเขาเพิ่งฟื้นคืนมาได้เพียงเศษเสี้ยว การจะฝ่าวงล้อมออกไปในสภาพลูกสุนัขเช่นนี้ มีค่าเท่ากับเอาไข่ไปกระทบศิลาเขาหันไปมองสตรีเพียงคนเดียวในถ้ำ หวังลึกๆ ว่านางจะมีทางหนีทีไล่แต่ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาความหวังของเขาดับวูบไป๋เยว่ยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยท่าทางอ่อนระทวย เกศายุ่งเหยิงปรกหน้า ดวงตาปรือปรอยเต็มไปด้วยความง่วงงุน นางยกมือขึ้นปิดปากหาวหวอดใหญ่ น้ำตาเล็ดซึมที่หางตา"ฮ้าววว... หนวกหูจริง"นางบ่นพึมพำเส
last updateLast Updated : 2026-01-28
Read more
บทที่ 6 : ข่าวลือสะท้านภพ
เสียงกัมปนาทจากการระเบิดทำลายล้างเมื่อครู่ มิได้เพียงบดขยี้หินผาให้กลายเป็นจุณ หากแต่แรงสั่นสะเทือนนั้นยังส่งผลกระทบลูกโซ่ไปทั่วทั้งสามภพ ราวกับมีหัตถ์เทวะที่มองไม่เห็นกระชากผืนฟ้าให้สั่นไหวนกพิราบสื่อสารนับหมื่นตัวถูกปล่อยออกจากสำนักเซียนต่างๆ จนท้องนภาที่เคยว่างเปล่ามืดมิดไปด้วยปีกสีขาว ยันต์สื่อสารข้ามมิติถูกจุดเผาจนควันโขมง บรรยากาศในยุทธภพที่เคยเงียบสงบ บัดนี้เดือดพล่านยิ่งกว่าน้ำในกระทะทองแดง ณ โรงเตี๊ยมใต้ตีนเขาคุนหลุน เหล่าจอมยุทธ์และเซียนพเนจรต่างจับกลุ่มมุงดูยอดเขาที่แหว่งหายไปครึ่งซีกด้วยแววตาตื่นตระหนก"เจ้าเห็นหรือไม่! ยอดเขาฝั่งตะวันออก... หายไปแล้ว!" ชายชุดเขียวชี้มือไม้สั่นระริก "เมื่อครู่ข้าเห็นเพียงแสงสีขาววูบเดียว จากนั้นภูเขาทั้งลูกก็ระเหยกลายเป็นไอ!""นั่นมันทิศทางของถ้ำเมฆาหยก..." นักเล่านิทานผู้เฒ่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ข่าวลือเป็นจริง... บรรพชนจิ้งจอกเก้าหางตื่นจากจำศีลแล้ว!"เรื่องราวถูกใส่สีตีไข่จนวิจิตรพิสดารยิ่งกว
last updateLast Updated : 2026-02-02
Read more
บทที่ 7 : องค์ชายมังกร
กลิ่นอายคาวเลือดจากศึกหน้าถ้ำยังมิทันจางหาย ความสงบสุขของถ้ำเมฆาหยกก็ถูกทำลายลงอีกคราหมู่เมฆสีขาวบริสุทธิ์เหนือยอดเขาคุนหลุนถูกแหวกออกด้วยรัศมีเจ็ดสีบาดตา เสียงดนตรีทิพย์ดังก้องกังวานประหนึ่งขบวนเสด็จขององค์มหาเทพ ขบวนเมฆมงคลขนาดมหึมาลอยต่ำลงมาจอดเทียบหน้าปากถ้ำอย่างถือดี แรงลมจากการลงจอดพัดพาใบไม้แห้งปลิวว่อน ฝุ่นตลบอบอวลจนทัศนียภาพเบื้องหน้าพร่ามัวบนก้อนเมฆที่ประดับประดาด้วยแพรพรรณหลากสี ปรากฏร่างของบุรุษหนุ่มในอาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์ ปักลวดลายมังกรทองดิ้นเงินระยิบระยับล้อแสงตะวัน ใบหน้าหล่อเหลาเชิดขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากคลี่รอยยิ้มที่มั่นใจว่าสามารถสั่นคลอนหัวใจสตรีทั่วหล้าได้ในพริบตาเบื้องหลังของเขามีเหล่าบริวารแบกหีบสมบัติเรียงรายเป็นทิวแถว ราวกับจะยกมาทั้งท้องพระคลัง"ไป๋เยว่... ยอดดวงใจของข้า! พี่ 'ไป๋หลง' มาหาเจ้าแล้ว!"น้ำเสียงที่ดัดจนหวานหยดย้อยนั้นเสียดแทงแก้วหูยิ่งก
last updateLast Updated : 2026-02-03
Read more
บทที่ 8 : มังกรเสียท่า
ความเงียบงันกลับคืนสู่โถงถ้ำเมฆาหยกชั่วคราวเมื่อไป๋เยว่เดินหายเข้าไปด้านในเพื่อหาสมุนไพรมาทาแผลให้เสี่ยวฮวา ทิ้งให้องค์ชายมังกรผู้บาดเจ็บยืนขบกรามแน่นอยู่เพียงลำพังกับคู่กรณีความเจ็บปวดแสบร้อนบริเวณหน้าขาแล่นพล่านขึ้นมาเป็นระลอก ผสมปนเปกับความอับอายที่ถูกสุนัขจิ้งจอกชั้นต่ำทำร้ายจนเสียกิริยาต่อหน้าหญิงงาม ไป๋หลงสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มกลั้นโทสะที่ปะทุเดือดดาลดั่งภูเขาไฟใต้สมุทรดวงตามังกรหรี่ลง จ้องเขม็งไปยังก้อนขนสีแดงที่นั่งเลียอุ้งเท้าอยู่อย่างสบายอารมณ์ริมระเบียงหิน ใกล้กับปากเหวที่มองลงไปเห็นเมฆหมอกไหลเอื่อยโอกาสทองมาถึงแล้ว... ไร้เงาของไป๋เยว่ ไร้สายตาจับจ้องจากนางมุมปากขององค์ชายมังกรกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม รัศมีกดดันของเผ่าพันธุ์สัตว์เทพแผ่ออกมาจากร่างทีละน้อย เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาเจ้าสัตว์เลี้ยงตัวจ้อยอย่างเงียบเชียบ รองเท้าหุ้มข้อบดขยี้ฝุ่นผงบนพื้นหินจนเกิดเสียงแผ่วเบาที่ฟังดูคล้ายเสียงมัจจุราชย่างสามขุมในใจหมายมาดว่าเจ้าเดรัจฉานชั้นต่ำตนนี้บังอาจทำองค์ชายรัชทายาทเช่นเขาขายหน้า มันสมควรตาย!ไป๋หลงรวบรวมลมปราณไว้ที่ปลายเท้
last updateLast Updated : 2026-02-05
Read more
บทที่ 9 : รองเท้าอาบยาพิษ
ความเงียบงันกลับคืนสู่โถงถ้ำเมฆาหยกชั่วคราว ไป๋เยว่เดินหายเข้าไปด้านในเพื่อหาสมุนไพร ทิ้งให้ม่อซางนอนหมอบเฝ้าดูสถานการณ์อยู่เงียบๆ หูของจิ้งจอกแดงกระดิกเบาๆ รับเสียงกุกกักที่ดังมาจากห้องรับรองแขกภายในห้องรับรอง ไป๋หลงยืนขบกรามแน่นอยู่หน้ากระจกทองแดง มือสั่นระริกจัดแต่งอาภรณ์ให้เข้าที่ แม้ความเจ็บปวดแสบร้อนบริเวณหน้าขาจะทุเลาลงด้วยฤทธิ์ยาแต่บาดแผลทางใจกลับเหวอะหวะเกินเยียวยา เขาที่เป็นถึงองค์ชายมังกรผู้เป็นที่รักของสวรรค์ กลับถูกสัตว์เลี้ยงชั้นต่ำข่มขู่จนหัวหดเสียงลอดไรฟันดังขึ้นพร้อมกับนัยน์ตามังกรที่หรี่ลงอย่างมาดร้าย ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นในสมอง ยามเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรองเท้าเหยียบเมฆาของตนที่ถอดวางไว้หน้าธรณีประตูห้องรับรอง ตามธรรมเนียมการเข้าพักรองเท้าคู่นั้นถักทอจากเกล็ดมังกรวารีพันปี ทนทานต่อไฟบรรลัยกัลป์และคมศาสตรา ทั้งยังเป็นของรักของหวงที่เขาภูมิใจนักหนา แต่วันนี้มันจะเป็นเครื่องมือสังหารไป๋หลงรวบรวมลมปราณธาตุไฟไว้ที่ปลายนิ้ว ร่ายอักขระอำพรางเพลิงผลาญวิญญาณลงไปในรองเท้าทั้งสองข้างอย่างเงียบเชียบ กับดักนี้ไร้รูป ไร้กลิ่น หากมีสิ่งมีชีวิตใดบั
last updateLast Updated : 2026-02-05
Read more
บทที่ 10 : รางวัลของเด็กดี
สายลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกผ่านหน้าปากถ้ำเมฆาหยก หอบเอากลิ่นไหม้ของหนังสัตว์ผสมปนเปกับกลิ่นฉุนเฉียวของ 'พิษมารกัดกร่อน' ให้ฟุ้งกระจายไปในอากาศซากรองเท้าเกล็ดมังกรที่เคยงดงามวิจิตรและประเมินค่ามิได้ บัดนี้แปรสภาพเป็นเพียงก้อนวัตถุสีดำตะปุ่มตะป่ำที่กำลังส่งเสียงดัง ฟู่ฟ่า... คล้ายเนื้อย่างบนเตาถ่านที่ถูกลืมทิ้งไว้จนไหม้เกรียมไป๋เยว่ยืนกอดอกมองผลงานศิลปะแห่งความวินาศสันตะโรตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านยาก ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตากลับมามอง 'จำเลย' ตัวน้อยที่นั่งสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่ข้างระเบียงหินม่อซางในร่างจิ้งจอกแดงนั่งตัวตรง แสร้งทำเป็นมองนกมองไม้ ไม่รู้ไม่ชี้กับหายนะที่เกิดขึ้น ทว่าหูข้างซ้ายกลับกระดิกยิกๆ คอยดักฟังเสียงหัวใจของสตรีตรงหน้า'นางฉลาดเป็นกรด... กลิ่นอายปีศาจชัดขนาดนี้ นางต้องดูออกแน่'จอมมารลอบประเมินสถานการณ์ หากนางโกรธที่เขาทำร้ายแขกผู้สูงศักดิ์ หรือทำลายข้าวของ เขาคงต้องเตรียมหาทางหนีทีไล่ หรือไม่ก็ต้องงัดมารยาบทที่หนึ่ง 'แกล้งป่วย' ออกมาใช้เพื่อเอาตัวรอด"เสี่ยวฮวา..."น
last updateLast Updated : 2026-02-05
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status