All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 171 - Chapter 180

ความเงียบสงบที่เพิ่งโรยตัวลงมาปกคลุมวังจันทราโลหิตได้เพียงครึ่งก้านธูป พลันถูกฉีกกระชากจนขาดสะบั้นฝ่ามือหยาบกร้านของมัจจุราชแห่งแดนอเวจี ยื่นทะลวงผ่านมวลอากาศธาตุ คว้าหมับเข้าที่ส่วนคอหอยที่เต็มไปด้วยชั้นไขมันหนาเตอะของก้อนขนสีเขียวมรกต 'ชิงล่วน' เจ้านกแก้วอ้วนกลมที่กำลังหลับใหลฝันหวานถึงผลท้อวิญญาณ สะดุ้งสุดตัวจนขนปีกหลุดร่วง นัยน์ตากลมเล็กเบิกกว้างด้วยความตระหนก เมื่อได้ยินราชโองการสายฟ้าแลบจากบุรุษผู้กุมชะตาสามภพ"ผู้ถ่ายทอดวาจาและองครักษ์พิทักษ์ทารกกระนั้นรึ!"วิหคเทพหน้าขนแผดเสียงร้องแหลมปรี๊ดจนแสบแก้วหู สองปีกสั้นกุดกระพือตีอากาศอย่างบ้าคลั่งพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากกรงเล็บมาร"แคว่ก! ข้าคือวิหคเทพแห่งบรรพกาล สายเลือดอันสูงส่งที่เคยกางปีกบดบังแสงสุริยันเชียวนะ จะให้ข้าลดตัวไปเดินตามก้นทารกสวมเอี๊ยมแดงสามก้อน ที่วันๆ เอาแต่อมนิ้วและส่งเสียง 'แอ้ อ้อ' ฟังไม่ได้ศัพท์เยี่ยงนั้นรึ ศักดิ์ศรีและเกียรติยศแห่งวิหคสวรรค์ของข้าจะเอาไปไว้ที่ใด ท่ามกลางสายตาเย้ยหยันของยุวชนปีศาจนับร้อยในสำนักศึกษา... ข้ามิยอมลดตัวลงไปรับใช้เด็กเด็ดขาด ฆ่าข้าให้ตายเสียเถิด แคว่ก!"เจ้านกแก้วเชิดจะงอยปากสีแดง

ภายใน 'หอหลอมรากวิญญาณ' อันโอ่อ่าตระการตา กลิ่นกำยานวิญญาณชั้นเลิศลอยอวลผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของพื้นกระเบื้องหยกขาว ทว่าเบื้องหลังความวิจิตรตระการตานั้น กลับซุกซ่อนกฎเกณฑ์การแบ่งแยกชนชั้นที่เน่าเฟะและโหดร้ายที่สุดแห่งแดนอเวจีลานกว้างสำหรับบ่มเพาะพลัง ถูกจัดแบ่งโซนอย่างชัดเจนตามยศถาบรรดาศักดิ์ของบิดามารดา แถวหน้าสุดติดกับแท่นบรรยาย คือเบาะรองนั่งที่ถักทอจากขนจิ้งจอกหิมะ นุ่มฟูและอัดแน่นไปด้วยปราณเซียนสงวนไว้สำหรับสายเลือดขุนนางระดับสูง ถัดลงมาคือเบาะแพรไหมสำหรับทายาทแม่ทัพนายกองและท้ายสุด... มุมอับชื้นหลังห้องที่แสงแดดสาดส่องไม่ถึง ซ้ำยังตั้งอยู่ติดกับ 'ถังทิ้งเศษขยะวิญญาณ' ที่ส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวลอยคลุ้ง คือจุดวาง 'เสื่อกกผุพัง' ขาดรุ่งริ่ง สำหรับศิษย์ชั้นต่ำไร้หัวนอนปลายเท้าปรมาจารย์ประจำหอ ผู้มีใบหน้าแหลมเสี้ยมและหนวดหนูจู๋ สวมอาภรณ์สีเทาหม่น ตวัดสายตาที่เต็มไปด้วยความประจบสอพลอยามมองทายาทขุนนาง ทว่าเมื่อเบนสายตามาปะทะเข้ากับร่างอวบอ้วนของก้อนแป้งแฝดสามในชุดเอี๊ยมสีแดงสด นัยน์ตาของปราชญ์มารพลันสาดประกายรังเกียจเดียดฉันท์อย่างปิดไม่มิดมหาเวทผนึกสายเลือดของราชันย์อเวจีทำงานได้

ฝ่ามือหนาเตอะที่อัดแน่นด้วยปราณมารขุ่นมัว พุ่งทะยานแหวกอากาศธาตุหมายจะกระชากคอเสื้อเอี๊ยมสีแดงสดของสามอันธพาลตัวน้อย ทว่าในเสี้ยวอึดใจที่ปลายนิ้วอันหยาบกระด้างกำลังจะสัมผัสเป้าหมายฟุ่บ!ก้อนขนสีเขียวมรกตที่แกล้งหลับใหลอยู่บนเสื่อกกผุพัง พลันระเบิดความเร็วที่ก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งสายลม วิหคเทพจำแลงเบี่ยงสรีระอวบอ้วนหลบหลีกกรงเล็บของคุณชายมารได้อย่างพลิ้วไหวประดุจภูตผี ปีกสั้นกุดกระพือตีมวลอากาศจนเกิดคลื่นลมกระแทกใบหน้าหลงอ้าวให้ผงะถอยหลัง ก่อนที่ร่างกลมดิบจะพุ่งทะยานขึ้นไปเกาะหมับอยู่บนยอด 'โคมไฟศิลาเพลิง' กึ่งกลางหอหลอมรากวิญญาณอย่างสง่างามไอความร้อนระอุจากเปลวอัคคีทมิฬในโคมศิลา อาบไล้ขนสีมรกตจนเปล่งประกาย ทว่าความร้อนเหล่านั้นยังมิอาจเทียบได้กับเพลิงโทสะที่ลุกโชนอยู่ในอกของคุณชายมารวัยหกหนาวหลงอ้าวกำหมัดแน่นจนข้อศอกสั่นสะท้าน หยาดโลหิตสีชาดยังคงไหลซึมจากจมูกหยดแหมะลงบนพื้นกระเบื้องหยกขาว ทายาทเสนาบดีฝ่ายซ้ายตวัดปลายนิ้วชี้ตรงไปยังยอดโคมไฟศิลา แผดเสียงด่าทอเหยียดหยามด้วยความเกรี้ยวกราดระดับทำลายล้าง"พวกสวะสายเลือดต่ำ! นอกเหนือจากความไร้หัวนอนปลายเท้า พวกเจ้ายังบังอาจเลี้ยงสัตว์เดรัจ

แคว่ก!เสียงฉีกขาดของ 'ยันต์มารคำราม' ดังกังวานบาดโสตประสาท แผ่นศิลาจารึกสีทองคำดำทะมึนแตกสลาย คลื่นพลังงานระดับขุนนางมารที่ถูกกักเก็บไว้นับพันปี พลันระเบิดปะทุทะลักล้นออกมาดุจทำนบแตก มวลอากาศภายในหอหลอมรากวิญญาณบิดเบี้ยวฉีกขาด กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งกำจาย ผสมผสานกับไอความร้อนระอุที่เผาผลาญออกซิเจนจนเหือดแห้งเงาทะมึนของ 'ราชสีห์อเวจีเก้าเศียร' ขนาดมหึมา ปรากฏกายขึ้นกลางห้วงเวหา ร่างอสูรมายาสูงเสียดเพดาน แผ่รังสีมฤตยูที่กดทับวิญญาณจนแหลกสลาย สรรพเสียงคำรามกึกก้องจากเก้าหัวบดขยี้สติสัมปชัญญะของยุวชนมารรอบด้าน ทายาทขุนนางวัยห้าถึงหกหนาวที่เคยหยิ่งผยอง บัดนี้กรีดร้องโหยหวนด้วยความหวาดผวาสุดขีด ทรุดกายลงหมอบกราบกับพื้นกระเบื้องหยกขาว ร่างกายสั่นสะท้านดุจใบไม้ร่วงกลางพายุหิมะท่ามกลางพายุพลังทำลายล้าง บุตรชายเสนาบดีมารฝ่ายซ้ายยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังอสูรมายา หลงอ้าวแผดเสียงหัวเราะอย่างคลุ้มคลั่งวิปลาส ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนเลือดกำเดาบิดเบี้ยวจนดูน่าเกลียดน่ากลัว นัยน์ตาสีเหลืองขุ่นสาดประกายอำมหิต หมายมั่นปั้นมือว่าจะได้เห็นภาพทารกสวมเอี๊ยมแดง ถูกบดขยี้จนกระดูกแหลกเหลว ร้องไห้สะอึกสะอื้นจมกองโ

ณ เบื้องลึกสุดของศูนย์กลางอำนาจแห่งอาณาจักรปรโลก ภายในตำหนักศิลาทมิฬแห่งวังจันทราโลหิต บรรยากาศเงียบสงัดงันประดุจกาลเวลาของทั้งจักรวาลถูกแช่แข็งเอาไว้ สรรพเสียงเรไรหรือแม้แต่เสียงหยาดน้ำค้างตกกระทบพื้น ล้วนถูกสะกดกลั้นจนมลายหายสิ้นมวลอากาศธาตุรอบตำหนักไหลเวียนเชื่องช้า หนืดเหนียว และเย็นยะเยือกประดุจธารน้ำแข็งบรรพกาล เหล่าองครักษ์เงาเดนตายที่เฝ้ายามอยู่ภายนอก ต่างกลั้นลมหายใจจนหน้าดำหน้าแดง ไร้ซึ่งผู้ใดกล้าขยับเขยื้อนแม้เพียงเสี้ยวเล็บ ด้วยเกรงว่าเสียงเสียดสีของเกราะโลหะ จะเล็ดลอดทะลวงผ่านบานประตูเข้าไปทำลาย 'พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์' เบื้องในบนแท่นศิลา 'เตียงหยกเหมันต์หมื่นปี' ที่แผ่ไอเย็นฉ่ำ สตรีผู้กุมอำนาจเหนือมัจจุราชกำลังนอนขดตัวซุกซบอยู่กลางดงผ้าห่มไหมสวรรค์นุ่มฟู หน้าท้องที่นูนป่องขยายใหญ่จากการอุ้มชูทารกแฝดปริศนา กระเพื่อมขึ้นลงอย่างเชื่องช้าตามจังหวะลมหายใจเข้าออกอันสม่ำเสมอ เปลือกตาบางปิดสนิท ซึมซับห้วงนิทราอันแสนวิเศษด้วยความเกียจคร้านล้างผลาญระดับบรรลุธรรมความสงบสุขอันเป็นสิทธิขาดของมารดาครรภ์แก่ ดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ สันติภาพของสามภพแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งการจำศีล